Kardelen
@kardelight
hemşire
Antalya
251 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Tanrı’ya güvenmiştim ve beni bu noktaya kadar getirdi. Şimdi soruyorum: Neden?”
Hissettiğim duyguları kelimelere dökmek kolay değil. Serçe’yi elime aldığımda karşıma çıkacak şeyin sıradan bir
Reklam
Ben, Pal Sokağı’nın en küçük askeriyim. Bizim küçük oyun alanımız, dünyadaki en değerli yerdi. Kimilerine göre sadece boş bir arsaydı, ama bizim için evimiz, kalemiz, çocukluğumuzdu.
Bazen üşüdüm, bazen korktum, bazen de yalnız hissettim… Ancak hiçbir zaman geri adım atmadım. Çünkü dostlarım için atılan her adım, yüreğimi biraz daha büyüttü. Belki sonunda gücüm tükendi ama kalbim hala o arsada, tozun, çamurun, gürültünün içinde atıyor.
Eğer bir gün Pal Sokağı’ndan geçersen, orada bizim kahkahalarımızı, kavgalarımızı, hayallerimizi duyabilirsin. Gözlerin dolarsa, üzülme, bu, Pal Sokağı’nın hala yaşadığını gösterir.
Ve şunu da unutma; bazı hikayeler sayfa bittiğinde değil, kalbine dokunduğunda başlar. Pal Sokağı da işte tam orada yaşamaya devam eder. -N
Genevieve Wheeler, ilk romanında aslında gençlik ve aşk romanı gibi duran ama satır aralarında çok daha derin acılar, bastırılmış duygular ve kendiyle hesaplaşmalar barındıran bir hikaye sunmuş. Adelaide’in yaşadığı aşk, çoğu zaman masum ve saf bir bağlılık gibi görünse de, altında öz değer arayışı, yalnızlık ve kabul edilme isteği yatıyor. Onun duygularına öylesine kapıldım ki, hissettikleri kalbime bir yumru gibi oturdu.
Rory ise bambaşka bir meseleydi. Ne istediğini bilmeyen, sorumluluk almayan, bir gün var olup ertesi gün yok olan tipik toksik erkek karakter… Okurken öyle anlar oldu ki Adelaide için üzülürken, Rory’ye karşı içimde kocaman bir öfke hissettim. Neyse ki Adelaide’ın arkadaşları yanındaydı. Buna değiniyorum çünkü kitapta çok güzel bir dostluk ele alınmış; hem acısıyla hem tatlısıyla. Belki de benim gözümde kitabı bu kadar güçlü kılan şey tam olarak bu; beni yalnızca karakterin yanında yürütmekle kalmadı, aynı zamanda kendi öfkemi, hayal kırıklığımı ve sevincimi de gün yüzüne çıkardı.
Adelaide, kalbe dokunan ama canını da acıtan, zarif bir anlatımla yazılmış samimi bir hikaye. Aşkın ve gençliğin parlak yüzünü gösterirken, ilişkilerin karanlık ve yıpratıcı tarafını da dürüstçe ortaya koymuş. Bence eline aldığında yalnızca bir roman okumuyorsun, kendi geçmişindeki bazı duygularla da yüzleşiyorsun. Bu yüzden benim için önemli bir yere sahip olucak.
Diane ve evlat edindiği çocuk Lucien hazırlıksız bir trafik kazası geçirir. Anne kazadan hafif yaralarla kurtulurken Lucien ölümcül bir durumda hastaneye kaldırılır. Doktorların söylediği şey; fazla vaktinin kalmadığı. Ancak Diane için bir mucize gibi gerçekleşen, gizemli bir akupunturcu sayesinde oğlu hayata tekrar tutunur. Lucien tekrar hayata dönse de, Diane’i bekleyen şey oldukça farklı bir durumdur.
Bu kitap yazarın üçüncü kitabı ve diğer kitaplarına göre burada daha çok parapsikoloji, şamanizm ile telepati gibi mistik öğeleri sıklıkla kullanmış. Ben bu kitabı Siyah Kan kadar sevmedim açıkçası. Neden? Çünkü Siyah Kan’ın karakter derinliği, karanlık atmosferi ve gerçekçi gerilim beni bambaşka bir evrene götürmüştü. Oysa Taş Meclisi, mistik öğeler ve fantastik kurguyla çok heyecan verse de zaman zaman kurgudan kopmama neden oldu.
Yine de, şaşırtıcı ve akıcı bir anlatımı var; her sayfada devamını merak ettiriyor. Bilgiyle gerilimi harmanlaması gerçekten etkileyici. Özellikle Grange’in diğer eserlerindeki daha gerçekçi polisiye tarzdan farklı olarak, burada metafizik ve mistik öğeler baskın. Onun klasik polisiye diliyle bu mistik dünyayı birleştirmesi, farklı yönlerini görmek adına etkileyiciydi. Kitabın akıcılığına da diyecek yok tabii. Yazarın sevenleri için tavsiyemdir ancak; yazara başlangıç kitabı olarak önermem
Annem Öldü Mü, okurken beni rahatsız eden ve o rahatsızlık kadar da üzerime ağırlık bindiren bir kitap oldu. Hjorth, aile denen yapının yalnızca sevgi ve bağlılıktan ibaret olmadığını; suskunlukların, yaraların ve yıllarca taşınan yüklerin de onun bir parçası olduğunu hatırlatıyor satırlarında. Kitapta özellikle anne kız ilişkisi üzerinden anlatılan o görünmez hesaplaşmalar, bende güçlü bir yankı uyandırdı. Dili sade ama her cümlesi ağır, “bir anneyle hesaplaşmak ne demektir?” sorusu kitabın her satırında yankılanıyor.
Okurken dikkatimi çeken bir diğer konu ise, sayfalar arasındaki ‘boşluklar.’ İlk başta beni rahatsız etmişti ama sayfalar ilerledikçe nedenini daha iyi anladım. Sanki karakterin bir iç çekişi ya da soluklanmasıydı. Yazarın kaleminden bahsettim ancak ‘yalın’ diye bir çırpıda okunacak bir eser değil. Karakterin her düşüncesi sizi de başka bir düşünceye itiyor. Anladığım; yazar bu kitabında, görünmez yaraların en az görünenler kadar can acıttığını fark etmemizi istemiş. Bu yıl iyi ki okudum dediğim eserlerden bir tanesi oldu benim için.
Reklam