Ayşe Hilal
@kendinemufred
Öğrenci
Tekirdağ
25 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Kitapta bizi karşılayan ilk hikaye, misafiri eve buyur ettiğimizde aldığımız evin güzel odalarından biri gibi, öyle davetkar ve misafirperver. Kitabı okudukça hikayelerin bozkır içtenliği bizi bir sarmala alıyor, bu samimiyet bizi neredeyse ön kapaktan arka kapağa hızlı bir tren yolculuğuna çıkarıyor. Karakterlerin hayal kırıklığını, aşkını, yorgunluğunu topuklarımıza kadar yaşayabilme imkanı veriyor kitap bize. Hasılı, buram buram taze ekmek kokan, yer sofrasında yemek yenilen bir ev kokusunda, sarı ve sıcak. Naçizane tavsiyemdir; kitaba başlamadan metropol/büyükşehir ceketinizi çıkartıp elinize kolonya sürüp demli çayınızla başlayın. Bozkıra ayağımız alışsın.
Reklam
Ahmet Murat’ın incitmeyen yumuşak diliyle bir deneme kitabına daha denk geliyoruz: Avarelik Görgüsü. Kitapta eğitim felsefesinin eleştirilmesinden sabahın verimli geçirilmesi gereken ilk saatlerini kurbanlık gibi yarı gözle okula gitmekle geçiren öğrencilere, mevsimlerin insan hâllerine benzetilmesinden trafiği bir halvete çeviren dervişâne şoföre kadar birçok mevzuyu içeriyor. Her başlıkta farklı konuyla dans etmenin heyecanı bizi sarıyor. Okumanın lezzetini aldığımız yazarın bu kitabı düşünce dünyamızda yeni mümkün yollar açıyor. Mevcut derdimize de rastlıyoruz, henüz fark etmediğimiz derdimize de. Ya da biz buna kısaca şöyle diyelim; Ahmet Murat’ın, kitaplığımızda olması gereken bir diğer kitabı: Avarelik Görgüsü.
İvan İlyiç’in ölüm döşeğinde yaptığı iç hesaplaşma okura verilen alt mesajdır. Karakterin başarıları ve kısa sürede birilerine muhtaç yaşama mahkum oluşu da aslında “ne oldum değil; ne olacağım de.” sözünü anlatır nitelikte. Herkesin kendisine ara-küçük cümlelerden bile olsa büyük mesajlar çıkaracağı bir kitap. Mutlaka okunmalı.
Ankara’nın küçük ve köhne adamlarının büyük hikâyelerini konu alan kitap bittiğinde bir süre sizi etkisinde bırakıyor. Bozkırın bıçkın tokadını yemek istiyorsanız mutlaka okuyun; istemiyorsanız yine okuyun zira bu kitabî tecrübe hayatta lazım olur.
Bir duygu olan korku kelimesinin 70 sayfada her ânıyla, birbiriyle bağlantılı fakat farklı endişeleri içerdiğini anlatan soluk kesen ve ustaca yazılmış bir kitap. Stefan Zweig, bu kitapta üslubunu ve hikayenin dramatikliği okuruna sergiliyor.
