"Bırakın benden nefret etsinler, benden korktukları sürece hiç bir sakıncası yok."
Her kim inandırıcı bir tarzda bir başkasına yok etme tehdidi yöneltebileceği bir makamdaysa, o kişinin elindeki potansiyel yaptırım gücü, tüm diğer yaptırımlara kıyasla tartışılmaz bir üstünlüğe sahiptir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanoğlunun öylesine bir terkibi vardır ki, canlı olduğu sürece, birilerinin ona yapabileceği yeni bir şey her zaman bulunur.
Hegel'in dediği gibi, emirler bile korkudan ziyade mümkün olduğu kadar Einsicht und Gründe ile, yani (sözcüğü sözcüğüne) 'içgörü ve gerekçeler'le ilintili olmalıdır. Emirlerin, bağırarak ya da tehdit edici el kol hareketleri ile değil, net bir şekilde kelimelerle ifade edilmesi en doğrusudur (Napolili bir adamın çölde kendisini yakalayarak ya Müslüman olması ya da kazığa oturtulması seçeneklerini veren Bedevilere verdiği söylenen cevapta olduğu üzere: 'Kazığa oturtulmaya hayır, diğerini tartışalım.')
Pek çok yazar, Saint Augustine'in o kışkırtıcı "Krallık dediğimiz büyük ölçekli soygunculuktan başka nedir ki?" sorusunu sık sık tekrarlayarak bunu Augustine'in zor kullanımını toplumsal iktidarın siyasal biçiminin tanımlayıcı özelliği olarak gördüğüne kanıt sunar. Oysa, bu hükme asıl niteliğini veren cümleciği çıkarmışlardır, özgün hüküm şöyledir: "Eğer adalet aradan çıkartılırsa, krallık dediğimiz şey, büyük ölçekli soygunculuktan başka nedir ki?"
'Yönetilenin aleyhine yöneteninse lehine olan bir durum varsa, o da şudur: İnsanoğlunun öylesine bir terkibi vardır ki, canlı olduğu sürece, birilerinin ona yapabileceği yeni bir şey her zaman bulunur.'