Yorumlar ve İncelemeler
Zaman ve mekanların birbirine geçtiği deneysel bir roman . Okurken yoruluyorsunuz bir de derin bir melankoli ve şiddet söz konusu. Peki kitabı tavsiye eder miyim ; öyle düz okuma sevmeyen kendisine güvenen pek öyle öfleyip pöflemeyen (!) arkadaşlarım okusun
@aslihanneokudu tavsiyesi ile okundu kendisine ayrıca teşekkürler
7/10
2024 145. kitabı
İnsan belki de hatırladıkça ölüme yaklaşıyor...
~~~Anlar bittiklerinde aslında gerçekten son bulmaz, bilinmedik bir kaynaktan mırıldanmaya devam eder ve özenle yoğurdukları sesleri fısıldarlar. Tekrar yüzeye çıkmaları işten bile değildir~~~
Marco Lupo Almanya doğumlu İtalya'da yaşayan bi yazar, okurken 
W. G. Sebald esintileri hissettim kitapta, görsel ve edebi esintilerle içinde dönemsel siyasi vurguları ile ve bu beni bı nebze başlarken tedirgin etti Sebald'ın sıradışı üslubundan dolayı ;)))
Sonbahar ateşleri tepelerdeyken, soğuk kovalamacalarla kadın ve erkekler bir kitapçıya sığınır. Her pazartesi içeri girerler ve bir şey ararlar ya da hiçbir şey aramazlar, kitapçı onları gözlemler. Çok uzak olmayan bir yerde, her hafta aynı gün, aynı saatte bir araya gelen bu grup, yazdıkları kitaplardan bazı bölümleri okumak için buluşur, dinlemeye ya da dinlenilmeye hazırlanırlanarak. Kulüpten ayrıldıktan sonra artık kimse kimseyi tanımaz. Bir ritüel haline gelen bu durum, samimi, sessiz ve telaffuz edilemez. Bir gün adamlardan biri, izleri kaybolmuş bir yazarın romanlarını yanında getirir. Bunları bir kitapçıda bulduğunu söyler; sayfaları yırtılmış, derisi yüzülmüş ve sesini duyurmak ister. Okumaya başlar başlamaz yazar onları, bombardıman uçaklarının karnından yağan ateş fırtınasında, Hamburg 1943'ün enkazından oluşan evrenine götürür. Bir yeraltı sığınağında tozdan griye dönen ve yakında yetim kalacak olan ve birkaç yıl sonra bu dramatik hikayenin sürgüne gönderilen tüm parçalarını toplamaya karar veren bir çocuğun evrenine. Onun deyimiyle küflü ekmekleri, iktidarın gizli salonlarındaki içkiler ve Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill ve Adolf Hitler'in hayaletleri yeniden canlanır. Marco Lupo, anlatının ana hatlarını sürekli olarak bulanık hale getiren siyah bir çalışma
Marco Lupo Almanya doğumlu İtalya'da yaşayan bi yazar, okurken W. G. Sebald esintileri hissettim kitapta, görsel ve edebi esintilerle içinde dönemsel siyasi vurguları ile ve bu beni bı nebze başlarken tedirgin etti Sebald'ın sıradışı üslubundan dolayı ;)))
Sonbahar ateşleri tepelerdeyken, soğuk kovalamacalarla kadın ve erkekler bir kitapçıya sığınır. Her pazartesi içeri girerler ve bir şey ararlar ya da hiçbir şey aramazlar, kitapçı onları gözlemler. Çok uzak olmayan bir yerde, her hafta aynı gün, aynı saatte bir araya gelen bu grup, yazdıkları kitaplardan bazı bölümleri okumak için buluşur, dinlemeye ya da dinlenilmeye hazırlanırlanarak. Kulüpten ayrıldıktan sonra artık kimse kimseyi tanımaz. Bir ritüel haline gelen bu durum, samimi, sessiz ve telaffuz edilemez. Bir gün adamlardan biri, izleri kaybolmuş bir yazarın romanlarını yanında getirir. Bunları bir kitapçıda bulduğunu söyler; sayfaları yırtılmış, derisi yüzülmüş ve sesini duyurmak ister. Okumaya başlar başlamaz yazar onları, bombardıman uçaklarının karnından yağan ateş fırtınasında, Hamburg 1943'ün enkazından oluşan evrenine götürür. Bir yeraltı sığınağında tozdan griye dönen ve yakında yetim kalacak olan ve birkaç yıl sonra bu dramatik hikayenin sürgüne gönderilen tüm parçalarını toplamaya karar veren bir çocuğun evrenine. Onun deyimiyle küflü ekmekleri, iktidarın gizli salonlarındaki içkiler ve Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill ve Adolf Hitler'in hayaletleri yeniden canlanır. Marco Lupo, anlatının ana hatlarını sürekli olarak bulanık hale getiren siyah bir çalışma
Hamburg harikaydı, yılın kazandığım mücevherlerden biri oldu.Her açıdan içime işledi.Kurgusu, tekniği, anlattıkları ile unutulmazlarım arasına girdi.
Savaş ve yıkım temaları edebiyatta çok sık işleniyor ama hepsi aynı etkiyi bırakmıyor. Hamburg,hem savaşın sessiz çığlığına ses olması hem de tekniğinin özgünlüğü ile baş köşeye kondu.
Hamburg ucu birçok yazara varan, insana yeni ufuklar açan bir kitap. @nilgunycoskun arkadaşım bu kitabı okumadan önce Sebald'ın özellikle de Hava Savaşı ve Edebiyat kitabının okunması gerektiğini söylerken çok haklıymış.Onun dışında da Böll gibi, Borchert gibi birçok yazara da merak salıyor insan.(İki yazara da bayılıyorum.)
Yangın mevsimi bir kitapçıda, belli aralıklarla bir araya gelen insanlar belli bir okuma ritüeli oluşturur. Katılımcılardan biri izi sürülemeyen yazar M.D.nin birkaç kitabını yanında getirir. Eserlerin izlerini sürerken kendimizi 1943'te Hamburg'da bombaların, molozların, sığınakların, ölümün ve acının ortasında buluruz. Üstelik yazar eserini fotoğraflarla belgeleyerek yıkımın büyüklüğünü iyice gözümüze sokmuş. Çok etkileyici idi.
Tüm bu yıkıntıların içinden bir çocuk yıllar sonra atalarının hikâyesinin peşine düşer.
Belleğe, yıkıma dair gerçeğin peşinde, bir kentin yıkıntılarının ortasından yükselen çarpıcı bir romandı.
2. Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın bombalanıp yerle bir edilen kentlerinin dramı ve ardından gelen müthiş sessizlik, tek tük eserde hayat buluyor. Hava Savaşı ve Edebiyat bu konuyu anlatan çok etkileyici bir eser. Onun izinde okuduğum Melek Sustu ve Hamburg yıkım ve sonrası sessiz dönemde insanlığın yüreğinden atılan sessiz çığlığın güçlü bir dışa vurumu. Fotoğraftaki diğer kitaplar eserde bahsedilen yazarların bulabildiğim kitaplarından bazıları. Çelik Fırtınalarında'yı daha okumadım, diğerleri
2024’ün en iyilerinden2024 Okuma Raporları
Hamburg, bu yıl yayımlanan en iyi kitaplardan biri bence. Sebald okuru değilseniz, bu kitapla ilişkiniz nasıl olur bilmiyorum. Bence öncesinde mutlaka Sebald okuyun, tabii Hava Savaşı ve Edebiyat bu kitap için öncelikli okunmalı. Sebald’e bu kitapla başlamak da iyi.
Hamburg’dan bahsedeceğim ama birçok yazardan bahsetmeden bu kitaptan bahsetmek metni zayıflatmak gibi. Alanım da sınırlı, zaten uzun yazı kim seviyor ki:) kısaca…
“Kitaplar hakkında konuşmak gizli bir şifreyle konuşmak gibi, bellek bu şifrenin izini sürmeye yardım eder, şifreyi bilmeyenler şaşkına döner..” diye benim kısalttığım bir paragraf var. Bu kitap da tam olarak böyle, okura okumalarının izini süreceği şifreler bırakmış.
Hamburg, Sebald ve Roberto Bolano evreni arasında gezinen bir kitap, Duras’ı da hep hissettiriyor. Okuma grubunun üyeleri izini kaybettirmiş bir yazarın kitaplarından bölümler okuyorlar, bu kadar:) Kayıp yazar, onun eserlerini yazma bir Bolano izleği. Kitaptan parçalar okuma, yazarı arayış Calvino’nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu kitabını da anımsattı.
Bu bölümlerde neyi hatırlarız-unuturuz, bellek anıları yeniden nasıl inşa eder gibi meseller var. Bu tabii ki Sebald’ın meseleleri. Daha sonra M.D. adlı yazarın kitaplarından bölümler okuyoruz. Duras’dan ilk sayfalarda bahsetmişti zaten, M.D. de onun adının kısaltması, zaman zaman üslup da benziyordu, ancak buradaki yazar Duras değil! Bu bölümler Sabaldvari. Sebald, Hava Savaşı ve Edebiyat kitabında savaş sonunda Alman şehirlerinin bombalanmasının edebiyatta yer bulamadığını kolektif bir suskunluğa evrildiğinden bahseder, sadece Böll’ün Melek Sustu kitabında bu dehşete değinildiğini ekler. Marco Lupo’nun yarattığı atmosfer ile Böll’ün atmosferi aynı. Lupo, bu dehşeti fotoğraflar kullanarak, Sebald gibi yazıyor. Gerçek kişilerden,
Hamburg-Kayıp Zamanın Kumu
#marcolupo
.
Haftaya okuduğum güzel bir kitapla başlayayım.
Bir grup insan çoğu şeyden kaçarak kitap kokuları arasında bir kitabevine sığınır ve orada kitap okuyarak vakit geçirirler.
Bir gün katılımcılardan biri izi kaybolmuş bir yazarın notlarıyla çıkagelir.
İşte bu notlar onları savaş zamanı Almanya’sının geride bıraktığı enkaz kalıntılarıyla, çaresizlikle, açlıkla, halı bombardımanlarının dümdüz ettiği Hamburg’a ışınlar.
Bu dehşet tablosunda ünlü isimler de vardır: Roosevelt, Churchill ve elbette esas kahraman Hitler.
İkinci Dünya Savaşı’nın yıkım panoramasının geride bıraktığı insanların sessiz çığlıklarını enkaz ardında arar Lupo…
Büyükler, her zaman olduğu gibi şatafatın içerisinde karar verirken masumlar ölmeye devam eder.
Soluksuz, hüzünlü bir okuma #hamburg
Reklam
