sena rozanov
@k4lphanim
argumentative, antithetical dream girl
Reklam
Gerçek aşk acısı, varlığımızın en temel noktasına yerleşir, bizi en zayıf noktamızdan sımsıkı yakalar ve diğer bütün acılara derinden bağlanarak bütün gövdemize ve hayatımıza hiç durdurulamayacak bir şekilde yayılır. Eğer umutsuzca aşıksak, baba kaybından en sıradan talihsizliğe, mesela anahtarımızı kaybetmeye kadar her sey, diğer bütun acılar, dertler ve huzursuzluklar, her an yeniden kabarmaya hazır olan bu asıl ıstırabımızın tetikleyicisi olur. Benim gibi aşk yüzünden bütün hayatı altüst olmus biri, diğer bütün dertlerinin çözümünün de aşk acısının sona ermesiyle mümkün olacağını sandığı için, içindeki yarayı istemeden daha da derinleştirir.
Ben mi kitabı bitirdim yoksa kitap mı beni bitirdi emin değilim. O kadar ağır bir kitaptı ki, -en azından bana göre- okurken bazen çok bunaldım, kitabı parçalayasım geldi. Tabii bu Kemal'in saçma sapan zengin züppesi bunalımları yüzünden de olabilir. Kitabın neredeyse her bölümü hakkında oturulup konuşulacak değere sahip, insanı çok düşündüren bir kitap. En azından benim gibi kitaplarına duygusal olarak çok bağlanan ve üzerinde çok düşünen biriyseniz.
Kitabın konusundan kısaca bahsetmek gerekirse, şahsi fikrimce, zengin, olgunlaşmamış, hayatında zorluk görmemiş bir adamın nişanlısı olmasına rağmen gencecik ve uzaktan akrabası olan bir kıza saplantılı bir şekilde 'aşık' olması. Buna aşk bile denmez; aralarındaki yaş farkı, Kemal'in istediğini elde edemeyen bir çocuk gibi bunalımlara girip Füsun'u elde etmeyi kendi içinde bir 'yarışmaya' çevirmesi ve spoiler olabileceği için bahsetmeyeceğim başka sebepler yüzünden bu kitapta anlatılanın sadece sapıkça bir saplantı olduğunu düşünüyorum. Kitap hakkında uzun uzun yazmak ve konuşmak istiyorum, ama kitabı daha sindirmeden sayıp dökmek de istemiyorum. Öyle.
-SPOILER!!!-
Ne desem eksik kalacak galiba. Dark academia turunde okudugum ilk kitapti ve kesinlikle sonuncusu olmayacak, buna emin oldum. Kitabi kisaca anlatmam gerekse 'Shakespeare ile kafayi bozmus 7 arkadasin tiyatronun icinde kaybolusu' derdim sanirim. Sonunu asssla beklemiyordum, Oliver'in boyle bir sey yapacagi... Guven sorunlarim sebebiyle butun kitap boyunca birinin onu ispikleyecegini dusunmustum. Ama Oliver kendini 'feda' etti. Bence bunu sadece James'e olan aski sebebiyle degil, kendi icinde yasadigi suclulugu bir nebze de olsa azaltmak icin de yapti. Aslinda konusmaya baslasam asla bitmeyecek bir kitap, ama simdilik bu kadar yeter sanirim. Bir sure Shakespeare'le ilgili bir sey gormek istemiyorum, tesekkurler :")
