Yazar:
Elin Cullhed
Çevirmen:
Aylin Ünal
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
S 
Sylvia Plath in biyografisini yazar gibi yapıp aslında onu kurgusal bir karakter olarak kullandığını söyleyen yazar ben burada ne okudum dedirtiriyor. Bir ölünün ekmeğini yemek bu henalde.
Sylvia Plath in biyografisini yazar gibi yapıp aslında onu kurgusal bir karakter olarak kullandığını söyleyen yazar ben burada ne okudum dedirtiriyor. Bir ölünün ekmeğini yemek bu henalde.
Delice Coşkun, yalnızca Sylvia Plath'ın yaşamından esinlenen bir roman değil; aynı zamanda insan ruhunun en karmaşık, en kırılgan ve en cesur yanlarına yapılan derin bir yolculuk. Elin Cullhed, Plath'ın iç dünyasını öyle güçlü bir dille anlatıyor ki okur, sayfalar arasında ilerlerken bir karakteri değil, gerçek bir insanın düşüncelerini, korkularını, umutlarını ve hayal kırıklıklarını hissediyor.
Kitap boyunca yaratıcılıkla yalnızlık, sevgiyle hayal kırıklığı, özgürlük arzusuyla toplumsal beklentiler arasındaki çatışmaya tanık oluyoruz. Özellikle bir kadının hem kendisi olma hem de başkalarının ondan beklediği kişi olma mücadelesi son derece etkileyici bir şekilde işlenmiş. Bu yönüyle Delice Coşkun, yalnızca Sylvia Plath'a ilgi duyanların değil, insan psikolojisini ve içsel çatışmaları anlamaya çalışan herkesin okuyabileceği bir eser.
Kitabı bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın kendi iç sesiyle verdiği mücadelenin ne kadar yorucu ama bir o kadar da evrensel olduğuydu. Bazı kitaplar olaylarıyla, bazıları karakterleriyle hatırlanır; Delice Coşkun ise okurun zihninde bıraktığı duygularla kalıyor. Hüzünlü, sarsıcı ve düşündürücü bir okuma deneyimiydi. Kapağını kapattıktan sonra bile uzun süre zihnimden çıkmadı.
Bir kurgu karakter olarak Plath·288 syf.·Edebiyat
7/10
2023 1. kitabı
Sylvia Plath.. Hem kendi yazdıklarını hem de onun hakkında yazılan birçok eseri okuyan biri olarak naçizane bu kurgu kitap hakkında bir inceleme yapmaya karar verdim.
Kitap, Sylvia Plath’in son bir buçuk yılına odaklanan ve bilinç akışı tekniği ile bir nevi günlük türünde yazılan bir kurgu eser. Bu bağlamda, Plath’in kendi günlüklerinde benimsediği edebi yapı ve duygu aktarımı başarılı bir şekilde bu kitapta da ortaya konmuş. Bununla birlikte, bazı kısımlarında Plath’i olduğundan fazla mızmız gösterdiğini düşünsem de bazı cümlelerde gerçekten Plath’in sesini duyabildim ve bunu beni çok mutlu etti. Plath’in günlüklerini okumayanlar için bence ilk tercih bu kitap olmamalı fakat benim gibi yazarı halihazırda okumuş ve onunla ilgili yeni şeyler okuma özlemi duyan okurlar için güzel bir alternatif.
Kitapla ilgili olarak çevirinin yeterli olduğu kabul edilebilirse de bana göre bazı yerlerde çevirmenin cümle seçimleri eleştiriye açık. Zira eser edebi bir dille kaleme alındığı için daha uygun seçimler yapılabilir diye düşündüm. Ayrıca üzülerek belirtmeliyim ki yazım hataları da azımsanmayacak ölçüde. Anlam kaybına sebebiyet vermiyor fakat göze çarpıyor.
Sonuç olarak, kurgu bir eser olduğu için tam olarak biyografi türüne dahil edilemediğinden bunun nazara alınarak okunmasını tavsiye ederim. Plath hakkındaki her şeyi tüketmiş olanlar için onunla ilgili bir şeyler okumak güzel ve hüzünlü.
Kitabı okurken yazım hatalarına takıldım, çoktu çünkü. Noktalama da hakeza. Eskinin mürettipleri bile daha özenliydi.
Esere gelince, Plath'in sanırım son bir buçuk yılına odaklanmış kurgusal otobiyografik bir eser. Çoğunlukla onun günlüklerinden kotarılmış gibi. Plath'in manik depresif ruh halini aktarmada yarattığı hüzünle başarılı da. Gelgitlerini, coşkunluğuyla çökkünlüğündeki dolap beygiri döngüselliğini gayet iyi duyumsuyorsunuz.
Ted Hughes, Plath'in sonu intiharla biten trajedisinde baş sorumlu gibi gözükse de, evliliğinden önce intihar girişiminde bulunmuş bipolar disorder olan bir kadınla evlenmiş olması bence onu gecikmiş nihai bir eylem için sadece olası bir sebep kılmada. Plath içindeki intihar itkisini, Ted uyumlu ve sadık bir eş olsa da başka bir sebebe sarılarak yine mutlaka eyleme dönüştürecekti: anne, baba, yazarlık, kendi anneliği vs. Bu kitap, Plath'in ağzından kotarıldığı için, hedef tahtasına Ted konuyor. Masum mu? Her erkek kadar ancak.
Ted'in kendisini çok kere affettiğini söylemesine bir mim koyarak, eserde Plath'in gayet etik bir duruş sergilediğini de belirtmek istiyorum. Bunu da Plath'i kendine büyük bir tutkuyla aşık etmeyi başarmış Ted'in şansı olarak görüyorum. Affediyordu, çünkü kendi sürekli aldatıyordu.
Kendi cinsel organını açık bir yaraya benzettiği yer ilginçti. Dönemsel abartılı cinsellik ruh halindeki bozgunun sebebi mi, sonucu mu, bilemedim.
Sırça Fanus'un yazılış ve yayınlanış sürecine yer verilmesi de iyi olmuş.
Özellikle, manik depresif olan/ bir ilgisi bulunan herkese tavsiye edebileceğim güzel bir kitap. Bilinç akışı tekniğiyle yazılmış olması hem okunmasını hem de etkileyiciliğini arttırmış.
