Tuhaftır ama, ölümün kıyısındayken her zaman olduğundan daha canlısındır. Yeniymiş, ilk kezmiş gibi, kendinin ve dünyanın en iyi yanını seversin, yitirilmiş olabilecek her şeyi.
Ölebilecek adamların bütün duygusal yükünü taşırlardı. Elem, dehşet, sevgi, özlem - soyut şeylerdi bunlar, fakat soyut şeylerin de somut bir ağırlığı vardı.
...tamamen duruş ve tutuma dair bir şeydi savaş ve dayanmaktı önemli olan. Bir tür atalet, bir tür boşluk duygusu; isteğin, zekanın, bilincin, umudun ve insani duyarlılığın körelmesi.