Kadri Çolakoğlu
@kadricolakoglu
Trabzon
149 okur puanı
Şubat 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Peygamberin Şarkısı romanı, okuru rahat ettirmek gibi bir niyeti olmayan kitaplardan biri. Hikâye ilerledikçe insanın içine yerleşen şey bir merak değil daha çok ağır bir baskı hissi. Sayfaları
Reklam
Butimar, adını aldığı efsanevi kuş gibi, susuzluğunu kendi korkusuyla büyüten bir metin. Romanı bitirdiğimde bende kalan duygu, bir aşk hikâyesi okumuş olmaktan çok, karakterlerin iç gerilimleriyle
Kitap yüzeyde sakin akan ama derinlerde sürekli kabaran bir nehir gibi ilerliyor. Romanın en ustaca tarafı, anlatıcının sessizliğinin her cümlenin altına ince bir gerilim çekmesi. Etsuko’nun Japonya’dan İngiltere’ye uzanan hatıraları, geriye dönük bir yüzleşme değil, daha çok hafızanın kendini korumak için kurduğu zarif tuzaklar gibi. İnsan okurken “neyi anlatıyor?”dan çok “neyi saklıyor?” sorusuna takılıyor. Ishiguro burada büyük taşlar atmıyor; gürültüyle değil, fısıltıyla yaralıyor. Etsuko ile Sachiko arasındaki ilişki, hem bir gölge hem bir yansıma gibi. Aradaki kaymalar, detaylardaki belirsizlikler, karakterlerin birbirinin yankısı olup olmadığı sorusunu diri tutuyor. Roman bitince, kapaktaki mütevazı sayfalardan çok daha geniş bir boşluk kalıyor insana: anlatılmayanların ağırlığı. Kısacası Uzak Tepeler, travmanın hafızada nasıl kıvrılıp büküldüğünü gösteren ince bir yapboz. Sessizliğiyle konuşan, okuru da kendi suskunluklarıyla baş başa bırakan bir roman.
Modern dünyanın en rahatsız edici aynasını okudum. Başkalarının hikâyesini sahiplenmenin, kimliği bir pazarlama aracına dönüştürmenin ve vicdanı susturmanın romanı bu. Ancak asıl çarpıcı olan, insanın kendi karanlık tarafıyla nasıl pazarlık ettiğini göstermesi. Kuang, suçun kendisinden çok, suçsuz görünme isteğinin ne kadar derin ve insani olduğunu anlatıyor. Çünkü çoğu zaman kötülük, kötü olduğuna inanmayanların ellerinden çıkar. Ve Sarı Yüz, o inançla kendini aklayan bir dünyanın hikâyesi.
Sahilde Kafka’yı okurken, sadece iki karakterin yolculuğuna değil, aslında insanın kendi içine yaptığı uzun bir yolculuğa tanık oldum. Kafka Tamura’nın evden kaçışı bana büyümenin sancılarını, kimlik arayışını düşündürdü; Nakata’nın hikâyesi ise bilinçaltımızın karanlık, ama bir o kadar da büyülü tarafını açığa çıkarıyor. Kitapta gerçek ile düş arasındaki sınır öyle inceliyor ki, bazen hangisinin hangisi olduğunu sorgularken buluyorsunuz kendinizi. Yalnızlık, kader, özgür irade ve kendi karanlığımızla yüzleşme… Murakami bütün bunları ustaca birbirine örmüş. Sahilde Kafka, bence sadece bir roman değil; insanın kendisini anlamaya çalışırken içine girdiği o tuhaf ama kaçınılmaz yolculuğun hikâyesi.
Reklam