Tutunamayanlar ’ı bitirdim.
Kolay değildi. Bazı bölümlerde takıldım, durdum, geri döndüm. Anlamadığım yerler oldu, kafam karıştı, hatta “ben mi kaçırıyorum?” dediğim sayfalar oldu.
Ama şunu fark ettim: Bu kitap okura yol göstermiyor, okuru yolda bırakıyor. Bilerek.
Kafamı açtı ama rahatlatmadı. Çünkü #oğuzatay bu kitapta teselli vermiyor, yüzleştiriyor.
Her şeyin açıklaması yok, her kapı da açılmak zorunda değil. Bazı kapılar kapalı kalıyor çünkü insanın kendisi de henüz o kapıya hazır değil.
Altı ay ,bir sene sonra tekrar okuyacağım sanırım.
Çünkü bu kitap bir defa okunup rafa konacak bir şey değil.
Zamanla değişen okura göre yeniden yazılan bir metin gibi. Bugün anlamadığım yerlerin, yarın beni yakalayacağını biliyorum.
Tutunamayanlar bitti ama hesabı kapanmadı.
Bu da zaten iyi kitapların işi.