Puan vermedi·112 syf.·
2026 402. kitabı
Çimen, bulutlar ve toprak - tenim yeryüzünün örtüsü
olabilirdi. 
John Berger
Çok yönlü yazar olan John Berger'in sanat uzerine olan 
Tiziano, Su Perisi ile Çoban okuduk,sade açık heyecanlı bir yansıma, kızıyla olan yazismasindan dolayı keyifli bir yolciluktu benim için
Rönesans ressamı Tiziano’nun aynı adlı tablosu üzerinden ilerleyen bir mektuplaşma ve sanat eleştirisi kitabıdır. Kitapta, tablodaki detaylardan yola çıkılarak insanlık, doğa ve sanat üzerine derin bir diyalog kurulur..
Katya Berger'in, Venedik'teki bir Tiziano sergisini gezdikten sonra babası John Berger'e yazdığı kısa bir notla başlayan diyalog, ikilinin resim, sanat ve hayat üzerine fikir alışverişlerini içerir.
Tablonun Anatomisi: Tiziano, Su Perisi ile Çoban Rönesans sanatının genel bağlamı içinde Tiziano'nun renk kullanımını, ışığını ve figürlerin konumlanışını irdeler.
Dipnotaki
Doğa ve İnsan: Çoban figürü doğaya ait sakin bir varlığı temsil ederken; su perisi hem arzuyu hem de ulaşılamayan bir dünyayı simgeler. Bu karşılaşma, insanın doğa karşısındaki konumunu
anlatan bır anlatı.
Sanat severlerin
beğenisine Tiziano, Su Perisi ile Çoban
John Berger
Çok yönlü yazar olan John Berger'in sanat uzerine olan Tiziano, Su Perisi ile Çoban okuduk,sade açık heyecanlı bir yansıma, kızıyla olan yazismasindan dolayı keyifli bir yolciluktu benim için
Rönesans ressamı Tiziano’nun aynı adlı tablosu üzerinden ilerleyen bir mektuplaşma ve sanat eleştirisi kitabıdır. Kitapta, tablodaki detaylardan yola çıkılarak insanlık, doğa ve sanat üzerine derin bir diyalog kurulur..
Katya Berger'in, Venedik'teki bir Tiziano sergisini gezdikten sonra babası John Berger'e yazdığı kısa bir notla başlayan diyalog, ikilinin resim, sanat ve hayat üzerine fikir alışverişlerini içerir.
Tablonun Anatomisi: Tiziano, Su Perisi ile Çoban Rönesans sanatının genel bağlamı içinde Tiziano'nun renk kullanımını, ışığını ve figürlerin konumlanışını irdeler.
Dipnotaki
Doğa ve İnsan: Çoban figürü doğaya ait sakin bir varlığı temsil ederken; su perisi hem arzuyu hem de ulaşılamayan bir dünyayı simgeler. Bu karşılaşma, insanın doğa karşısındaki konumunu
anlatan bır anlatı.
Sanat severlerin
beğenisine Tiziano, Su Perisi ile Çoban
Tek kelimeyle 'Muhteşem' diyebileceğim bir kitap. Bittiği için üzüldüğüm nadir kitaplardan diyebilirim.
Her karakterle ayrı ayrı bağlar kurabileceğiniz ve ne hissettiklerini anlatabileceğiniz bir eser. Standart bir aşk romanının ötesinde bir eser. Bir kitaptaki karaktere karşı bu kadar merak beslediğim, üzüntüsüne, sevincine ortak olduğum çok az kitap vardır sanırım.
Kesinlikle okumanızı tercih ederim...
Reklam
O məşhur başlıq hekayədəki Pat – o safkan İskoç iti – Hidayət heç də heyvan sevgisindən yazmayıb bu hekayəni. O, yadlaşmadan yazıb. Bir canlının içinə yuvarlanan o dəhşətli boşluqdan. Və sonra fikirləşdim ki, bu adam Parisdə qaz borusundan özünü asanda, bəlkə də beynində elə o aylak köpək cəhənnəm kimi ulayırdı.
“Kerec Don Juanı” – Hidayət burada İranın o ikiüzlü, riyakar cəmiyyətini elə bir sillə ilə vurur ki, adam yerin dibinə keçir. “Çıkmaz”da isə qəhrəman otaqda tək-tənha ölümü düşünəndə mən də onunla birlikdə boğulurdum. Hidayət sanki deyir: “Bax, bura qədər gəldik. Nə qapı var, nə pəncərə. Çıxış yoxdur.”
“Katya”… bu hekayə məni ən çox çəkəndi. Rus mühəndis, qadın, Avropa baxışı… Hidayət niyə birdən öz torpağından çıxıb Avropalının gözü ilə baxır? Çünki o, həmişə kənardan baxıb. Öz cəmiyyətinə də kənardan, öz həyatına da. Bu hekayədəki o ağır, xəstə məhəbbət əslində heç vaxt tamam olmayan bir ağrıdır.
“Taht-ı Ebu Nasr” - Mumiya canlanır, arxeoloqlar talan edir… Amma bu qorxu filmi deyil. Bu, Hidayətin Qərbə olan nifrətidir. O, amerikalıların əlinə baxır, Şərqin köhnə sümüklərini necə diddiklərini görür və dişlərini qıcıldadır. “Vətənsevər” hekayəsində isə artıq gülməkdən çox ağlamaq gəlir. O siyasi satiranın içinə elə bir acı duz qatıb ki, adamın gözü yaşarır. Deyirlər, vətənpərvərlik şüarları ilə xalqı necə aldatmaq olar? Hidayət göstərir: çox asan. Sadəcə bir “missiya” göndər, bir natiq qarşıya çıxarsın, qalanını axmaqlar özləri tamamlayar.
“Qaranlıq Oda” - Hidayət deyir ki, qaranlıq otaq cəmiyyətin qaranlıq əxlaqından qaçışdır. Amma mən soruşuram: bəs özümüzdən qaçmaq olurmu? Hidayət qaça bilmədi. Parisdə bir otel otağında – bəlkə də “qaranlıq otaq” axtarışında – özünə çıxış tapdı.
“Allahın bir qulu onu oxşamamışdı, gözlərinə baxan olmamışdı.” Bu, təkcə
“Bir kartpostala tek kelimeyle ‘ten’ yazardım.” diye başlıyor Katya … ve sonrasında John Berger devam ediyor. Şaşırtıcı, ruhu ve dimağı şenlendiren bir eser ortaya çıkıyor… Berger tarzı bir anlatım , öyle kuru kuruya değil; içine hayatı, insanı , bedeni öyle bir dille ele alıyor ki , üslubun güzelliğinden mi , Tiziano’nun gerçekliğine Berger’lerin muazzam katkısından mı bahsetsem şaşırdım.
Bakmakla görmek arasındaki o fark , ayırt etme gücü , ayrıntıların dirilmesi, ayrı ayrı ele alınsa bir kitap daha çıkar sanki.
Berger’lerin bakış açısına kapılarak okuduğum kitabın ana öğesi Tiziano resimleri olsa ve ilk bakışta soğuk bir eser gibi gözükse de aslında öyle değil .Sımsıcak bir ortamda hoş , ilgi çekici ve derinlemesine bir sohbet okuduğum.
O kadar çok altı çizilecek yer var ki ! Okudum, okuyun, okutun.
Sevgiler .
10 yaşındaki bir çocuğa annesinin ölümünü nasıl unutturabilrisiniz?
Peki ya otizmli bir çocuğa bunu nasıl anlatırsınız...
Gözleriniz buğulanmadan, ağlamadan okuyamacağınız bir kitap yorumu ile geldim..
Özel eğitimde çalışan bir öğretmen olarak beni çok etkiledi, ağlamada. Duramadım...
Frank 10 yaşında, mutlu bir çocuk. Ondan beş yaş küçük kardeşi Max ise, üç yaşında otizm tanısı konulan bir çocuk... Haliyle anne baba onun için çok uğraş veriyoer.
Frank bunu küçük haliyle anlayamıyor tabi, nihayetinde bir çocuk. Kardeşiyle de sağlıklı bir iletişim şekli olamıyor çünkü o herkesten biraz daha farklı. Frank tam kabullenemiyor, annesini çoğunlukla onunla paylaşmak zorunda kalmasına da biraz içerliyor...
Fakat bir gün tüm düzen tepetaklak oluyor.. Sonrasında Frank Max'la iletişim kurmak ve yanında olmak durumunsa kalıyor. Acaba başarabilecekler mi iki iyi kardeş olmayı?
Bu kitabı okuyun mutlaka. Her ailenin aynı olmadığını, farklılıklara ve farklı olanlara gözlerimi kaptamamamız gerektiğini gözler önüne serem çok güzel bir kitap.
Katya’nın Yazı gerçekten beklediğimden çok daha etkileyici bir kitaptı. Başta basit bir aşk hikayesi gibi görünse de en başından itibaren ailede bir tuhaflık olduğunu hissediyorsunuz. Bu yüzden kitabı okurken merak duygusu hep ön plandaydı. Özellikle sonlara doğru psikolojik gerilim yavaş yavaş yükseliyor, Katya’nın yaşadıkları, içinde sıkıştığı duygular bir bir açığa çıkıyor. Katya’nın o kırılma anı, zihinsel ve duygusal olarak geldiği nokta beni gerçekten sarstı. Hiç beklemediğim bir şekilde bitti ve etkisi kitabı kapattıktan sonra bile içimde kalmaya devam etti. Unutulmayacaklar arasında yerini çoktan aldı..
Reklam
Reklam