Puan
9.110 üzerinden
It was just beautiful.
Bir öykünün çizgi roman şeklinde anlatılmasının etkisini ilk defa bu kadar hissettim. Nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum.
Hayal gücünü görebilmek, obuayı, konfetiyi, Armstrong'u hayal etme şekli, denk geldiğinde onu üzen kelimeler. Balığını serbest bırakması, karanın denize attığı eşyalardan oluşan küçük koleksiyonu. Periden isteği, kendini bir anlığına normal olarak görmesi. Ben de normal olduğum bir rüyadan uyanmıştım bir kez.
end of the review
İlk grafik roman tecrübemEdebiyat
İnternet üzerinden görüp tesadüfen sipariş ettiğim bu kitap şimdiye kadar ki okuduğum en ilginç kitap oldu, çünkü bu kitap grafik bir roman. Kitap tam tamına 376 sayfa ve tamamen çizimlerle dolu ve diyalog sayısı çok az. İçerikten bahsetmek gerekirse; ailesinin kendisinden utandıkları çocuklarını deniz fenerine hapsetmeleri ve bu çocuğun 50 yaşına kadar oradan hiç ayrılmaması ve orada yaşadıkları konu ediliyor. Yalnızlık ve yapayalnızlık arasında ki farkı net bir şekilde gözler önüne seren kitap ilginç bir şekilde sizi hikayenin içine alıyor. Sonuç olarak ön yargıyla elime aldığım kitap kendini baya bir sevdirdi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Karanlık ve hüzünlü ev
Her gün aynı rutin: Gündüz dalgalanan ve hırçınlaşan denizden, kendi gerçekliğine çekmek istediği nesnelerin avıyla başlıyordu. Gece ise engin karanlığın ufku sardığı zamanlarda oynadığı bir oyunu oynuyordu.
Soğuk taşlardan oluşan dünyasının sessizliğini, bir uyarı sesi olan "boom" bozuyordu. Aslında bu sessizliği bozan ses bir oyunun başlangıcıydı. Masasının üzerindeki sözlük kitabını açmanın zamanıydı. Her "Boom" sesinden sonra gözlerini kapatır ve rastgele bir sayfayı açıp, parmağını denk getirdiği kelimeyi okurdu; Aslında bu hayal dünyasının derinliklerine ışık tuttuğu ender zamanlardı. Denizin ortasında bir taştan kulede, yapayalnız bir şekilde yaşayan birinin hayal dünyası ne kadar zengin olabilirdi ki?
Hayal gücümüzün sınırı bildiklerimiz kadardır. Yaşamdaki en mühim esas hayal gücümüzü zenginleştirmektir.
Zihindeki tohumların sebebi fikirlerdir; ancak bu filizlenen tohumların büyümesi için hayal gücü gereklidir.
Yapayalnız sonunda fark edilir. Bir yolcu sonunda onunla empati kurar. Yolcunun dünyası da bir zamanlar aynı Yapayalnız gibi soğuk taşlardan oluşmuştu. Yolcununda bir zamanlar evi Karanlık ve hüzünlüydü. Kitabın ve aynı zamanda Yapayalnız karakterimizin kırılma anı o yolcu sayesinde yaşanmıştı. Tek bir soru yetmişti engin karanlığı tanımlamaya. Gelen cevap ise aydınlığa doğru uzanan bir yolculuğun başlangıcıydı.
O soru tufanın başlangıcıydı, zihinsel bir hapishaneden kurtuluştu. Soru çok basitti, oldukça basit;
" Sizi ne mutlu ederdi?"
İçindeki metin miktarını toplasanız bir sayfayı dahi bulmayacak olan 370 sayfalık dev bir romanını okudum. Sizi kapıveren, içine çeken, nefes almadan elinizden bırakamadan okuduğunuz, izlediğiniz müthiş bir roman.
50 yaşında bir adam düşünün, denizin ortasında bir kaya parçasının üzerindeki Fener’de doğmuş, ve 50 yaşına kadar oradan hiç ayrılmamış.. annesi ve babası sırayla bu dünyadan göçmüş, ancak hayatı boyunca ‘çirkin’ olduğu gerekçesiyle oğullarını saklamışlar, ve bu da hiç o odadan ayrılmayı düşünmemiş, taaa ki…
370 sayfa boyunca, neredeyse yazısı olmadığı halde, o müthiş yalnızlığı ama aynı zamanda kendi içinde bir mutluluk bulan dünyayı okudum ben. Ne zaman ki dışarıdaki farklı dünyanın ayırdına varınca, işte o zaman işler değişmeye başladı..
Öyle çizilmiş ki kareler , sanki hızlıca oynatsanız bir çizgi film haline gelecek, o kadar detaylı, o kadar yoğun.. çok başarılı buldum ben.
Selamlar, ben Leyla.
Çirkiniği yüzünden ailesi tarafından deniz fenerine hapsedilmiş, yapayalnız bir adamın hikayesi...
Tek eğlencesi ise sahip olduğu sözlüğünden rastgele sözcükler seçip okumak... İhtiyaçlarını getiren iki denizciden biri bu yapayalnız adama sempati duyar ve ona erzak kolilerinin üzerinde bir not gönderir, "Seni ne mutlu ederdi?"*
Kitap, grafik bir roman içinde çok fazla diyalog ve kelime içermiyor... Aslında bu denli bir yalnızlığı ifade etmenin en güzel biçimi diyebilirim, çünkü kelimeler yalnızlığımıza arkadaş olabilir ve içinde bulunduğumuz karanlığa bir kibrit çakabilir. Ancak kelimeler bizi terk ederse, işte o zaman naneyi yediğimizin göstergesidir.
Bir saat içinde bitebilecek etkisi büyük romanlardan biri ve ben kendi kendime okuduğum için şanslı hissediyorum. Kitapların size şans getireceği günler dilerim...