Böyle bir öykü okura nasıl bir duygu, umut ya da doyum sağlardı? Birbirlerine kavuşamadıklarına, aşklarını doyasıya yaşayamadıklarına kim inanmak isterdi ki? Kendini en çıplak gerçekliğe adamış olanların dışında, kim?
Briony ifadesini değiştirecek, geçmişi yeniden yazacaktı, böylece suçlu masum olacaktı. Peki ama, suç bu günlerde neydi? Ucuzdu. Artık herkes suçluydu ve hiç kimse suçlu değildi. Bir ifade değişikliği hiç kimseye saygınlığını iade edemezdi, çünkü bütün tanıkların ifadelerini alacak, olguları, kanıtları bir araya getirecek ne yeterince insan vardı, ne kağıt kalem, ne yeterli sabır, ne de huzur. Tanıklar da suçluydu. Gün boyu birbirimizin işlediği suçlara tanıklık ediyorduk. Bugün kimseyi öldürmedin mi? Kaç kişiyi ölüme terk ettin peki?