"Geri zekalının teki olduğumu düşünüyorsun herhalde."
"Yoo, çok zeki olduğunu düşünüyorum. Senin için talihsiz bir durum, birçok anlamda. Biraz daha aptal olsaymışsın daha dertsiz bir hayatın olabilirmiş."
Ya mutlu olmamın önündeki engel kendimsem? Sebebi korkuyor olmam, kendime gönlümce acımayı tercih etmem, güzel şeyleri hak ettiğime inanmamam ya da başka bir șey olabilir. Başıma güzel bir șey geldiği zaman kendimi hep șunu düşünürken buluyorum: Bakalım bu kez işler ne zaman kötüye gidecek. Hani neredeyse en kötü ihtimal her neyse bekletmeden gerçekleşsin, geç olacağına erkenden olsun, mümkünse hemen olsun ki en azından bu konuda artık kaygılanmayayım istiyorum.
Bir yerde otuzuma merdiven dayamışken geride tek bir mutlu ilişki bırakmamış olmak kötü bir his. Hayat boyu anlamlı bir ilişki sürdürmekten âciz olmanın üzüntüsü yerine tek bir ayrılığın üzüntüsünü duyabilsem, yüzeysel olarak daha üzgün görünsem de bir insan olarak bu kadar temelden yıkılmış hissetmezdim herhalde.