Yazar:
Erhan Ünal
Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 1 dk.
Sayfa Sayısı:
389
Basım Tarihi:
Mayıs 2020
İlk Yayın Tarihi:
Kasım 2017
Yayınevi:
Doğu Kitabevi
ISBN:
9786257089081
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Ekmek BiterkenSağlık
Erhan Ünal, Ekmek Biterken adlı kitabıyla, Küresel Finans Oligarşisinin, temel besin maddelerini nasıl kendi tekelleri altına aldığı konusunda bilgiler veriyor. Peki, Küresel Finans Oligarşisi ne demek, ne iş yapıyor, hangi alanda faaliyetteler? Bunlarla ilgili çeşitli bilgileri de sayfa içlerine yerleştirerek bu şirketlerin de bilinmesini sağlıyor. Tek elden yönetilen tarım ve hayvancılık ve bunların tek tipleştirilmesi ile küçük işletmelerin ortadan kalktığını ve bu yüzden sektörün de çok uluslu şirketlerin denetimi altına girdiğini ifade ediyor. Tarımda artık geleneksel tohumculuk biterken patentli tohum alınması zorunlu tutularak, bunları üreten firmaların da kazançlarına kazanç kattığını anlatıyor. Artık eski tip beslenme yerine yeni tip (konserve, atıştırmalık, ayak üstü yemek vb.) beslenme şekliyle toplumların belli bir yöne doğru evrilmesinin amaçlandığını ifade etmeye çalışıyor. Bunun için gerekli olan para ve medyanın da zaten çok uluslu şirketlerin elinde olduğundan, toplumların propagandanın (halkla ilişkiler) etkisi altında kalarak bazı şeyleri tam olarak kavrayamadığını da belirtiyor. Gıdanın silah olarak kullanılmaya başlanmasıyla Küresel Finans Oligarşisi bu sayede tekellerine aldıkları tohumlar sayesinde tek elden tek tip ve istedikleri kadar tohum (tohum patentleri de ellerinde olduğu için) vererek toplum ve devletleri kendilerine bağımlı hale getirdiklerini örneklerle anlatıyor.
Erhan Ünal, yerli ve yabancı kaynaklardan okuduğu, araştırdığı, karşılaştırdığı bilgiler doğrultusunda öznel bir çalışma ortaya sunuyor. Küçükbaş ve büyükbaş hayvancılık yanında özellikle tarım alanında finans açısından bazı devletlerden bile daha büyük olan bazı çok uluslu şirketlerin, dünyanın farklı yerlerinde üretim sahaları ile piyasayı nasıl etkileyebildiklerini de
Çok değerli bir dostumun önerisiyle aldığım Ekmek Biterken’e bayıldım. “Un, yağ, şeker” olarak ifade edilen gıdanın temel bileşenlerinin hikayesi anlatılıyor. Özellikle küresel finans oligarşisinin hegemonyasında gelişen “tarım” adı verilen faaliyetlerin arka planı, acı gerçekler olarak sayfalarda…
İnsan ne yiyeceğini şaşırıyor. Buğday, buğday değil; yağ, yağ değil; şeker, şeker değil! Dolayısıyla gıda da gıda değil! Ve bunların katkılarıyla hazırlanan hayvan yemleri ve hayvancılık! İşimiz zor ama basit bir yolu var: abur cubur yiyip içmemek!
Toprak bitmeden ekmek bitmeden canımız pahasını Bizim olanlara sahip çıkacağız. Yerel tohumları küçük üreticileri topraklarımızı değerlerimizi kültürümüzü sonsuza kadar yaşatmak için çalışacağız. Küresel şirketlere karşı örgütlü olmanın değerini unutmadan mücadele edeceğiz. Erhan Ünal toprağa da ekmeğe de çok güzel izler bırakarak gitti. Onun güveni emeği boşa çıkmayacak.
Küresel gıda develerine karşı ne yapabiliriz öğretiyor bize bu kitap.
Sırada toprak biterken var.
"Gelecek ellerimizde mi? " diye soruyor yazar Erhan Ünal kitabın başında. Eseri okurken en çok da bu soruya yanıt arıyoruz. Bir şeyleri değiştirebilmek için geç mi kaldık diye endişe etsek de anlıyoruz ki geleceği şekillendirmek yalnızca insanoğlunun elinde. Çünkü yazarın da dediği onlar güçlü ise biz sayıca üstünüz. Market raflarında gördüklerimizi sorgulamadan tüketme temayülümüzü, tüketirken aslında büyük finansal çıkarlara nasıl da alet olduğumuzu adeta bir ayna tutarak gösteriyor yazar bizlere. Gıda endüstrisi ile küresel pazarlama şirketleri menfaatleri uğruna toplumun beslenme alışkanlıklarını değiştirip insanoğlunu dönüşü çok zor olacak felaketlere sürüklemiştir: sağlıklı doğal gıdalar bir şekilde yok edilip yerini endüstriyel ve son derece sağlıksız gıdalar almış, terör iç savaş vb. sorunlarla yerli halkların topraklarından uzaklaştırılması sağlanmış ve tarım arazilerine el konulmuştur. Yazar kendi pencerenizden gördüğünüz yerküreyi genişletiyor, ufkunuza bir mum yakıyor. Anlıyoruz ki kitlelerin sürüklendirilmeye çalışıldığı bu vahim hâl, bu girift ancak beşerin bilinçlenmesi ve mücadele etmeye karar vermesi ile son bulur. Cihan içinde nice cihanlar nice oyunlar peyda olmuş okuduk, gördük. Yine anladık ki "okumak görmektir."
Her türden bilginin her zaman güç kaynağı olduğunu düşünürdüm. Araştırmak, araştıranlardan faydalanmak. Ama fena bir yüzyıla denk gelmişiz. Öyle fena ki önceki yüzyıllarda bilinçli kölelik vardı. Şimdi emeğini, bedenini, ruhunu, hayatını her şeyini sömürüyorlar ve farkında bile olamıyorsun. Gerçi hangisi daha kötü bir türlü bilemedim ki farkında olmak mı olmamak mı?
Reklam
