Kübra Ünyıldız
@kbr_22
Bazen hayatı anlamak için okumak gerekir. Yavaş ama gerçek bir hayat yaşıyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Zihninde beliren tek şey annesinin sözleriydi. "Her zaman başım dik yaşayabilmek..Ben bunu hep önemsedim.Size karşı utanılacak biri olmamak için."
Annesinin böyle bir yerde, hem de yapayalnız ölmesine izin vermiş olduğunu düşündükçe, içinde büyüyen suçluluğu bastıramıyordu.Oysa yapabileceği, yapması gereken daha pek çok şey olmalıydı.
"Korkmamalıyım. Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözü mü kullanacağı m. Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım."
Eski hâlimizden eser yok artık.
Peki, artık insan değilsek, neyiz biz?
Kendi hayatına bir hayalet gibi tanık oluyor, dünyanın kör bir noktasında yaşıyormuş gibi hissediyordu.