"Ben her şeyi eskitmiştim Servet Hanım. Özlemimi bile. En uzun yolculuğuma başlayacakken size rastladım. Şimdi yapraklarınıza dokunmaktan korkuyorum. Yeterince yitirdim çünkü."
Yalnız kadınların hemen hemen hepsinin gönlünde, bu yalnızlığı sürdürmelerine neden olan bir erkek gölgesi yaşıyordu ve o gölgeyi bir gerçeğe çevirmek için bu yalnızlığa katlanıyorlardı; yalnızlıkları genellikle çaresizlikten değil bir umuttan, bir bekleyişten besleniyordu.