Kamer
@kammer
Bence hayat çok kısa. Çektiklerimizi hesaplayıp kin tutmaya değmez. Hepimizin pek çok kusuru var. Bütün bu kusurlar da, ruhumuz vücudumuzdan kurtulduğu zaman gitmiş olacak.
Reklam
Eğer insan kendini sürekli yeniden icat edebiliyorsa, utanç ya da acı veren parçalarını kesip atabiliyorsa, bir başkasını gerçekten tanımak nasıl mümkün olabilirdi? İnsanlar yalnızca başkalarıyla temas edene kadar süren bir yanılsamayı mı sürdürüyorlardı? Öyleyse insanlar nihayetinde bir yalanlar silsilesinden mi ibaretti?
Aşık olmak keşifse, keşfedilmeye izin vermek de sevilmekle eşdeğer miydi?
Unutkanlığı hak etmek için önce hakikati kabullenmek gerekirdi ve bu da yeniden doğuşun ön koşuluydu. İnsan ancak kendine dair hakikati kabul ettiğinde geçmiş yaşamların yükünü yıkayıp temizleyebilir ve yeniden başlayabilirdi
O zamanlar bilmiyordum. Birini tekrar düzelemeyecek kadar kötü kırabileceğimi. İnsan sadece var olarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.
Reklam