Kübra Şengül
@kbrasengul
Çocuk Gelişimci-sosyal çalışmacı
14 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2026 18. kitabı
·32 saatte okudu
·Okunma: 30 Nisan 2026 18:54
Sabahattin Ali, İçimizdeki Şeytan’da aslında hepimizin zaman zaman düştüğü o büyük tuzağı, yani kendi hatalarımızın suçunu hayali bir "şeytana" atma alışkanlığımızı harika bir dille eleştiriyor. Roman, Ömer’in iradesizliği ile Macide’nin vakur duruşu arasındaki o derin uçurumu anlatırken, aslında insan ruhunun ne kadar karmaşık ve bazen ne kadar aciz olabileceğini yüzümüze çarpıyor. 1940'ların İstanbul atmosferinde geçen bu hikaye, üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen güncelliğini hiç yitirmiyor; çünkü yazarın da dediği gibi, asıl mesele içimizdeki hayali varlıklar değil, dürüstlükten ve sorumluluktan kaçma eğilimimiz. Kendi zaaflarıyla yüzleşmekten korkmayan her okurun, satır aralarında kendinden bir şeyler bulacağı, hem sarsıcı hem de fazlasıyla samimi bir eser.
Reklam
Edgar Allan Poe’nun bu eseri, bildiğimiz tüm dedektif hikayelerinin atası sayılması yönüyle tam bir klasik. Hikaye, Paris’te bir odada gerçekleşen "imkansız" cinayetleri, Dupin’in o meşhur analitik zekasıyla çözmesini konu alıyor. Poe, polisiye türünün temelini atarken aslında bize sadece bir suç hikayesi değil, karmaşık bir bulmacayı mantık yürüterek nasıl parçalarına ayıracağımızı gösteriyor. Kısa ama vurucu kurgusu ve şaşırtıcı finaliyle, türü seven herkesin mutlaka geçmesi gereken bir yolculuk niteliğinde
Eğer hayatın koşturmacasından yorulduysanız, zamanın kum taneleri gibi elinizden kayıp gittiğini hissediyorsanız Momo ile mutlaka tanışın. Size saatin kaç olduğunu değil, zamanın ne kadar değerli olduğunu hatırlatacak.
Kızıl, Stefan Zweig’ın insanın iç dünyasındaki boşluk ve yabancılaşma hissini oldukça sade ve anlaşılır bir şekilde anlattığı bir kitap. Hikâyede ana karakter, insanların arasında olsa bile kendini hep yalnız hissediyor ve hayata karşı bağını yavaş yavaş kaybediyor. Bir şeylerden kaçmak istiyor ama aslında sorunların dışarıda değil, kendi içinde olduğunu fark ediyor. Zweig burada, insanın en büyük sıkıntısının üzülmekten çok hiçbir şey hissetmemek olduğunu gösteriyor ve bu içsel boşluğun insanı nasıl yavaş yavaş çökerttiğini anlatıyor.
