“Acı anında bile gülümsersen başını dik tutabilirsin.”
Çocuklarımın acılarımı bilmesini istememiştim. Bir annenin sakin olması gerektiğine, derdi olmaması gerektiğine inanmıştım.
Çocuklar annelerinin kendileri gibi acı çeken bir varlık olduğunu bilmemeliydi. Anne için sevgi duyulur ama iç dünyasına bakılmazdı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşam bana, az evvel tandırdan çıkmış ekmek gibi sıcak ve yumuşak görünmüştü.
Kırık olanları onarmak biraz zordur.
"Japonlar," diye sözümü kesti Vesna. "Değer verdikleri bir eşya kırıldığında, kendilerine bakmayı sevdikleri bir ayna ya da anneannelerinden miras bir vazo mesela, tamir ederlerken kırılan parçanın yerini altın tozuyla doldururlarmış. Hiç kırılmamış gibi görünmesini değil, aksine kırılıp yapıştığı yerin parlamasını isterlermiş. Bir eşya, bir insan, bir ruh yaralandığında, yüklendiği hatıraların, kıymetini artırdığına inanırlarmış. Bir defa kırılan artık kırılmıştır, haklısın. Ama kendine ve hayata tutunmak için mücadele ettiği kadar güçlüdür de. Düştüğümüz yerde kırık mı kalacağız, yoksa parçalarımızı birleştirip yeniden tam olmak, başka türlü bır tam olmak için çabalayacak mıyız, mesele o. Anlıyor musun?”
