Ama ben burada hiç kimseyim. Yüzüm yok. Herkesin tepeden tırnağa kahverengi yünlü kumaşlara büründüğü bu büyük kuruluş kimliğimden yoksun bıraktı beni. Hepimiz duyarsızız ve arkdaştan yoksunuz. Bir yüz bakınacağım, pek çok şeyin birleşimi olan görkemli bir yüz, sonra da bilgiyle donatıp giysimin altına tılsım gibi iliştireceğim onu, ardından da( buna söz veriyorum) ormanda her tür garip hazinemi sergileyebileceğim bir derecik bulacağım. Bu sözü kendime veriyorum. Böylece ağlamam.
Sayfa 24 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
-Niye kimse seni sevmiyor?
Beni kucakladı, bağrına bastırdı ve göz kırparak yanıtladı:
- Çünkü ben bir yabancıyım, anlıyor musun? Bütün mesele de bu...
...buğulu gözlüklerinin ardından yanaklarına gözyaşları akmaya başlamıştı.