İrem KESİM
@kesimirem
Şu anda okuduğu kitap
Ced-din deden / nes-lin baban (2-1 / 2-1)1000Kitap
Kitabın sol sayfası bir erkeğin günlüğü, sağ sayfası bir kadının günlüğü. Mehter takımı gibi 2 ileri 1 geri giderek okunuyor. Bu tarzı sevemedim. Şermin Yaşar'ın son kitaplarındaki üslup ve dile benziyor bu yönüyle. Sayfaları öne geri çevirmektense bir günlük bittikten sonra diğerine geçmek isterdim.
Rüyasında yanan ev ile boş ev arasında gidip gelen hangisiydi? Onu anlamadım. Birbirlerine yalan söyleyip durdular bari bize doğrusunu söyleseydiniz. Parayla tutulan arkadaştan anca bu kadar olur işte, maskeler altına gizlenmiş hikayelerin dinleyicisi.
Defter bitince ölücem dedi diye güya Ekmeli öldürdü. O adam kendini öldürmez. Ne istediğini bilmeyen, bomboş bir insandı. Dedesi gibi "Hayatı uzun sürmüş bir sıkıntıdan ibaret, boş içeriksiz bir sıkıntı." Kanını emeceği daha çok kadın çeker hayatına böyleleri. Ölmez yani. İnanmadık oraya haberin olsun Ayfer abla.
Derya kadar bencil, kıskanç, pis bir görümce olamaz. Gerçekten kitabın sonunda ensest bir ilişki bekledim abi-kardeş arasında. Ay ne yapışık ne saygısız insanmışsın.
Ve Suzan.. Üzümlü kekim.. "Suzan beni kaldırabileceğimden çok daha fazla sevdi. Ezildim." demiş zat-ı şahaneleri. Böylelerine bir güler yüz bile sadaka.
15 yıl beklemiş bu kız seni,
sonra beni unut diyip gitmişsin,
sırf doğru zamanın geldi diye önüne çıkanla evlenip çocuk yapmışsın,
mutsuzluktan sevgisizlikten ölmek üzeresin,
sonra çakırkeyf kafayla diyor ki paşamız "ezildim de, beni çok sevdi de"
Allah'ın selamı verilmeyecek insanlarsınız da işte Suzan'ın imtihanı da senmişsin. Sizi koşulsuz bir aşkla seven insanları şımarıklığından, bencilliğinden, kapkara olmuş o pis kalbinden gelen kibirle elinin tersiyle iten her erkeğin sonu; ömür boyu sürecek-hak edilmiş bir mutsuzluktur. Ağlaya ağlaya kullanın.
Bu hikayenin en saf en güzel yanı senin
Çok kıymetlisiniz canım kadınlar ve canım kendim.1000Kitap
Zarifoğlu'nun "Çıktığım her yerin kapısını sert kapatmamla tanınırken senin kapın çarpmasın diye arasına elimi koydum." romantizminin bittiği, enayiliğimizin son kullanma tarihine ulaştığımız bir kitaptı.
Ne zamandır okumayı istiyordum ama ilgi çekici konusu ve akıcı anlatımına rağmen elimde süründü de süründü. Neden okuyamıyorum diye düşündüm ve bir cevaba ulaştım. İsmini beğenmemişim. Hem de hiç.
Aşırı seven bir kadın olmak demek; 'seni hak etmeyen birilerinin elinde ziyan olmak' demekmiş benim gözümde. Haliyle bu başlığı sürekli görmek beni rahatsız etmiş. Üzerine epey düşününce fark ettim. Aşırı sevdiğim o zavallı günlerimi hatırlatacağını anlayınca kendimce direnç göstermişim. Kişisel gelişim kitapları, okurken ızdırap vermeli zaten. Bu kitap ızdırabını daha okumadan başlattı.
Birilerinden hak ettiğin muameleyi alabilmek için sevgi dilinin "hizmet etmek" olması,
Bunun karşılığında nankörlükten ve sevgisizlikten başka bir şey görememek,
Her iki tarafın da bilinçaltına çöreklenen zehirli ihtiyaçlarını besleyen bu döngünün devamlılığı için özene bezene bu kişilerin seçilmesi,
Sürecin ve sağlıksız ilişkilerin verdiği tüm bu acının, caydırmak yerine pekiştirmesi
Veee bunun pençesinden nasıl ve neden kurtulmak gerektiğine dair somut örneklerin- adım adım görevlerin yer aldığı okunası bir kitaptı.
Kimlerin, hangi nevrotik ihtiyacına cevap verdiğim için seçildim? sorusunu sordurdu yer yer. Kimleri, benim hangi travmatik döngüme hizmet etmesi için seçtim diye de sordurdu. Cevabı için daha epey yolum var ama öğretileri güzeldi.
Beni mutlu eden şey şu oldu, artık önceliği kendime verdiğimi ve "yanlışım ben" diye bas bas bağıranları hızla terk edebilmemin güzelliğini görmemi sağladı. Neyi hak ettiğini bilmek ve kendini harcatmamak için hak ettiğinden daha azının sunulduğu
Sevgi neydi? Emekti, Andrea'ydı...
Kitabın sonunu heyecanla beklememi sağlayan soru şu oldu: "Andrea hala hayatında mı yoksa ayrıldılar mı?"
Şükürler olsun Onca emek, sabır, sevgi boşa gitmemiş. Evliler ve iki çocukları var.
Yine karanlıkların koşulsuz sevgiyle aydınlandığı, samimi bir depresyon hikayesi okudum. Harikaydı demiyorum. Gerçekçiydi. Kişisel gelişim kitaplarındaki akıl vermeleri/öğütleri sevmem. Bol bol vardı, epey bonkör davranmış bu konuda Matt.
Ben tebriklerin en büyüğünü Andrea'ya ayırdım. Ben olsam bunca fedakarlığı yapabilir miydim, yıllarca bu anlayışı gösterebilir miydim, sevgi bu kadar büyük bir şey mi diye sorgulattı bana. Hatta yer yer bencil hissettim. Ben bu kavgadan sonra çeker giderdim, bu adamı mı çekicem bile dedim. O gitmemiş. Sevmiş. Helal olsun kız.
Bir kimsesiz ile bir yalnızın hikayesi
Her satırıyla ne kadar doğru, ne kadar hayatın içinden bir hikayeydi o öyle?
"Ey Allah'ım ben hep kendime merhamet aradım; merhamet etmeyi neden aklıma bile getirmedin?" cümlesiyle öyle çok şeyi sorguladım ki kendi hayatımda.
Beğendim.. Çok beğendim.. Az ağladım.. Çok düşündüm..
Aldıklarımın karşılığını verebiliyor muyum geç olmadan, diye çok sordum. Kendime verdiğim cevap, beni boğdu boğdu yere attı.
"Neden pazara koymuşlar bu anneler gününü, kimse işe gitmesin de annesine gitsin diye değil mi?" Bunu hiç düşünmemiştim mesela, niye sabit bir gün değil de sabit bir pazar diye. Düşünmek hiç aklıma bile gelmemiş.
"Sanıyorlardı ki herkesin annesi kendi anneleri gibi kış için barbunya poşetliyor." cümlesinde ne çok şükrettim.
Kaç satırın altını çizdim ve tekrar tekrar okudum, hesabı yok.
Yara bere içindeki bir hayatın; gerçek bir sevgiyle, arabadaki bir el tutuşla, bir bulmaca sayfasında küçük nüktedan bir ilgiyle sarıp sarmalanabileceğini gösteren sıcacık bir hikayeydi.
"Altı harfli bir tatlı mısın sen Meltem?"
Velhasıl, çok iyi geldi. Yel essin, kokusu gelsin .
Not: Sana çok kızgınım Meral.
İnsanları birbirine üstün veya eşit kılan şey nedir?Edebiyat
Meslek mi, yaş mı, cinsiyet mi eşitliği veya eşitsizliği oluşturan? Bunlar değilse... Zeka mı?
İçimi sıcacık, yüreğimi şefkatle dolduran bir roman okuduğumu ilk satırlarında anladığım, üslubuyla-konusuyla ve samimiyetiyle beni hemen kazanan nadir eserlerdendir kendisi.
Romanımız "Zihinsel engelli birinin zekası tıbbi müdahalelerle yükseltilebilir miydi? " sorusunun kurguya dökülmesiyle oluşmuş. Charlie isimli baş kahramanımız bu araştırmanın uygulandığı ilk insan ve roman boyunca onun ağzından yazılmış ilerleme raporlarını okuyoruz. Algernon ise bu deneysel yöntemin ilk uygulandığı fare.
Charlie'ye yapılan ameliyat ve bir dizi test sonucu insan zekasının yükseltilebildiği görülür ve bu çalışma dünya çapında çok ses getirir. Zekası arttıkça çevresinde olup biten kötülükleri ve insanların ona nasıl davrandıklarını, kötü niyetlerini ve bencilliklerini de anlamaya başlayan Charlie hiç beklemediği bir ruhsal çalkantının içine girer. Oysa zihinsel engelli olduğu dönem sevilmeye koşul saydığı tek şey akıllı olmaktı. Okuma yazma öğrenebilmek, sohbet edebilmek arkadaş edinebilmesinin tek yoluydu onun gözünde. Sonrasında istediği hayatı ona verdiklerinde etrafındaki insanların birer birer yok oluşunu izledi. Çünkü insanlar farklı olanı sevmezdi. Çünkü sevilmenin koşulu olmazdı. Öğrendik.
Onu ameliyat öncesinde de sonrasında da yalnız bırakmayan ve koşulsuzca seven bir kişi vardı. Rehabilitasyon merkezindeki öğretmeni Alice Kinnian. Zeka seviyesi yükseldikçe çevresindeki herkesle eşitlendiğini hisseden Charlie, öğretmenine aşık oldu ve bu duygusal bağ, çocukluk çağlarında kız çocuklarından uzak durması gerektiğine yönelik ağır travmalar yaşatan annesinin bıraktığı derin izlerle mücadele etmek zorunda bıraktı onu.
Kitabın beni en çok etkileyen yeri; Charlie'nin yükseltilen