Sabahına uyandığım o günün gecesi, hayatımın en acı verici günüydü. Ölmeye yaklaşmak gibiydi sanki hissettiklerim. Kalbim hiç atmadığı kadar hızlıydı; sanki varlığını son kez hatırlatıyor ve ardından sonsuz bir uykuya dalıp duracak gibiydi.
Bedenim buna tepki veriyor, sanki son çırpınışlarını yaşar gibi titriyordu. Şok muydu bu geçirdiğim, yoksa gerçekten üzülüp paramparça olmak bu muydu? Gözlerimden tek bir damla yaş akamayacak kadar düşüncelerimi toparlayamıyordum.
Sadece koca bir acı hissediyordum. Korkunç bir acı… Ölmeden, diri diri toprağa gömülmek gibi. Her geçen saniye öldüğünü hissetmek. Yavaş yavaş nefessiz kalıp, acıyla boğulmak gibi.