Puan
8.210 üzerinden
Puan vermedi·214 syf.·
2019 47. kitabı
Bir kitap bittiğinde zihnimiz belli başlı kelimeler yada cümleler etrafında döner durur. Bu kitap için ilk kelimem bağlanmak oldu, cümle ise sanırım; bir yerlere ait olduğundan emin olmak. Kitapta bunlar bizi olumlu hâlleri ile değil de olumsuz hâlleriyle karşılıyor. Yani bağlanamamak, bir yerlere ait olamamak.
Bugün öğleden sonra bizim hayvanlardan biri doğum yaptı bu çok sık rastladığımız ve alışmış olmamız gereken bir durum ama öyle değil işte her seferinde şaşırıyoruz çünkü hayvandan yani akıldan mahrum bir canlıdan bahsediyoruz, doğum sonrası olanlar hep çok ilginç. Anne doğum sonrası kendi acısından tamamen sıyrılıyor yavrusu için tam olarak deliye dönüyor ilk iş olarak onu kurutması lazım, sürekli ara vermeden nefesi ve dili ile kurutmaya çalışıyor sonrası beslenme, ilk denemelerde başarırız olsa da kuruduktan sonra yavru ayağa kalkıyor ve gıdasına kavuşuyor bundan sonrası daha sıkı bir bağ. Sütten kesilene kadar her aşaması gerçekten insanı birçok açıdan düşündürüyor ki sütten kesmek de kolay olmuyor ayrı yerlere koyduktan sonra bile seslerini birbirlerine duyurmaya çalışıyorlar benim burada anlatmaya çalıştığım şeyi birçok hayvanda görüyoruz, kurulan derin bağlara şahit oluyoruz. Demek istediğim hayvan bile buna ihtiyaç duyuyor; anneye bağlanmaya yada başka şeylerle bağ kurmaya... İnsan olarak aslında bir şeylere bağlanamamak kolay olmaması lazım.
Kitapta bunu okumak "bağlanamamak, ait olamamak" biraz canımı sıktı hep bir gevşeklik, kopukluk, savrulma hâli. Ama sonu yok bunun ki hikayelerimizin de sonu yoktu belirsizlik içinde kaldı üç karakter de ben kitaptan ayrılırken.
Kitapta alışık olmadığım bir mustafa kutlu tarzı vardı. Yani nasıl desem belli Anadolu'dan uzaktaydık, bir dağ havası alamıyorduk yada bir kuş sesi duyamıyor bir çiçek kokusu burnumuza
Ne zaman hayata dair bir şeyler okumak istesem elime bir Mustafa Kutlu hikayesi alır, bitirene kadar da bırakmadan aralıksız okurum. Dilinin sadeliği, başka hayatlar üzerinden hayatı sorgulatışı insana dokunuşu hep hoşuma gitmiştir. Bu eserinde anne baba ve çocuk üzerinden hayata bakış açıları ele alınıyor. Kitabın içeriği ile bilgi verip tadını kaçırmak istemem. Ancak bir reklam repliği diye aklımda kalmış: "Aç bir kutu kola, rahatla" ifadesini "Aç bir Mustafa Kutlu kitabı, rahatla" diye uyarlamak mümkün sanırım. İyi okumalar...
Reklam
Herkese iyi akşamlar
Bugün size yazarımız @mustafakutlu_ bir diğer eseri olan Chef’in yorumunu yapmaya geldim. Sürükleyici ve sade bir dil ile yazılmıştır kitap. Yazarımızın kalemini sevdiğim için bu kitapta bana bir güzel geldi yine.
Bu kitabımızda diğer kitaplar gibi kendisine has bir kurgu ve güzel anlamlarıyla bizlere eşlik ediyor. Burada bir birinden kopuk bir aileye ayrı ayrı bir kurgu da yer verilmiştir. Kitap birbirine bağlı üç bölümden oluşmakta. En büyük hayali müdürlüğe terfi etmek ve lüks bir arabaya sahip olmak isteyen banka şefi baba ‘’Hüseyin Hüsnü Şen’’, kendini ailesine adamış,mutfak aşığı emekli memur annemiz ‘’Arzu Şen’’ ve gözü hep yükseklerde olan çocuk ‘’Özgür Şen’’ kitabımızın ana karakterleri. Başka hiç kimse yok mu? Diyor gibisiniz kitapta bir çok kişi var lakin en önemlisi bu üç kişi diyebilirim çünkü onlardan da bahsedersem tüm kitabı anlatmış olurum.
Bu arada kitabın sonuna doğru biran ne oluyor nereye gidiyor nasıl bitecek bu kitap derken yazarımız yaptı yapacağını diyebilirim. Aaa ne yaptı ? neler oldu dediğinizi duyar gibiyim ama spoilerin fazlası zarar bence diyenlerdenim.
Neler oldu öğrenmek istiyorsanız hemencecik kitabı okumalısınız.
Tavsiye ederim herkese iyi okumalar.
Bir şeyler yapmalı.. Ama ne yapmalı?
Bankada şef olan Hüseyin Hüsnü Şen, eşi Arzu ve oğulları Özgür’ün bu soruya aradıkları cevabın hikayesini okuyoruz.
“-İnsan bulunduğu yerde ya kök salıp genişler; bir egemenlik ve güvenlik alanı kurar; ya da çekip gider. İnsanoğlu bu, bir yanı “kalk gidelim” derken; öte yanı “otur oturduğun yerde” der. Anlıyor musun?” (s.54)
.
Yani bütün mesele konfor alanımızı terk edip harekete geçebilmek mi dersiniz?
.
“Efendim bizler tuhaf bir çelişki yaşıyoruz. Yani şöyle. Risk almak istemiyoruz. Hep garantiye oynuyoruz. Garanti olanın soluk yüzüne, cansız cesedine sarılıp yatıyoruz. Evler, evler, evler. Eşyalar, eşyalar, eşyalar... İşler, işler, işler. Sonra çocuklar. Ne bileyim bir sürü kayıt kuyut. Bir sürü pranga. Oysa dünya bizi bekliyor. Uzanıp giden yollar. Yolların gizlediği meçhul, el değmemiş noktalar. Çekip gitmeyi düşünmüyor musunuz hiç? Ruhunuzu, dört duvar arasında sıkılıp duran, hesaba kitaba esir olmuş ruhunuzu bu cendereden çekip çıkarmak istemez misiniz?” (s.74)
Korkularımız mı bizi yerimizde sabit tutuyor dersiniz, bağımlılıklarımız mı? Sahi siz de gerçekten çekip gitmek istemez misiniz? Çekip gitmek ama nasıl, nereye, kiminle? Mesela ansızın içimizde oluşan yürüme isteğine, gecenin bir vakti demeden, üff şimdi hazırlanması var, bu yürüyüşün bir de dönüşü var, terlersem, hasta olursam vb. çeşitli bahanelerden de çekip gidemez miyiz? Basit düşünmek lazım..
“Hayat kısa, yol uzun. Gidebileceğiniz yere kadar gideceksiniz.” (s.75)
Yolculuğunuzda size eşlik etmesini isterseniz kitabı okumanızı öneririm. Sevgiylee..
Mustafa Kutlu okumak bağımlılık yapıyor bilesiniz. Birkaç kitap okuyunca elime bir Kutlu kitabı alsam da kendimi yazarın o akıcı anlatımına bıraksam o anlatsa ben elimden bırakamadan takip etsem demeye başlıyorum. Neyse ki daha okumadığım kitapları var sayıları iyice azalsa da. Allah ömür versin de yazarımız yenilerini eklemeye devam etsin.
Chef’i okumayı çok istiyordum yine bir günde bitti. Diğer kitaplarına göre biraz daha farklıydı doğa, toprak, çiçekler yerine para merkezli bir kitap olmuş. Hüsnü Bey, Arzu Hanım ve Özgür de Kutlu sayesinde tanıdıklarımız arasında yer aldı. Keşke evliliklerini kurtarabilselerdi diye hayıflandım ama hayat her zaman da mutlu sonla bitmiyor. Yapacak bir şey yok. Hisse kapıp kendi hayatımızda kullanabilirsek mutlu sonlar bize nasip olur umarız.
Ayrıca bir kitabı bitirdikten sonra o kitap üzerine 1000Kitap okuru ile söyleşmek de ayrı bir bağımlılık oluyor gibi. Hayırlısı inşallah…
Reklam
Reklam