Yine depresif bir ruh hali içerisindeyim sanki
Yine bir uçurumun dibine gelmiş uzakları izlemeye dalmış gibi dünü, bugünü, yarını düşünürken buluyorum kendimi zaman zaman. Durduk yere kendi huzurumu kaçırıyorum. Lüzumsuz savaşlar veriyorum kendi içimde. Uçurumun dibine bakıp bakıp duruyorum oysa ne yapmam gerektiğini de biliyorum başımı kaldırmalı ve göğe bakmalıyım. Nitekim bunu yapacak güce sahip değilim omuzumda dünün yüküyle göğe bakmak güçleşiyormuş insana. Ne kadar istesem de başımı kaldırıp bakamıyorum göğe dünün ağırlığı kafama vura vura aşağı bak diyor sinsice ben ise belli bir zamanda bir yeniliyorum ve düşüyorum o uçurumdan sonra yine kalkıp aynı şeyleri yaşıyorum bir çeşit çıkmaza düştüm ve kurtulamıyorum. Neyse ki inancım kurtuluşa olan umudum oluyor belki bugün değil, belki yarın da değil ama bir gün kurtulacağım bu sonsuz döngüden buna eminim. Kalın sağlıcakla :))