Merve

Annemi hem unutmak istiyor, hem de unutmaktan ölesiye korkuyordum... Korktukça bana her zaman bol gelen bu giysilere sarılıyor, o zaman annemle iç içe giriyor ve birlikte yanıyorduk... Birlikte yanmak, yalnız yanmaktan daha kolay geliyordu bana... Hem annem de böyle istiyordu... Bunu açıkça söylemişti ... Belki o da bunun için istemişti benimle yanmayı... Yalnız yanmamak için...
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Ayılmak, kaldığım yerden bu hayata devam etmek istemiyordum. Ama sonunda istemesem de bu acımasız dünyaya geri dönmek zorunda kaldım.
— Hayatında hiç yanmayan insan, bu yangını söndüremez Ala. Ben seni anladığımı sanıyorum. Çok yanmışsın sen. Bu yangını birlikte söndüreceğiz ve sen, küllerinden yeniden doğacaksın. İnsan, sandığımızdan çok daha güçlü bir varlık! Sen bunun en güzel örneğisin. Bugün, o yangın sönecek, çünkü gözyaşların çağlayan oldu, söndürdü yangını. Yeter ki buna sen de inan, ben de inanayım! Şimdi bu hüzünlü hikâyenin sonunu da anlat bana. Anlat da, bitsin bu iş!
Biraz önce de söylediğim gibi, o yaşadıklarımı biri siliverse dedim yıllarca. Biri gelse, eline bir ateş çubuğu alsa, beynimin o bölgesini yaksa! Kendi etimin kokusu gelse burnuma! Beynim yanıyor desem... Ama bir yandan da o yanık kokusunu derin derin içime çeksem ... Oh desem, yandı işte... Kurtuldum ... Bir daha hiç hatırlamayacağım o anları...
Ellerini kucağında birleştirmiş, sessiz, sakin oturuyor. Sanki narin bedeni iyice küçülmüş, omuzları çökmüş, sıcağı gören bir kardan adam gibi eriyip yok olmak istiyor. Arada bir kucağına düşen damlalardan ağladığını anlıyorum. içindeki dayanılmaz yalnızlıktan sızan damlalar bunlar.