Puan
8.510 üzerinden
Halef 1-2·432 syf.·Edebiyat
10/10
2021 38. kitabı
Seri İncelemesi
"𝑴𝒊𝒉𝒓𝒊𝒏𝒂𝒛 𝒚𝒂𝒏𝒂𝒓, 𝒁𝒂𝒎𝒊𝒓 𝒌𝒂𝒏𝒂𝒓."
Öncelikle belirtmek istediğim şeylerden birisi, kitap çok güzeldi.
Konusundan kısaca bahsedecek olursam, Mihrinaz; dedesinin tek halefi, tek varisi. Annesi ve babasından daha bebekken kurtarılmış. Mihrinaz, yaklaşık bir aydır rüyalarında aynı yerde, aynı adamı görür ve sonra bu adamla bir lansmanda tanışır fakat o lansman gecesinde tamamen başka bir hayata geçeceğinin farkında değildir.
Ben başta konusunu okuduğumda daha çok fantastik zannetmiştim ama onun yerine aksiyon, romantizm kitabı gibiydi. Açıkcası bana hitap eden bir kitaptı bu yüzden moralimi bozmadı.
Serinin her iki kitabı da fazlasıyla akıcıydı. İlk kitapta bana göre daha fazla aksiyon unsuru vardı ama bu ikinci kitapta yok gibi anlaşılmasın. Yazar bir anda öyle ters köşeler veya beklemediğim gerçekler koymuştu ki, resmen ağzım açık kaldı. Özellikle ikinci kitapta olan birçok şey aklımın ucundan dahi geçmemişti.
Zamir... Canım Zamir'im. Gece Karası Gözlü'm. Çok iyi yazılmış bir erkek karakterdi, aşık olmamak elde değil. Okursanız siz de anlayacaksınızdır... Naif, geçmişinin acılarını sırtlanan, bir yandan Mihrinaz'ı ne olursa olsun koruyan, güzel kalpli Zamir. Sırf Zamir'i okumak için bile okunur...
Mihrinaz, Baran, Büşra ve diğer karakterlerden bahsetmediğime bakmayın, onlar da çok iyi yazılmışlardı.
Daha fazla ne diyebilirim bilmiyorum. Okunmasını istediğim, değer görmesi gereken bir seri...
Rüyalarınız hep sizinle olsun. :)
#halef
O fırtına hiç dinmedi.
Mihrinaz Akşahin, vicdanını saran zehirli sarmaşıklardan kalbini korumaya çalıştığı her gün ruhunun günahlarıyla lekelenmesine izin vermiş, ait olduğunu sandığıbataklığa geri dönmüştü.
Zamir Hancıoğlu, kulakları sağır eden seslere rağmenvicdanını dinlemeye devam etmiş, zemherikaranlıklarda bile ışıklı yolundan vazgeçmemişti.
Geçmişin ağlarına takılan Mihrinaz düştü.
Düşü olan Zamir ise onu takip etti.
“Düşlerle başlayan masal, düşüşlerle devam eden romana dönüşmüştü.”
Reklam
Mihrinaz Akşahin. Dedesinin varisi. Onun gözde torunu. Akşahin soyadını taşıdığı sürece akşahin’lere layık bir torun olmayı başarmıştı. Mezun olduğu günden itibaren rüyalarına giren gizemli adam . Mihrinaz her gece rüyalarında tanımadığı bu adama yardım ediyor. Bir gün kuzeni Turan ve arkadaşları ile cafeye gittiğinde bu gizemli adamı görüyor. Rüyadan ibaret olmadığını anlıyor. Olaylar bundan sonra başlıyor. Dedesi Azim Akşahin’in biranda düşmanları ortaya çıkıyor ve mihranızı bir süre ortadan uzaklaştırıyor ama bu yeterli kalmıyor. Rüyalarına giren Gizemli adam Zamir Hancıoğlu mihrinazı korumaya başlar. Onun hayatına o zaman tamamen giriş yapmış olur. Peki zamir mihrinazı koruyabilecek mi ? Onu bu içinde düştüğü hayattan çekip alabilecek mi? İlk kitap oldukça merak edilen sorulardan itibarendi. İkinci kitapta her şey yerine oturuyordu. Mihrinaz ve Zamirin bu zorlu sürece nasıl başladığını nasıl bittiğini anlıyorsunuz. Muhteşem bir kitap olduğunu tekrar belirtmek istiyorum. Kitap da anladığım şey iki insanın her şeye rağmen birbirini bırakmaması oldu. Biri yandığında diğeri yandı. Biri öldüğünde diğeri de öldü. Sevgi böyle değil midir birini uzaktayken bile sevmek ölümle mücadele etmek gibidir.
Selamlar Bugün size severek okuduğum bir serinin son kitabı ile geldim. Zamir’i hala tanımayan herkesi bu yoruma davet ediyorum! Yazarın kalemiyle ilk kez Halef’in birinci kitabında tanıştım. Ve gerçekten severek okudum. Özgün karakterler, yaşadığı yerin kültürünü yansıtışı, betimlemeleri dozunda ayarlayışı gayet güzel. Okuduğum genç kurgular arasında sevdiklerim kısmında yerini aldı. Birinci kitapta karakterleri tanıyıp bazı olayların başlangıcını öğrenmiştik ve olaylara ısınmıştık. Ve o zaman bile Zamir, duygularını sertliğiyle değil duyguları ile yansıtan bir karakter demiştim. Yazara beni bu konusa yanıltmadığı için çok teşekkür ederim. Zamir, naifliğiyle, düşünceleriyle gönlümde taht kurdu. Kadınlara dair olan sözleri, hareketleri, anlayışı.. çok severek okudum. Bunun yanında diğer kitapta bahsettiğim Mihrinaz, ilk başta şikayetçi olduğum bencil tavırlarını kitabın bir kısmı boyunca sürdürdü. Bazı düşünceleri beni yine oldukça sinirlendirdi ama bir kısımdan sonra onun yaşadığı olaylardan dolayı düzeldiğine şahit oldum. Hatta onun için ağladım... Yorumu yazdığım bu kısımda 10. Bölümde ne kadar ağladığım geldi aklıma🥲 Neyse devam edeyim... Mihrinaz çok çelişkide kaldığım bir karakter oldu, ki kitabı bitirmemin üzerinden günler geçmesine rağmen hala öyle. Veeee kitapta gönlümde taht kuran diğer bir karakter Baran Diğerleri yüzünden ağlayıp Baranla gülerken kendimi şizofren gibi hissettim. Kafamda hala nikahına beni çağır sevgilim melodisi dolanıyor... Travma yarattı resmen Ama iyi ki Baran ve Büşra vardı... İyi ki Bunun dışında yazarın bazı geride kalan karakterleri öne çıkarması, onların geçmişini de bize katması çok güzeldi. Olaylı ve bazı yerlerde bol şaşkınlık nidaları attığım bir kitap olduğu için ben, Halef’in Düşüş’ünü Düş’ten daha çok sevdim. Ve genç
Reklam
Reklam