Birine güvenmekten ve sonunda aynı yaranın tekrar tekrar kanamasından o kadar yoruldum ki...
Zamanla yaralarım kabuk bağlasa da ruhum tükendi artık.
SEN YAPMASAYDIN İYİYDİ
Geçer mi diyorum içimdeki bu amansız sancı,
Geçer mi gözleri deniz derya olan sevgilim?
Ben ki uğruna keskin bıçakları sırtlamışım dünyanın,
Gözümü kırpmadan yürümüşüm o hırçın fırtınaya.
Herkes sırtımdan vurdu da sırayla,
"Boş ver" dedim, "insanoğludur, çiğ süt emmiştir."
Sildim kanı, sineye çektim o yabancı darbeleri.
Ama sen...
Gözlerine müptela olduğum,
Ruhumu o deryanda unuttuğum sen...
Sen yapmasaydın iyiydi be sevgilim.
Yabancının açtığı yara kabuk bağlardı da,
Senin o derya gözlerinden düşen o son darbe,
Şimdi bu ömür heybemin en derin, en dinmeyen sızısıdır.
#İlkimM.K
Reklam
Bir yerde duydum ve bir düşündürdü beni;
"İyileşmiş haliniz, iyileşmemiş halinizden daha serttir!".
İyileşmek her ne kadar güçlü olmaksa bazense birşeylere artık kabuk oluşturmak oluyordur belki de. Tıpkı bir kalkan gibi.
İyileşirken kendi kalkanımızı oluşturuyoruz aslında. Bu söz bana bunu hissettirdi...
“Yara almamış bir talih hiçbir darbeye karşı koyamaz. Ama yaşadığı sıkıntılarla sürekli savaşım halinde olan kişinin derisi aldığı yaralarla kabuk bağlar, hiçbir kötülüğe yenilmez; düşse bile, dizlerinin üstünde dövüşür.”
Reklam
Reklam