Yazar:
Süreyya Deniz Özceylan
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
94
Basım Tarihi:
21 Ekim 2024
Yayınevi:
Metinlerarası Kitap Yayınları
ISBN:
9786256566385
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
On beş öykü…
Menteşe karşılıyor ilk olarak okuyucuyu. Bazen yaşama bizi sımsıkı tutan… Öykünün içindeki karakterin ise çakılı kaldığı evden bir başka çivinin sökeceği düşüncesiyle, onun yarım kalmışlığını bir başkası ile tamamlayacağı düşüncesi, yaşamla çok bağ kurduruyor. Kim bilir belki iyi gelir.
Sonra bir “Öteki” daha… Bu kez başka ama yine hüzünlü. Bir şeyin içinde ‘öteki’ varsa bir parça acı hep vardır. Ah Zarife… İnsanların başlarına bazen öyle şeyler gelir ki, devam etmeleri zor gelir. Ayaklarına bağlanan bir ağırlıkla adeta. Kimi zaman kollarına, boyunlarına…
Kayıpların geride bıraktığı enkazda dolaşır durur insan. Sağlam bir parça bulma umuduyla. Çünkü bazen o parça, bütünden daha değerli olur. Buzdolabı öyküsündeki kayıp ise bambaşka. Tanımlamak için iki yakasından tuttuğunuz kelimeler, azıcık araladığınız parmaklarınızı fırsat bilip hemen kurtulurlar elinizden.
Öykü okurken şaşırmayı seviyorum. Sakin sakin okurken birden karşıma Kuşçu Ömer’in ispinozları, kumruları, muhabbet kuşları, bülbülleri çıktı.
Yorgan iğnesi diğerlerinden daha büyük olur değil mi? Öyle ya, koskoca yorgan işi. Peki bizi yaşama sıkıca tutunduracak iğne işi var mı ki? Üzerimizdeki sağlam duruşunu hiç bozmayacak.
O değil de Gülsüm’ün işi çok zor.
Nar… Bazen vazgeçmek gerekir. Vedalaşmak iyidir. Çünkü “insan nefsi, kör boğaz.” değildir. Olmamalıdır. Bazen o narı patlatmak gerekir.
Ah Ali’ye ne demeli. Kardan adamın burnuna havucu olmadığı için yer elması takan Ali. Yamuk burunlu kardan adamdan, yamuk adamın yamuk çocuğuna gelince konu epey içerledi tabi. Çocuklar böyle işte. Köyden göçmeleri gerektiğinde bile aklı çatısız evlerinde, köy bakkalından sakız almak için yünlerini sattığı koyunlarında… Hatta ona yamuk diyen Halil’de bile…
Öykü yazanlar insan biriktiriyor bence. İnsan
Puan vermedi·94 syf.·
2025 31. kitabı
Bazen bir kitabı okuduğum zaman o kadar beğeniyorum ki yazarın başka kitabı varsa alayım diyorum, yazarın ilk kitabı oluyor. Böyle olduğunda şaşırıyorum çünkü bu kitap da ilk olmasına rağmen oldukça güzel bir dil, çarpıcı bir anlatım ve ara ara verdiği o gizemli anlatımla çok başarılı bir ilk kitaptı. Öykülerin çoğu kısa kısa öykülerdi ve bu da benim gözümde biraz daha zor ve ustalık gerektiren bir şeydir. Yazar bunun da altından kalkabilmiş, ortaya güzel bir öykü kitabı çıkarmış.
Öyküler çok tanıdık manzaralar seriyor önümüze ama tanık olmasak keşke diyeceğimiz tarzda olaylar, keşke yaşanmasa denilen acılar, hayatımızda böyle insanlar olmasa keşke dediğimiz, bunlarla da aynı havayı soluyoruz diye çoğu zaman hayıflandığımız insanlar yer almış öykülerde. Bir annenin acısını, insan çıkarları uğruna kesilmek üzere olan ağaçları, birken iki olamama çaresizliğini, salyası aktığı için dışlanan bir kız çocuğunu, kadınların uğradıkları tacizleri ve daha nicesini okuyoruz.
Her bir öykü anlayana güzel mesajlar içeriyordu. Hayatımızda maalesef böyle şeyler de var, bunlar da yaşanıyor, kör olma, sağır olma, sen değilsen bir başkası bunları yaşıyor. Kimsenin acısını hafife alma, kendi acınla başkasını kıyaslama. Herkesin kanayan, dikiş tutmayan bir yarası var diyor öyküler. Çok sevdim, mutlaka şans verin.
Puan vermedi·94 syf.·
2025 22. kitabı
Depresyona açılan kapının kırılan menteşeleri, akıl hastanesindeki Zarife'nin annesiyle hesaplaşması, kabullenilmeyen evlat acısı, Elif'in acımasız insanlarla imtihanı, Mari'nin geçmişe gömdüğü felaketleri, Elvan Ana ve yok oluşa direnen ağaçlar, hayallerinin yorgana işleyen usta ve Gülsüm, biletçi kız Sevim, kara karıncalar ve Demir...
Kadınların, çocukların, erkeklerin öteki hallerine ilişkin hikayeler yer alıyor 'Hâl bu ki' de. Kimi otizmli, kimi engelli, kimi farklı milletten, kimi farklı cinsel tercihi olan, kimi farklı renkten, kimi farklı sınıftan insanları konu etmiş yazar öykülerine. Her biri kısacık, konuları ise çok bizden, pek bilindik. Her birini severek okudum. Özceylan'ın ilk öykü kitabıymış. Ve ben ilk kitapları okumayı gerçekten çok seviyorum. Diğer sonrakilerden daha çok emek, daha çok umut, daha çok birikim barındırdığını düşünüyorum arka planda. Öykü sevenlere tavsiyem olsun.
