Nur
@journurs
Kitaplar, düşünceler ve journaling güncesi
Instagram | Tiktok | Substack: journurs
Birini sevmek uğruna kendinden vazgeçtiğin oldu mu?1000Kitap
Adelaide kalbimi parçalayan bir kitaptı. Her sayfayı okuyuşumda onun derin üzüntüsünü görmek, kimsenin onu tam olarak anlayamadığını ve yapayalnız kaldığını hissetmek beni çok yaraladı. Bu kitabı uzun süredir okumak istiyordum ama ya fırsat bulamadım ya da sıradan bir aşk romanı sanıp erteledim. Romantizm kitaplarını çok sevmediğim için ve hakkında yapılan yorumların bir kısmı çok kötü, bir kısmıysa çok iyi olduğu için hep arada kalmıştım.
Ben o “çok iyi” diyen taraftayım ve kötü bulanları asla anlayamayacağım… Çünkü bu kitap, geçmişi travmalarla dolu bir kadını anlatıyor. Verdiği kararlar, üzüldüğü olaylar, karşısındaki adam onu sevmese bile kendini sevdirmek için çabalaması… Bunların hepsi onun doğrularıydı. Onun bildiği sevme biçimi buydu: kendinden hep ödün vermek. Bu yüzden Adelaide’ı asla yargılamadım. Hep üzülerek ama umutla onun dönüşümünü, iyileşmesini bekledim. Ve o iyileşmeyi görmek içime su serpti. Yine de iyileşmiş hâline biraz daha uzun tanıklık etmek isterdim.
Rory… Ondan nefret ettim. Ama onun hayatını da okumak isterdim. Böyle olmasının bir sebebi olmalıydı. Ve sebebi ne olursa olsun, Adelaide’a böyle davranmamalıydı. Sevilmeye o kadar aç bir karakterdi ki, sevginin nasıl gösterileceğini bilmediği için hep kaçtı ve arkasında kırık dökük bir kadın bıraktı.
Ve kitapta şuna benzer bir düşünce vardı:
Bazen birinin hayatına girişini kader sanırsın, onunla iyileşeceğini düşünürsün. Ama günün sonunda senden gidenin çok fazla olduğunu, karşındaki insanın senin gücünle iyileştiğini fark ettiğinde asıl uyanış başlar. Belki de sen, onun hayatını değiştirmek için karşısına çıkan kişiydin.
Hayatında ne Adelaide ne de Rory gibi olma.
Sevilmek ya da sevmek belki insanı iyileştirir. Ama her ikisini de gerçekten hissetmek bambaşka bir sihirdir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi·192 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 31 Ocak 2026 00:00
·2026 5. kitabı
İnsan, alıştığını istiyor hayatında.1000Kitap
Nereden başlasam anlatmaya, bu derin hayat hikâyeleri hakkında nasıl konuşulur bilemiyorum. Tek bildiğim, içimde derin bir burukluk olduğu. Farklı sınıflardan, farklı hayat hikâyelerine sahip insanlarla karşılaşmak ve onların hayatlarını - kötü de olsalar anlamaya çalışmak bana biraz garip hissettirdi. Yer yer tekrarlamalar, yer yer hak veremediğim paragraflar olsa da bunun gerçek, yaşanmış bir hikâye olması; yorum yaparken bile eleştirmemi engelleyen bir detay oldu. Çünkü "bu böyle olmasaydı" diyemiyorum; zaten öyle olmuş.
Kitap boyunca bazı yaklaşımlar, bazı yorumlar ve sınıf farklılıkları üzerine yazılan paragraflar beni zaman zaman rahatsız etti. Her kesimden bir okuyucu olduğunu düşünürsek, bazı cümleleri onaylamadım ve yazarın bu konularda daha ince olmasını beklerdim.
Ayrıca başlarda çok uzun ve tekrara düşerek anlatılan yaşam hikâyesinin; sonlara doğru sanki kısa kesmek amacıyla, hiç desteklemediğim bir şekilde ilerlemesi ve bunun işe yaraması beni oldukça şaşırttı. Çünkü böylesine sessiz ve içine kapanık bir karakter, bu tür bir yaklaşım karşısında nasıl oldu da birden ayaklanabildi?
Her karakteri anlamaya çalıştım; hem kızdım hem de çok üzüldüğüm bağlar kurdum. Yer yer cevapsız kalan sorularla baş başa kaldım ve bazı olayların yüzeysel geçildiğini hissettim. Ama yine de şunu çok net gördüm: İnsan, alıştığını istiyor hayatında. Bilmediğine tutunamıyor, kendini rahat bırakamıyor. Kötü de olsa "alıştığım olsun" diyor; acı da verse, "ben onu biliyorum, tanıyorum" der gibi ilerliyor.
Ne olursa olsun, bu kitapla tanışmak benim için buruk ama bir o kadar da güzel bir deneyimdi. Hayatı bir de bu insanların gözünden görmek, farklı bakış açılarından bakmak istiyorsanız mutlaka okumalısınız.