fnur
@kendincee
77 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
"Kadere iman eden kederden emin olur."
مَنْ اٰمَنَ بِالْقَدَرِ اَمِنَ مِنَ الْكَدَرِ
(ed-Deylemî, el-Müsned 1:113; el-Müsâvî, Feyzu'l-Kadîr 3:187; Ali el-Müttakî, Kenzü'l-Ummâl 1:106)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ah benim ruhum. Sen bakma benim şiire yeltenen bu cümlelerime. Ben sadece orta karardım, bütün parıltım içinde sadece vasattım. Kederimden öleceğimi zannettiğimde bile haklıymış Müzeyyen Hanım, ölmedim. Haklıymış annem. Ben, üzerinden geçen ufacık bir dalgayı tufan zanneden bir kaşık su. Benim acım dindiyse dinmeyecek acı yoktur.
bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. dünyaya olan kayıtsızlıkları bazan o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir âlem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı. oysa uzun ihsan efendi dünyanın şahidi olmanın gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi.
"Ey kör! Aç gözünü de düşlerden uyan. Simurg'u göremesen de bari küçük bir serçeyi gör. Kaf Dağına varamasan bile hiç olmazsa evinden çıkıp kırlara açıl; böcekleri, kuşları, çiçekleri ve tepeleri seyret. Bırak dünyanın haritasını yapmayı! Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy. Gülleri ve bülbülleri goremeyip gün boyu evinde oturan adam Dünya'nın kendisini hiç görebilir mi?"
Ben, her anne-babanın biraz da "psikolog" olması gerektiğini düşünüyorum. Ruh bilimci" değil ama paylaşım" anlamında onları ürkütmemeleri, onları anlamaya çalışmaları, neler hissedip neler yaşadıklarını eleştirisizce dinleyebilmeleri, dünyanın en zor işi olmasa gerek. Hele ki kendi çocuklarımız için.
