Вишнёвый сад
Anton ÇehovPuan
6.610 üzerinden
Toplumsal yapıda değişimlerin meydana geldiği dönemlerde yaşayan bireyler, bazen bu değişime şahitlik ettiklerini fark etmeden yalnızca sonuçlarını yaşarlar. Sürecin içerisinde sürecin kendilerine biçtiği rolleri bilinçsizce üstlenirler. Vişne Bahçesi; Rusya’da sosyal yapının değişmekte olduğunun, özlemle andıkları eski günlerin çoktan geride kaldığının farkında olmayan bir aile üzerinden toplumda değişen dinamikleri anlatan bir oyundur.
Eskiden büyük çiftlik sahibi olan bu aile, borçları nedeniyle vişne bahçesini açık artırmada satma tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştır. Ailenin bu problemle baş etme süreci dönem Rusya’sının en tipik özelliklerinden biri olan büyük toprak sahiplerindeki “düşünce tembelliği”ni gözler önüne serer. Bahçelerini satmak zorunda kalan aile üyeleri bu sorun üzerine derinlikli düşünme yapmaz, çözüm arayışına girmez ve önerileri ciddiyetle dinlemez. Eski alışkanlıklarını bırakamayan, tutumlu olmayı beceremeyen, eğlenceye aşırı düşkün, tutkularının peşinden sorumsuzca koşan bu sınıf üyeleri sorunları düşünmeden geçiştirmeyi seçerler.
Rusya’da artık büyük toprak sahipleri değil ticaretle uğraşan yeni bir sınıf yükseliştedir ve bu iki sınıf arasındaki keskin fark 'çalışma'ya yönelik yaklaşımlarıdır. Eskiden köylü olarak nitelendirilen ve oyunda Lopahin ile aktarılan bu yeni sınıf, hızla zenginleşmesine rağmen entelektüel anlamda gelişmiş değildir. Güçlü bir para kazanma arzusuna sahip olsalar da para kazanmak burada yalnızca amaç işlevini görmektedir. Daima mevcut para miktarını artırmaya odaklanan bu kişiler parayı ne için kullanacaklarını bilmezler.
Oyunda geniş yer verilen temalardan birisi ise toprak köleliğinin kaldırılmasıyla yaşanan değişimdir. Kölelik dönemi uşaklarının özelliklerini taşıyan yaşlı Firs ile sonrası dönemin uşak profiline
İlk başlarda sıradan bir kitap olduğunu düşünüyordum fakat okumaya devam ettikçe yanıldığımı anladım . Basit bir konuyu anlatan bir tiyatro eseri olarak gördüğüm bu kitap aslında bir insanın değer verdiği tüm anılarının yok oluşunu, bunca anlam verdiği anılarının istemese de eninde sonunda anlamsız ve hiç yaşanmamış gibi olacağını anlatan akıcı bir kitap.
Baş karakter diyebileceğimiz , vişne bahçesinin sahibi Andreyevna kendi mutluluğu dışında herkesin mutluluğunu düşünen, gerçeklerden sürekli kaçan onunla yüzleşmek istemeyen iyi kalpli bir kadındır .
Lapohin , iyi karakterli bir tüccardır fakat köylü olduğu için kendini küçük hisseder. Bu aşağılık kompleksinden kurtulamaz. Aynı zamanda mutluluğun peşindedir ve mutsuz ve boş bir hayat yaşadığını kabul eder .
Trofimov , en sevdiğim karakter oldu . Yaşamı boyunca öğrenci kalmıştır ve kalacağa da benziyordur . Kimsenin onun hakkındaki düşüncelerini umursamaz. Onun için önemli olan kendi ideallerine göre yaşadığı anlamlı ve sade bir hayattır.
Vişne bahçesi aslında Andreyevna ' nın yaşadığı tüm mutlu mutsuz anılarını yani onu var eden herşeyi temsil eder. Onun satılması ve yıkılması ise doğal olarak kendi yaşadıklarının da anlamını yitirmesine neden olur .
Okurken fark ettiğim bir diğer şey karakterler arasındaki iletişim problemiydi . Bir konu hakkında konuşulurken bir anda o konu yarıda bırakılıp bir başka konuya geçiliyor o konu hiç önemsenmiyordu . Herkes farklı telden çalıyordu .
Ben kitabı karakterlerin duygu durumunu dikkate alarak sesli okudum . Çok güzel bir duygu . Karakterleri bu sayede daha iyi anlayabildiğimi düşünüyorum .
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabı okurken sanki bir evin içine girmişim, köşeye oturmuş onların hayatını izliyormuşum gibi hissettim. Çok büyük olaylar olmuyor, ama o küçük detaylar insana çok şey anlatıyor. Aile borçlarını ödeyemiyor, vişne bahçesi satılacak, ama kimse bunu tam anlamıyla kabullenemiyor. Özellikle Ranyevskaya, her şeye biraz uzak gibi. O kadar geçmişe takılmış ki, bugünde olanları görmek istemiyor.
Bir yandan da günlük hayatta hepimizin yaptığı şeyler değil mi bunlar?
Kaybettiğimiz şeylere takılıp duruyoruz, ama değişim kapıya dayandığında da bir şey yapamıyoruz. Kitap bana biraz bunu düşündürdü. Çehov’un dili de o kadar sade ki, abartı yok, ders vermeye çalışmıyor. İnsanları olduğu gibi anlatıyor. Bu yüzden belki de o kadar gerçek geliyor.
Okuduğumda “Evet, bu sadece onların hikayesi değil,” diye düşündüm. Bizim hayatımızda da var böyle şeyler. O yüzden Vişne Bahçesi hem çok tanıdık geldi hem de biraz hüzünlüydü. Sanki sadece bir bahçe değil, yavaş yavaş kaybolan başka şeylerdi.
Aristokrasinin sessiz cenazesi...1000Kitap
Puan vermedi·104 syf.··
Beğendi
·2025 33. kitabı
·15 saatte okudu
·Okunma: 02 Kasım 2025 03:20
"İki gözüm, bağışlayın ama, sizin hiçbir şeyden anladığınız yok. Eğer tüm bu ilin sınırları içinde ilgiye değer, hatta seçkin bir şey varsa, o da bizim vişne bahçemizdir."
Der, çiftliğin sahibi Lubov Andreyevna Ranevskaya... Çünkü onun, ailesinin ve hatta hizmetlilerinin bile geçmişteki varlıklarının, ihtişamlı hayatlarının, anılarının da sembolüdür Vişne Bahçesi...
Anton Çehov, 19.yüzyıl Rus aristokrasisinin çöküşünü; artık çalışarak, üreterek, ticaret yaparak varlığını sürdürmek zorunda kalan değişen toplum düzenine ilişkin hikayesini abartılı karakterlerinin trajikomik diyaloglarıyla da olsa hüzünlü bulduğum dört perdelik bir oyun yazarak kaleme almış.
Eskiden ihtişamlı bir hayat yaşayan aile yeni düzeni görmezden gelip, redderek eylemsizliğin sonucunda kaynaksız kalıp, biriken borçları karşılığında vişne bahçelerinin açık arttırmada kaybedecekleri gerçeğiyle bile yüzleşmeyerek çıkmaza girerler.
Ancak evlerine orkestra çağırıp balo düzenlemekten, etrafa gösteriş için son paralarını dağıtmaktan geri kalmazlar.
Çehov, Trofimov karakteriyle;
"Yaşamınızda hiç değilse bir kez olsun gerçeğin doğrudan doğruya gözlerinin içine bakın." diye bir serzenişte bulunur.
Andreyevna'nın verdiği cevap ise anılarına olan aidiyetine bağlılığının ve davranışlarındaki tutarsızlığın izahı gibidir:
"...fakat söyleyin bana cancağızım, gençliğinizden ötürü değil mi bu; bu sorunların hiçbirinin size acı vermeyişinden ötürü değil mi? Cesaretle bakıyorsunuz ileriye doğru; fakat bunun nedeni orada korkunç bir şey görmeyişiniz, böyle bir şey beklemeyişiniz değil mi? Hayatın genç gözlerinize henüz kapalı oluşu değil mi? Bizden daha dürüst, daha cesur, daha ciddi bir kişiliğiniz var... Fakat biraz derinliğine düşünün, azıcık yüce gönüllü olun da bağışlayın beni. Burada doğdum ben; babam,
Vişne Bahçesi- İnceleme
Bu kız tüm kitaplara bayılıyor olsa da her kitabı beğenmiyor arkadaşlar :-)) Mesela Anton'un tiyatro tarzı bu kitabı, üç defa tekrar başladım, karakterlerin isimlerine dönüp dönüp baktım olmadı, olduramadık.
Anlayamamamın nedenleri var elbet birincisi; yazarın karakterleri zaten çok bir de bunlar en az üç isimli ve yazar diyaloglarının bazısında ilk ismi, bazısında ikinci ismi bazısında ise soy ismini kullanıyor bir de bakıyorsun ki hepsi bir kişi :-) hayır yani neden bunlara tek bir isimle hitap edilmiyor. İkincisi; yazar resmen karakterlerin hepsini kendi içinde konuşturmuş, kimse kimseyi dinlemiyor, herkes ayrı telden derler ya o tarz. Yani diyalog değil monolog vardı kesinlikle, ee bu da haliyle kopukluk oluşturuyor, parantez içi cümlelerin çok olmasına girmiyorum bile. Gerçekten çok merak ederek başlamıştım ama asla anlayamadım, sonra kitabı okuyan ve yorumlayan birkaç incelemeye baktım meraklısı için kısaca konu; Vişne Bahçesi, soylu zengin bir ailenin çiftliğinde bir bahçedir, çocukluk anılarının olduğu, herkesin burada toplandığı, vaktiyle gülüp eğlendikleri
Öyle bir vakit gelir ki köylücük diye aşağıladıkları, hor gördükleri bir zamanlar ev sahibinin kölelisi olan insanlara, borçlarını ödeyebilmek için evlerini satmak zorunda kalırlar tabii ki vişne bahçesi ile birlikte.
Şimdi yeni ev sahibi ağaçları ortadan kaldırıp toprakları kiraya vererek gelecek paraları hesaplamaktadır.
Evlerinden, bahçelerinden, hatıralarından ayrılan insanları bambaşka yerlerde bambaşka hayatlar beklemektedir. Böyle yazınca akıcı duruyor tabii ki ama okuyunca ne demek istediğimi anlayanların olacağından eminim, kendi adıma da tiyatro tarzı eserlerde Moliere ve Shakespeare'i tek geçerim, onlar da tam anlamıyla tiyatroyu yaşıyorsunuz çünkü.kitapla kalınız.