Bir gece daha sustu şehir,
Bir sokak lambası titredi içimde.
Eski bir şarkı sardı kulaklarımı,
Nereden geldiğini bilmediğim bir yalnızlıkla.
Çocukluğumun çatı katı gözümde tozlu, sessiz ve annemin gençliği gibi kayıp artık.
Kırılmış bir bardak gibi taşıyorum kalbimi,
Her adımda biraz daha eksiliyorum.
Ama hâlâ, bir serçenin kanadında görürüm maviyi,
Bir rüzgarın uğultusunda duyarım yeniden başlama ihtimalini.
Çünkü her sabah, yorganıma sinmiş bir üşüme olsa da,
Güneş, inadına perdelerin ucundan girmeye çalışır.
Ve ben,
her şeye rağmen inanırım:
Hayat, bazen tam da en karanlık yerinden başlar.