-Hayatın en yorucu anları başkalarının zihninden geçen karmaşık, kötücül, tahripkâr düşüncelere anlam vermeye uğraşmaktır. Ağır bir suçluluk duygusunun sizi ezmesine izin verirsini. Size ödetilen ağır bedeldir bu yorgunluk. Kendini cezalandırmak. Başkaları için kurban edilmeye razı gelmek. Nefretin keskinleştirdiği bıçağa bile isteye boynunu uzatmak.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İçimizdeki kuytuluk. Upuzun kış mevsimi. Uykusuz geceler. Pişmanlıklar harabesine dönen kalbim. Yalnızlıklarla tarumar olmuş.
Burası anlamak isteyenlerin, düşünüp dönüşmek isteyenlerin değil, fikrini başkalarına icbar edenlerin ülkesidir.
"Ya Rabbi Nemrut'un ateşine düşen İbrahim'i kurtardığın gibi beni de bu ümitsizlik yangınından kurtar"