Başak
@jayusperson
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kurtarma mesafesi
“İpin ucu sonunda serbest kaldı, uzaklardan ateşlenmiş bir fitil gibi; durağan felaket her yana saçılmak üzere.”
Kitabın öncelikle kapağına değinmek istiyorum. Kitabı okuduktan sonra kapağa baktığımda her bir figür kafamda canlandı. Kitabı yıllar sonra elime alacak olsam bile kitabın kapağına bakmam yeterli olacak hatırlamamam için. Kapaktaki at, sıkça sözü geçen o kurtçuklar ve kurtarma mesafesi yazısı kitabın tam bir özeti.
Ürkütücü, tekinsiz bir roman bu kitap. Başından sonuna gerilimi bitmeyen, okuru tetikte tutan, acaba ne olacaklarla geçen, komplike yazılmış, yer yer zaman ve mekan karmaşası yaşatan, kafanı bir anda allak bullak etmeyi başaran şahane bir kalem. Samanta bu saatten sonra benim için mükemmel bir yazar. Kitabı basıldığı an havada kapılmalık.
Bir anda bir atın zehirlenmesiyle başlıyor kitap. Aslında kitabın daha ilk sayfalarında atın neden zehirlendiğini anlamak çok mümkün. Bütün yaşanılan olaylara neyin sebebiyet verdiğini anlaması zor değil. Kitapta sözü geçen “durağan felaket her yana saçılmak üzere” cümlesi de buradan geliyor. Spoiler teşhircileri olduğu için bu kısmı es geçiyorum. Bahsettiğim yerler gerilim kısmı.
Kitabın adına konu olan “Kurtarma Mesafesi” ise bir annenin çocuğunun başına gelebilecek herhangi bir durumda ne kadar sürede yanında olabileceğini hesaplamasını sağlayan bir mekanizma. Annelik içgüdüsü. Gözünü sürekli kızında tutan her anını takip eden bir annenin yaşadığı çaresizliği de anlatıyor. Bir tarafta kurtarma mesafesindeki o ipi sıkı sıkıya tutan bir anne, diğer tarafta ipleri çoktan kopmuş artık çocuğu var ama anneliğini yitirmiş bir kadın.
Kitap her anlamda çok güzel okuyun, okutun.
Ayrıca filmi de var izledim. Filmi de güzel ama kitabını daha önce okumanızı tavsiye ederim. Film adı:
Bu hayatta bana kalırsa herkes bir kapı arıyor. Herkes bir arayışta. Yaşamak için, hayatta kalmak için, kendini bulmak için vs. Peki o kapıların hepsi yüzüne kapanırsa?
Beckmann kapıların dışında kalmış bir insan. Harpten dönmüş, halkı için savaşmış, onu gülerek karşılayan yüzleri, ondan gülmesini bekleyen insanları görerek ölüm ve yaşam arasındaki ince çizgide yürüyen hayatı sorgulayan bu adam, ne kadar daha bu insanlar arasında yaşamaya tahammül edebilir ki? Peki ya bunca şey yaşayıp iş bulmak için gittiği kapıda “daha toysun, 25 yaşındasın biraz hayatı öğren öyle gel” denilerek kapının yüzüne kapanması... Daha fazla ne yaşanılabilir ki? Bir insan hayatında daha fazla ne görebilir?
Belki gerçek anlamda bir harpten çıkmadık ama o kapıları tekmeleye tekmeleye bir şekilde içeri girdik. Hayat bunu zamanla herkese öğretiyor. Herkes bir kapıdan girmek zorunda. O kapının içinde ne olursa olsun bununla mücadele ederek kapıların içinde kalmak zorunda maalesef...
