hepimiz biraz deliyiz
Bu incelemeye biraz geç kalmış gibi hissediyorum cunku genelde kitabi okudgum gibi yazardım incelemeyi ama alıntı eklemekten şimdiye kaldi.Kitapta kesinlikle harika alıntılar vardi hangisini paylasacagimi secemedim.
Her neyse kitabi anlatacak olursam kitap Ruth'un kız kardeşi için nedensizce endişelenmesi ve bu endisesini gidermek icin çocukluk arkadaşı Miss Marple'i kiz kardeşinin yaşadığı Sonygates'e gondermesiyle başlıyor.
Bahsedilen kiz kardeş Carrie Louise biraz fazla İdealist,kocası da böyle olduğu için tahmin edin Sonygates'te bunların neyi var?Neyi olacak.Genç yaşta suca suruklenenler için bir islah evi.Yani bildiğiniz tımarhane artı yetimhane artı okul artı vakıf birleşimi bir şey.200 tane suclu cocukla yan yana yasadiginiz dusunun.
Her neyse Marple buryaa geldiginde pek bir sorun gorwmiyor.Yani bir dunya deli ile ayni masada yemek yedigini saymazsak.Yani cidden herkes kacikti kitapta.Cinayet hemen islenmiyor,baya bir atmosfere alsinca oluyor.Cinayeti anlatmayacağım,kendiniz yaşayın istiyorum okuyarak.
Bu kitaba gerçekten kalbimi bıraktım.Çok mukemmel otesi bir kitapti.Gerek karakterler,gerek olay orgusu,gerek alıntılar(birçoğunu paylaştım)Katil kirk yıl düşünsem aklıma gelmeyecek biriydi.Her sayfada ayrı ters kose oldum.Ayrıca 213 beni mahvetti,gozlere toz kaçtı
Kitap ile ilgili en tatlı bulduğum şeye gelecek olursak(bunu soylemeden edemeyeceğim.)Mufettis Curry'nin birini sorgularken kağıda kedi cizmesiydi.Tatli komasina girdim resmen.Yani kaç yaşında adam kucuk çocuk gibi kedi karaliyor.Çok tatlı,çok tatlı,çok tatlı.YERİM SENİ MUFETTİSCİK.
Bu kitapta en sevdiğim çifti soylemek istiyorum.ALEX VE GİNA YANİ.Aslında çift bile değiller.Gina evli ve hiç belli etmese de(ona asilan herkesle çok samimi)kocasını seviyormuş(!)Alex de oyle iste ya.Benim kucuk
Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2026 58. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 28 Haziran 2026 16:00
Kitaba başladığım an, yazarın kurduğu o tekinsiz labirentin içine çekildiğimi hissettim. Adım attığım her sayfada zihnimle oynanan bir oyun, arkamdan fısıldayan bir gölge vardı sanki. Mazzanti, "Gördüğüne asla inanma" derken sadece çarpıcı bir isim seçmemiş, okurun algısıyla kedi fare gibi oynayacağı bir psikolojik savaşın taahhüdünü vermiş. Satır aralarındaki o yoğun şüphe ve tekinsizlik hissi, bir süre sonra odanın havasını değiştirecek kadar gerçeğe dönüştü. Karakterlerin adımlarını takip ederken bir noktada sadece onlardan değil, kendi mantığımdan ve ipuçlarından bile şüphe ederken buldum kendimi; çünkü gerçeklikle illüzyon o kadar kusursuz harmanlanmış ki, en güvendiğiniz köşe bile sizi derin bir uçuruma çıkarabiliyor.
Sayfaları çevirdikçe bir dış göz gibi değil, o karmaşık zihinsel bulmacanın tam ortasında kalmış bir tanık gibi nefes aldım. Kitabın ruhundaki o karanlık, insanı içine çeken girdap ve tempo son ana kadar ritmini hiç düşürmedi. Mazzanti, insan zihninin ne kadar tehlikeli bir dehlize dönüşebileceğini yüzüme çarparken, beni de o dehlizde el yordamıyla çıkış yolu aramaya mahkum etti. Gerçekten de, bazen gözler insana en kusursuz yalanı söylermiş, bunu bu kitapla bir kez daha derinden yaşadım. Eğer zihninizle oynayan, her sayfasında sizi yeniden düşündüren polisiyeleri seviyorsanız, bu kitaba mutlaka bir şans verin.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Tek kelimeyle bayıldım. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını kanıtlayan, sarsıcı ve ilham verici bir başyapıt.
Bazen bir kitabı kapatırsınız ama zihninizdeki yankısı günlerce sürer ya, Sarah Waters'ın Ustaparmak romanı zihinde tam olarak böyle bir tat bırakıyor. Beni daha ilk sayfalardan karanlık ve puslu bir atmosfere çeken bu hikaye, sıradan bir tarihi kurgu olmanın çok ötesine geçerek unutulmaz bir zihin egzersizine dönüştürdü.
Kitabın asıl çarpıcı yanı ise merkezindeki karakterler etrafında dönen o kusursuz, zincirleme oyun silsilesi. Kimin av, kimin avcı olduğunun sayfalar ilerledikçe sürekli yer değiştirdiği bu kedi-fare oyununda, karakterlerin birbirlerine kurdukları ince düşünülmüş tuzaklar adeta kendi içine hapsetti beni.
Kitap, hayatında çeşitli sorunlar yaşayan insanların gizemli bir kedi kliniğine gitmesiyle başlar. Bu klinik, insanlara ilaç yerine onlara iyi gelecek bir kediyle tanışma fırsatı sunar. Kliniğe gelen kişiler kediler sayesinde yalnızlıklarıyla, geçmişte yaşadıkları acılarla ve duygusal sorunlarıyla yüzleşmeye başlar.
Her hikâyede farklı bir insanın hayatına bir kedinin dokunuşu anlatılır. Kediler, insanların kendilerini yeniden keşfetmelerine, sevgi kurmalarına ve hayata daha umutlu bakmalarına yardımcı olur. Kitap, insanlarla hayvanlar arasındaki bağın ne kadar güçlü olabileceğini gösterir.
Eserin ana fikri, sevgi, dostluk ve küçük mutlulukların insanların hayatında büyük değişimler yaratabileceğidir. Günde Bir Doz Kedi, yalnızlık, iyileşme ve yeniden umut bulma üzerine sıcak ve duygusal bir kitaptır.
Kedilerin gözünden yazılmış bir kitap. Evin bireylerinin yarısından fazlası patili canlar olunca kızım "anne bu kitabı oku" diye elime tutuşturdu. Yazar gerçekten kedilerini güzel gözlemlemiş.
Kitap sevmeyen çocuğa bile okutur
Pofidik'in enerjisi ve olaylara yaklaşımı hikâyeyi baştan sona keyifli kılıyor. Su parkında başlayan sıradan bir günün kısa sürede gizemli bir maceraya dönüşmesi tempoyu hiç düşürmüyor. Mizahı yerinde, aksiyonu da çocukların ilgisini canlı tutacak kadar hareketliydi. Özellikle Pofidik'in sakarlıkları birçok sahneyi daha eğlenceli hâle getirmiş. Eğlenirken merak duygusunu da koruyan, akıcı ve yüz güldüren bir çocuk kitabıydı.