Kendini ağırlığı ile tanımlayan huy
İşte sana ezik parmak, kırık kalem, ölü nalbant
Tartılıp ölçüleceğin neyin kaldı hem
Kimse uzanmayacak -ağaç değilim- dallarıma
Al yangınına körük, tufanını kayık
Soluk olsun karnım sana
^
Bir delilin olsun istedin yaşadığına
Pazarda buz gibi soğuk sudan içen herkesle
Koyun koyuna uyumaya inandın
Bir oyundu işte her şey, sürer giderdi böyle
Yumup birden yüze kadar saymaya başladın
Sonra ayak sesleri, Fısıldaşmalar ve ölüm
Kimseyi bulmak değildi zaten maksadın
Geçerdi, vardı nasılsa her şeyin merhemi
Bulmaya değildi yummayaydı inancın
^
Zorunda olduğum bir şey var
onu yaptıktan sonra yoluma çekileceğim
taşlara basıp kendimi incitmeden önce
üzerinden bin yıl geçen herkesin sesiyle
daha doğmamış herkese bir şey demem gerek
^
Benden daha fazlası değil, tutup söylemem