Yazar:
İvan İvanoviç Panayev
Çevirmen:
Duygu İkisivri
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Güzel bir kitaptı. İlk sayfaları beni sarmadı ama yinede okumaya devam ettim bırakmadım. Sonuna gelince bir kızın aşığı için mücadele edipte aşık olduğu adamın korkakça geri adım atması gerçekten üzücüydü.
Puan vermedi·141 syf.·
2021 78. kitabı
Kitabın beni şaşırtmasını ummuştum ama malesef çokta şaşıramadım. İsmine müsemma sanki bir akrabalık ilişkisi ya da benzeri bir konu beklerken, klasik 1800 lerin sonu 1900 lerin başı Avrupa sının tek derdi olan kızlarına zengin koca bulma telaşesini içinde barındıran bir ailevi durum ile bu duruma baş kaldıran Nataşa nın karşı çıkması konumuz. Zengin oğlan fakir kız klişesi mi okuyacağım yoksa derken kendi döneminde de pek bir halta yaramayan erkek müsveddelerine verilen adla gereksiz insan olan Gregory aleksiyevç arasında çok ta bi duygu yükü olmayan tek taraflı aşkla hayal kırıklığı içinde kalan kızımızın ebeveynlerine boyun eğmesiyle bitiyor. Kitap bitince de onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine demeden edemiyoruz.
Panayev'in Soyluları·141 syf.·Edebiyat
9/10
2019 56. kitabı
Panayev'in Romatizmden sıyrıldığı bir dönemde yazdığı bu kitap benzer Rus edebiyatının ürünleri gibi başlamasına karşın yine romatizimin kanalına giriyor. 19. Yüzyıl Rus edebiyatının önemli fenomenlerinden birisi Gereksiz Adam ise kendisini Grigori Alekseiç isimli karakterle gösteriyor. Rus aristokrasisinin soylu karakterleri yazar tarafından ziyadesiyle iyi betimleniyor. Yazarın içerisinden geldiği sınıfı bu kadar güzel tasvir etmesine karşın taşranın işcileri ya da Rus dip sosyal tabakalarını temsil eden insanlar arka planda kalıyor. Bu da hayat karşısında bocalayan esas karakterin çevresindeki hayatın soluk kalmasina vesile oluyor. Soylular her toplum yapısında benzer karakterlere sahipken taşralılar halk kültürünün sahibi olarak daha renkli bir tablo sunar. Eserde gözler Dostoyevski'nin Rusyası'nı aramıyor değil.
Puan vermedi·141 syf.·
2020 63. kitabı
İvan İvanoviç Panayev (1812-1862),Rus edebiyatında her ne kadar yazar olarak bilinse de onun asıl ünü dergicilikten geliyor.1839 yılından itibaren öykülerini,denemelerini ve uzun öykülerini aynı zamanda yöneticiliğini yaptığı Anavatan Notları dergisinde yayımlar.
Panayev'in Akrabalar isimli uzun öyküsü 1847 yılında yayımlanır.Hikaye çoğunluğu akrabaların oluşturduğu Blagoveşçen köyü ve civarında geçiyor.Köy hayatının içinde maddi çıkara dayanan insan ilişkilerinin,dedikoduların,aklı bir karış havada,parasını eğlencelerde ve kumarda harcayan hiçbir işe yaramayan(ki bunu bize 'gereksiz insan'tanımı altında anlatıyor)düşüncelerini eyleme dönüştürmekten aciz gençlerin bir eleştirisini yapmış.
Panayev,dönemin toplumsal yaşam tarzını,köylüleri,töreleri ve tipleri betimleme konusunda ustalığını göstermiş Akrabalar kitabında.Rus hiciv geleneğinde de oldukça başarılı.
Her ne kadar bir klasik sayılmasa da Panayev'i tanımak açısından iyi bir kitap.
“Biz hepimiz benciliz, reflektörüz… Hiçbir işe yeteneğimiz yok, hiçbir yere uygun değiliz! Neslimizin hepsi ret mührüyle damgalı… Sönük bir nesil! Şüphenin ve inkârın yükü altında zayıf düştük! Her taraftan insan yıkıntılarıyla çevriliyiz ve bu insan yıkıntıları arasında eylemsizlik ve şaşkınlık içinde kalakaldık. Ve ileriye gitmek için yollarımızı temizleyecek güçler bizde yok; ancak yalnızca geleceğe, duyulmayacak olan yabancı bir sesle seslenerek feryat ediyor ve inliyoruz. […] Bizim çağımız, koca bir küçük insanlar çağıdır. […] Acılarımız verimsiz, çünkü hepsi sahte.”
İsmi ensantane bir çağrışım yapsa da pek beklentimi karşılamayan, hikâyenin sonu aşk çukuruna düşen kısa metraj film tadında bir roman olmuş. Rusların kendine özgü isimleri ve olayları çerçevesinde ilerleyen bir kitap.
“Akrabalar” adlı eserde 19. yy. Rus edebiyatında görülen “Gereksiz insan” tiplemesinin, karakteristik özelliği, düşünceleri, yaşamı içindeki kendi çelişkileri gibi birçok özelliği Grigori Alekseiç adlı kahraman üzerinden okuyucuya anlatılır.
"Gereksiz insan" tipini şu yüzyılda bile görmek mümkün. Dil, din, ırk, çağ fark etmiyor.
Rus edebiyatından bir eser..Gereksiz insan ekolünden bir anlatı. Kahramanımız Grigori Alekseiç tam bir gereksiz insan. Hiç bir şeyi tam değil.. Doğumu eğitimi aşkı sevgisi her şeyi yarım. Kitabı beğenmedim. Herşey yüzeysel geldi bana. Galiba kısa hikayeleri sevemiyorum ben.. Dizi de sevemedigim gibi..Okunmasa da olur..
Gereksiz İnsan·141 syf.·Edebiyat
6/10
2019 3. kitabı
Rus edebiyatında var olan gereksiz insan tiplemesini ele alan 19.yy a ait bir eser. Aslında akrabalar adı altında anılınca ben farklı bir açıdan değerlendirmiştim. Ama okurken aslında sadece bir karakter üzerinden değil bütünüyle olaya bakıp, akrabalar denmesinin sebebini çok da anlayamadım. Bu gereksiz insan tiplemesi sadece Rus edebiyatında mevcut değil. Türk edebiyatında da bu tarz insanlar oldukça fazla. Okunması şart değil tabiiki ama farklı bir bakış açısı meraklısına..
Yazar Hakkında
İvan İvanoviç PanayevYazar · 1 kitap
15 Mart 1812 tarihinde Petersburg’ta soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelir. 1830 yılında Petersburg Üniversitesi’ne bağlı Soylular yatılı okulundan mezun olduktan sonra birkaç yıl boyunca Devlet Hazinesi Dairesi’nde çalışır. Daha sonra Milli Eğitim Bakanlığı’na geçer. Edebiyata olan ilgisi gençlik yıllarından itibaren kendini gösterir. 1834 yılından itibaren birçok dergide şiir ve öyküleri yayımlanır. İlk düzyazı biçiminde olan Sosyete Kadınının Yatak Odası (Spalnya svetskoy jenşçinı, 1834), O Mutlu Olacak (Ona budet sçastliva, 1836), Bugün ve Yarın (Segodnya i zavtra, 1837) adlı yapıtlarında romantik bir tutumla sosyete toplumunu anlatır. Ancak 1830’lu yılların sonunda, Vissarion Grigoryeviç Belinski’nin (1811-1848) ve Anavatan Notları (Oteçestvennıye zapiski) dergisindeki diğer çalışma arkadaşlarının etkisiyle sanatsal yaratıcılığı değişime uğrar ve gerçekçiliğe yönelir. Zamanla söz konusu derginin öne çıkan yazarlarından biri haline gelir. Devlet Memurunun Kızı (Doç çinovnogo çeloveka, 1839) ve Deliriyum Tremens (Belaya goryaçka, 1844) gibi çalışmalarında, bu kez romantizme yönelik eleştirel yaklaşımını ortaya koyar. Mükemmel İnsan (Prekrasnıy çelovek, 1840); Peterburg’un Yermeli Fıkra Yazarı (Peterburgskiy felyetonist, 1841), Yaban Eşeği (Onagr, 1841), Hanımefendi (Barınya, 1841); Akteon (Akteon, 1842); Edebiyat Biti (Literaturnaya tlya, 1843); Muhallebi Çocuğu (Mamenkin sınok, 1845); Akrabalar (Rodstvenniki, 1847) gibi yapıtlarında yaşadığı dönemin gerçeklerini farklı bir bakış açısıyla, gerçekçi bir yaklaşımla betimlemeye çalışır. 1846 yılında, Nikolay Alekseyeviç Nekrasov’la (1821-1878) birlikte, Pyotr Aleksandroviç Pletnyov’dan (1792-1865) yaşamının sonuna kadar yayımcı ve redaktör olarak etkin bir biçimde çalışacağı, Çağdaş (Sovremennik) dergisini devralır. Züppeler Üzerine Tecrübe (Opıt o hlişçah, 1857), Rus Milyonerin Torunu (Vnuk russkaya millionera, 1858) gibi düzyazı yapıtlarını, yermeli fıkralarını ve yorumlarını yayımlar. Yaşamının son yıllarına damgasını vuracak olan Edebi Anılar (Literaturnıye vospominaniya, 1861) adlı çalışmasına başlar; ancak tamamlayamadan 18 Şubat 1862 tarihinde Petersburg’ta ölür.
