Kitabinaslibu
@kitabinaslibu
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ait olmak ya da olamamak… Arada kalmışlık üzerine…
Kitap biraz karmaşık. Kültürler arası farklılıklara, ötekileştirmelere vurgu yapıyor pek çok ayrıntıya değinerek… Dini inançtaki farklılıklar, cinsel yönelimlerdeki farklılıklar, cinsiyete yönelik farklılıklar, eksiklikler, kalabalık içindeki yalnızlıklar… Hüzün, yabancılaşma, ait hissedememe… Yani Araf’ta kalma. Tıpkı İstanbul gibi… Bir tarafı doğu, bir tarafı batı olan İstanbul…
Bir ülkeye giden Türk, ilk olarak ismindeki noktalardan feragat etmek zorundadır. Türkiye’ye gelen bir Amerikalı ismimizdeki noktaları söyleyemese de onu kolaylıkla kabulleniriz ama biz Amerika’ya gidersek, ismimizdeki noktalardan bile kendimizi suçlu hissederiz… Bence bu vurgu insanların güç karşısındaki acizliği ve kabul edilme konusundaki mahcubiyeti ile ilgili çok şey söylüyor.
Ama mutsuzluk sadece milliyete, dine ve ırka bağlı bir şey olmayabiliyor. Bazen güçlü bir ülkenin güçsüz hisseden bir vatandaşı da kendini arafta hissedip bu dünyadan ayrılmayı seçebiliyor…
Yabancılaşmayı anlatan, farklılıklarıyla insanların birbirini nasıl zorladığına işaret eden karmaşık bir kitap.
Biraz Virginia Woolf’un Dalgalar’ını anımsatıyor ama tabii Woolf kadar derin analizler, süslü betimlemeler yok…
Yine de sabırlı okuyucular tarafından okunulabilir…
Derin analizlerle dolu, okunası bir eser…
Oldukça sürükleyici bir biçimde aşkın ilahi ve dünyevi olan hallerini, farklı kültürlerden, farklı bakış açılarından, hatta farklı yüzyıllardan anlatıyor Elif Şafak. Mevlana ve Şems’in birbirlerine olan kuvvetli bağlılıkları, Ella ve Aziz’in birbirlerine olan aşkları insana dair olanı farklı özellikleri ile anlatıyor.
Kitapta en çok büyüleyen, etkileyici kişi Şems. Çünkü Şems, dedikoduya aldırış etmeyen, meyhanedeki sarhoşu, hayat kadınını, pek çok kişinin aşağılayıp ötekileştirdiği kişilere yoldaş, onlara destek olan bir derviş. Onları kendinden ayırmıyor. Kimseyi yargılamıyor, aksine linç edilmeyi göze alarak onlara arka çıkıyor, onları savunuyor. Tabii bu yönüyle hiç kimse tarafından aşağılanmamış bir derviş olan Mevlana’ya da çok iyi bir öğretmen oluyor. Tabii halk Şems’i kötülüyor, Şems, cesurca gerçekleri dile getirdiği dünyada, kötü düşünceli, kalbi kararmış kişiler tarafından katlediliyor. Mevlana, Şems’in ölümü ile kahroluyor.
Kitabın en sevdiğim özelliği toplumlarda din adı altında yapılan kıyımlara ışık tutması oldu.
Bir de tabii en önemli felsefesi şu: Bir derviş ölür, diğeri gelir; bir hırsız ölür, diğeri gelir. Her şey zıttı ile birlikte anlamlıdır. Her şey her zaman bir bütündür, ne eksik ne fazla… Bu felsefe çeşitli boyutları ile tartışılabilir ancak sosyal linçin adaletsizliğine vurgusu bakımından bu eserin başyapıtlardan biri olarak değerlendirilmesi gerektiği kanaatindeyim…
Sufi olmayana pek karmaşık görünür dünya. Çok şahıslı, sürtüşmeli ve tartışmalı. Halbuki bunca kargaşa tek bir kelimede saklı. Kelime harfte saklı, harf noktada saklı. Beynin altındaki noktada. Bu şuurla bizler gece gündüz sema ediyoruz. (…) Dizlerimize kadar kana batsak da vazgeçmeyiz aşka dönmekten, aşka secde etmekten… (…) Noktalar sürekli değişse de bütün aynıdır…
