Puan
8.210 üzerinden
Hüseyin Rahmi'den okuduğum ilk kitap. Polisiye okumayı seven biri olarak esprili bir dille yazılmış bu polisiye romana bayıldım diyebilirim.
1942 yılında yayımlanan roman polisiye türünün ilk örneklerinden olup yazarın az bilinen romanlarından biridir. Roman sürükleyicidir, son noktaya kadar insanı merak içinde tutar. Kolay okunur, anlaşılır bir dille yazılmıştır.
Hikaye, sarhoş bir adamın kuyuya düşüp, kuyuda lahana sandığı beze sarılı bir kesik baş bulmasıyla başlıyor. Bu "kuyu içi cinayeti" için iki polis görevlendirilir. Seyit efendi ve Remzi efendi. Esrarengiz olayları inceleme ve araştırmada oldukça başarılı iki uzman polisler. Remzi efendi, Seyit efendi'ye göre daha bilgili bir polistir. Olayı soruşturmaya başlarlar, insanları sorguladılar, ipuçlarını takip ettiler ve uzun uğraşlar sonucu nihayet işe yarar bir ipucu bulunmuştu. Ondan sonra düğümler birbiri ardına çözülmeye başlar.
#alıntılar
Uzun bir vefaya kalbimizin verdiği karşılık, hemen daima nankörlük ve acı bir vefasızlıktır. Dünyanın gülünç hallerine sınır var mıdır?
...insanın en kudurmuşçasına sapkınlık anlarında, karşısına faziletli bir nasihatçi çıkıp da yakasına yapışarak uçurumun kenarından çekse; ne kadar cinayetler düşüncede kalır, ne kadar haşarılar bir tövbe ile canilikten kurtulur, ne kadar masum kanlar akıtılmaktan kurtarılmış olurdu.
Hüseyin Rahmi Gürpınar benim için sadece bir yazar değil; tam anlamıyla bir gözlem ustası. Toplumu, insan ilişkilerini, dönemin kafa yapısını öyle güzel anlatıyor ki… Ne yazsa elim gidiyor. Her
Yazarın dili her zamanki gibi çok tatlı başladı. Kendine özgü mizah anlayışını çok beğeniyorum, ancak kitap ilerledikçe bu dil yerini biraz daha ciddi polisiyeye bıraktı. Hızlı okuyabildim ancak merak duygusunu çok besleyememiş. Tavsiye ederim ancak ikinci kez okumam.
merhabalar sevgili kitap kurtları!
Hüseyin Rahmi Gürpınar - Kesik Baş kitabından bahsedeceğim sizlere bugün.
Polisiye okumayı, özellikle cinayeti çözme sürecinde temponun hiç düşmediği kitapları seven biri olarak söyleyebilirim ki kitabın ilk 150 sayfası sürükleyiciydi, sürekli olur mu olmaz mı şüphelerine düşürdü fakat sonradan bu özelliğini yitirdi, Flora'nın mektubunu okurken çok sıkıldım her şeyin bu şekilde ortaya çıkması polisiye etkisini kaybettirdi bende, sanki birbirine asla uygun olmayan iki insanın aşk-kötü yazgı hikayesini okuyordum. O yüzden bir solukta bitti diyemeyeceğim...
Ayrıca eklemek isterim dönemin teknoloji noksanlığına rağmen çözüme getirecek yolların izini süren ve cinayeti aydınlatan Remzi ve Seyit efendileri kutlar ve teşekkür eder, bunun yanında sarhoş olup kuyuya düşerek belki de kimsenin yokluğunu bile fark etmeyeceği birinin cinayet soruşturmasını başlattığı için zirzop Nazif Efendi'ye de teşekkürü borç bilirim:))