ND
@kaldirimuhendisi
Edebiyata olan düşmanlığı harflerin harbi paklar ancak , bunun için çok okumak lazım.
Okuyup anlamak, bilmek lazım.
Çünkü insan en çok bilmediğine düşmandır...
Hiçbiri o eski mutlu çocuğu geri getiremiyordu. O artık yoktu. O çocuk gitmiş, yerine sinirleri kırık bir cam parçası gibi keskin ve telgraf telleri gibi gergin, sessiz, koca gözlü bir yaratık gelmişti.
ND
Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama 'yetişkin' de değildim. Çocukluğun neşeli umursamazlığı ve yetişkinliği acısı ve hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım. Eskisi gibi umursamaz ve mutlu olmak istiyordum. Ama çocukluğun sona erdiğini biliyordum. O gün arka bahçede bir çocuk bana acıma bakışı fırlattığında, geleceğimin umutsuzluğunu ve belirsizliğini görmüştüm.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Altı çizili olarak aldığım güzel anlamlı hediyemin incelemesini yazmazsam olmazdıı Kitabın ilk sayfasında "Biz kör olmadık zaten kördük" notunu yazmıştı arkadaş. Kitabı okurken sürekli kendime somut algılama metaforik olarak yorumla dedim .Ve öyle okudum. Kitapta bir körlükten bahsediliyor ama bu bildiğimiz körlük değil hatta nasıl'ı olmayan bir körlük. Kitaptaki körler günümüzde her haksızlığı gördüğü halde görmezden gelen grupları simgeliyor, Doktorun karısı da görse dahi tek başına kalıp : "Sen görüyorsun, sen daha iyi yaparsın" söylemlerinden kaçan biriymiş gibi bakabiliriz olaya. Körlüğün salgın olarak alınma sebebi de günümüzde olduğu gibi ; görmeyen gözün gören göze bir şekilde körlüğü bulaştırması. Hatta onu da sağır dilsiz yapmasıdır.
Yani asıl körlük; manevi'yatta demiş yazar. Hatta akıl hastanesine yatırmış salgındakileri. Sonra moda, topuklu ayakkabı, makyaj, araba lüks gibi bir çok konuya değinmeden bırakmamış. Körlük en son öyle bir noktaya gelmiş ki insanlar anadan doğma. Her şey en ilkeline dönüyor. Güçlü olan diğerine eziyet ediyor. (Önceleri kör olmayanlar körlere sonra körler birbirlerine.)
Tek tük görenin olması yetmiyor ve çoğunluğun kör olduğu bu yerde her şey daha da kötüye gidiyor. Öyleki elimizde günümüz distopyasına dönüşüyor kitap. Ve kitabın sonunda bile, hala maddiyata olan düşünceleri kafasında uçuşurken ilk körün, yeniden görmeye başlıyor.
__
Kitabı böyle yorumlamamız gerektiğini de her şeyi bir simge gibi görme hakkını da kitapta bir bölümde çıkan yazar veriyor yine. Doktorun karısına diyor ki "kaybolmayın, kaybolmanıza izin vermeyin. "Duyarlılığı körelmemiş maneviyaten körleşmemiş insanlara sesleniyor burda" kitapta söylediklerini anlamsız buluyor kadın ama gerçek verdiği anlamla ordaki olay örgüsü arasında bir bağlantı veriyor
ND
Yukarda belirttiğim gibi; Doktorun karısı da görse dahi tek başına kalıp : "Sen görüyorsun, sen daha iyi yaparsın" söylemlerinden kaçan yalnız kişi'yi simgelediği için kör değildi.
Araba kullanmak için ehliyet alınıyor, doktorluk, avukatlık yapmak için diploma isteniyor, herhangi bir işyeri için ruhsat belgesi şart koşuluyor, berber falan olmak için kalfalık, ustalık belgesi gerekiyor da, ana baba olabilmek için neden hiçbir yeterlilik belgesine gerek duyulmuyor?
ND
Bu tartışmalarda çocuk sahibi olmanın tabiat gereğiyle açıklanmasına bayılırım; günümüzde bu anlayışın herhangi bir geçerliliği kalmış gibi. Yüzyıllardır bütün dünyayı tabiata karşı giydirdikleri halde bir tek çocuk yapma konusundaki bu tabiatçılık sinirime dokunuyor doğrusu. Beşinci sınıf kooperatif evleri yapacağız, balkonunda mangal çevirip geğireceğiz, diye beş yüz yıllık ağaçları hart hart doğrarlarken tabiat akıllarına gelmez; kanalizasyon borularını su kaynaklarının tam ortasından geçirirken de tabiat hatırlanmaz. Cinsellik türevleri söz konusu olunca da bir tabiatçılık, bir tabiatçılık! Üstelik hiç kimse cinselliğini tabiatına göre yaşamazken...
R.İhsan Eliaçık
Bana kalırsa insanlar sadece öğlene kadar çalışmalı. Öğleden sonra da dere kenarına gidip resim yapmalı, felsefe yapmalı, tartışmalı. İnsanlık ancak böyle gelişir zaten. 70 sene insan bir ev almak için çalışır mı kardeşim ?"
kitaPusulam isimli okura yanıt verildi
ND
Öyle ama sevdiği işi yapıp, hakkettiği parayı alan ve bununla yetinen insan sayısı, maalesef çok az. Sevdiği işi yapıp sıkılmak da herkese nasip olmuyor. Ya da sevdiğin iş kârın doyurmuyor. Nihayetinde iş yine iş diye kalıyor...