Kendimi bir sınıra yerleştirdim, bu sınırda yaşıyorum, sınırı terk edeceğim zamanı bekliyorum, orası benim geçici yuvam. Aslında her yuva geçicidir, ya da her beden.
Ben bunun normal olduğunu sanıyordum, insan küçükken normalliği ev temsil eder. Bu normallik seni şekillendirir. Onun şablonuyla sarmalanırsın, onun şeklini alırsın, aynı şey kil gibi biçimlenebilir ve açgözlü beyin için de geçerlidir. Uzun yıllar sonraysa art arda çekik darbeleri bu körlüğü kırar, delmek için sahip olduğun güzelliklerin yüzde doksanına mal olan bu minicik çekirdeğin içine sıkışmışken. Şimdi çık dışarı, çıkabilirsen! Ve hazır çıkmışken mutlu ol, herkes gibi. İlaç: Ne çözüm ama.