Konuşmamak ne iyi, bir bilsen.
İnsan elbette konuşmak istiyor; dert yanmak, haklı çıkmak istiyor. Fakat kelimeler insana ihanet ediyor, insan kendine ihanet ediyor.
Stefan Zweig'in tüm eserlerini çok severek okumuşumdur.
Çünkü yazar'ın kendine has bir tarzı insanı olayların arasından alıp başka diyarlara sürükleyen bir üslubu var.
Fakat bu 5 kısa öyküden oluşan eserini diğer eserlerine nazaran pekte sevemedim.
Yazar sanki bir ara boşlukta kalmış ve öylece hadi bir kitap yazayım da kafam dağılsın diye yazmış bu kitabı.
Altını çizdiğim cümleler hiç yok denecek kadar azdı; ki ben Zweig okuyunca tüm kitabın altını çizdiğimi bile hatırlıyorum.
İlk kez bir eserine olmamış diyorum üzgünüm Zweig :(
Keyifli okumalar ...