H.
@jusstsomeone
25 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Çok sürükleyici bir romandı. Akıp gitti sayfalar. Üzüldüm, kızdım tebessüm ettim, ağladım, takdir ettim bazen de keşke dedim. Farklı farklı duygulara girdim sürekli.
Afganistan'ın geçmişi ve geleceği arasındaki büyük uçurumda; düşündüren,sorgulatan ve bunu çok sıkı bir ilişki ve bağ kurarak geçişler yapmayı başaran harika bir kurguydu.(ki belki birçok yeri kurgu değildir, çünkü oldukça gerçekçiydi.)
Korku, şiddet, baskının olduğu bir ülkede insan ilişkileri ve bunların birçok yaşama olumsuz dokunuşlarını okudum. Bir gün bütün çocukların özgürce uçurtma uçurabilcegi ortak bir gökyüzü diliyorum.
Kitabın en başından sonuna kadar, yaşantılarla ilişkilendirilen, sık tekrarlanan ifadeler;
-Biz olabilmek
-iş birliği, ekip olabilmek, ve bu ekipte sorumluluk almanın büyük önemi
-Nasihat değil sohbet
-Bir başkasının dünyasından bir olayı yorumlayabilmek ve anlayabilmenin önemi
-Gözlemleyen bilincimizi geliştirebilmek(gözlemleyen his ve bunun farkındalığı)
-Denetim odaklı korku kültürü
-Gelişim odaklı değerler kültürü
''Ben şu anda çocuklarımdan ayrıyım,torunlarımdan da. Değer mi diye sorduğumda, "Evet,değer"! Diyorum. Çünkü şu anki bakışıma göre Amerika'da üç torunum varsa Türkiye'de yüz bin torunum var."
Keşke diyordum bir büyüğüm olsa görmüş geçirmiş,sohbet etsem. Sorularıma, işin içinden çıkamadıklarıma yanıt bulsam.
Doğan Hocam da sesimizi duymuş olsa gerek, bu kitabı mentore ihtiyaç duyanlar için yazmış.Çevresine uyum sağlamakta zorluk ceken birisi olarak, şifa buldum.
Nurlar içinde uyu güzel insan
AH'ların şairi.
Didem Madak ile "siz aşktan ne anlarsınız bayım'' şiiriyle tanışmıştım. Bu şiiri rutubetli bir bodrum katında kendi tabiriyle Allah ile yakınlaştığı, dünyadan soyutlandığı bir dönemde yazıyor.
Şiirleri bir hayal gücü kurgusu değil, tamamı kendi acı yaşantılarının dizelere aktarılmış hali. Hayatını bilip okursak daha da anlamlanıyor dizeler. O yüzden kısaca bahsetmek isterim.
Didem Madak, annesi Füsun' u kanserden kaybeder. Küçük yaşta annesiz kalır şiirlerinde de annesine ve kardeşi ile geçirdiği çocukluk özlemini okuruz.
Üniversite aşık olduğu adamla evlenip hukuk bölümünü yarıda bırakır ama evlilik kısa süre içerisinde biter. Yıllar sonra tekrar evlenecektir. Ve Füsun adında bir kızı olacaktır.
Ne acıdır ki annesinin ismini koyduğu kızı Füsün, kendisiyle aynı kaderi yaşar ve 3 yaşında annesiz kalır. Füsünsuz kalan Didem, annesiyle aynı hastalığa yakalanarak Füsun'u Didem'siz bırakır.
Entelektüelliğin hakim olduğu edebi cümlelere ve ana konudan dağılıp Yazar'ın içsel konuşmalarına, eşyalara hitap etmesine onları kişileştirmesine bazen var olmayan sesleri duymasına ve diyaloglar kurmasına şahit oluyoruz. Orhan Gencebay şarkı sözlerine, Sadri Alışık'a ve çeşitli filmlere referanslarını da görüyoruz aynı zamanda. Kısa ama bence anlaşılması güç betimlemelerden dolayı oldukça yoğun bir roman.
Romandaki anlatıcı bir film montajcısıdır daha sonra işini bırakıp, yazar olmaya karar verir. Kitabı için İstanbul'u sokak sokak dolaşıp gördüğü 'resimleri' anlamlandırmaya çalışır. Sürekli bir resmin konuştuğunu görmek, o resmin içinde farklı yan karakterler görmek, beni romanın içinde başka bir roman okuyormuşum gibi hissettirdi. Müzeyyen'i biz daha sonradan tanıyoruz. Kendi kendine konuştuğunu sandığımız anlatıcı aslında Müzeyyen ile konuşuyor. Müzeyyen ona göre hiçbir kadına benzemiyor. Müzeyyen'in yokluğunun, var olsa bile gidecekmiş gibi hissettirmesinin verdiği sancıyı çekiyor anlatıcı. Yazarın üretememe sancısı da azımsanmayacak kadar çok olduğunu düşünüyorum.
Son olarak bence bu romana ve filmine bu kadar yakın hissetmenizin sebebi, ben hiç Müzeyyen oldum mu veya benim hiç Müzeyyen'im oldu mu sorusu.
Kitabını filminden tanıyoruz ama önce kitabı okumanızı sonra filmi izlemenizi tavsiye ederim.
Hiç kimsenin bilmediği cennet bir adada, burda yaşayan halkın ütopik diyebileceğimiz bir yaşam tarzına sahip olup bir ‘’başkan’’ın ayak basıp demokrasi ve medeniyet adı altında egemen olması ve bu adanın tam bir distopyaya dönüşmesini anlatıyor. İktidarın ve medyanın etkisiyle halkların düşünme yetilerinin uyuşturulduğu, sorgulamalarına izin verilmediği, sadece itaat ettiği ,medet umduğu pasifleştiği ve ellerindeki adanın kıymetini bilmeyip, cennet gibi bir yeri kendi elleriyle bir cehenneme dönüştürdüklerinin hikayesi. Bu anlamda Zülfü Livaneli’nin tüm kitaplarını okuyanlar onun en politik romanı olarak görüş bildirmiş.
Okurken bir Ütopya’nın nasıl Distopya’ya dönüşebileceği konusunda siz de benim gibi Hayvan çiftliğine benzeteceksiniz veya imece usulü mal varlığına sahip olmalarını, kuralların olmamasını, paranın güç olmayışını Thomas More’un Ütopyasına benzetecesiniz .Kitap işleniş bakımından benziyor ancak kurgu bakımından tamamen kendine has ve farklı bir roman. Önsözünü yazan Yaşar Kemal belki de bu yüzden ‘’Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir’’ demiştir. Zülfü Livaneli'nin insanlığı ilgilendiren bir konuyu ele alıp böyle akıcı sade ve yaratıcı bir dille anlatması bence ülkemiz adına bir gururdur diye düşünüyorum. Mutlaka tavsiye ederim.
