Puan
910 üzerinden
Bu kitap hakkında destan yazsam az gelir, nereden başlasam anlatmaya bilemiyordum da🫨
Kitabin ilk bölümü simdiye kadar okuduğum kitaplar arasında en iyi ilk bölüme sahip olan bir kitapti. Sonraki 4 bölüm ise birbirleriyle alakasi olmayan ve ilk bolumle de alakalı olmayan sanki öykü okur gibi birbirlerinden farklı bölümlerdi. Hepside birbirinden ilginc ve eglenceliydi. Ve kitabin sonraki bölümlerinde tabiki bu ilk bölümler birbirine bağlandı. Tabi o süreçte hem cok eglendim hemde biraz beynim yandı.
Ankara Mamak'in ilk zamanlari Konya'nın ise anneannemin çocukluk dönemini nakış gibi işleyen bir romanla karşılaşmak beni hem çok heyecanlandırdı hemde kendimi evimdeymis gibi hissettirdi. Anlattigi her sokağı, karakterlerin gittigi her yeri bende zihnimde hatta yeri geldi gercek anlamda gezdim. Tabi simdiki yerler farkli olsada temel olarak soyledigi yerler ve binalar aynen duruyor.
Karakterlerin konusma ağzı(şive değil altını çizerim) ise birebir konya ağzıyla yazılmış. O yüzden bayildim, çok eglendim hatta konya ağzıyla konuşmalarını okurken normal konusuyorlarmis gibi okuduğum zamanlarda oldu.
Gelelim kitabın ufak bir içeriğine...
Tamamen kurgu, hayal ürünü, fantastik bir roman.. mezarından cikan ölüler, konuşan köpekler, gerçek çıkan rüyalar,kader, inanç, inançsızlık,sorgulama... daha da uzatirim. Bu tarz fantastik romanları pek okumam ama bu roman beni benden aldı. Sonu ise yaktı geçti... Sezgin Kaymaz'dan 3 roman ve 1 öykü kitabi okudum. Bu romanın sonuda beni şaşırttı açıkçası boyle beklemiyordum ama diger romanlarıyla kiyaslayinca romanlarında ki sonlarin benzer ozellikte olduğunu fark ettim. Sanırım kullandığı mantığı kavradim,. Bakalım bir sonraki okuduğum kitapta bu mantık işe yarayacak mi!
Sezgin Kaymaz'in romanlari hem düşündürücü hem güldürücü cinsten oluyor,
Lütfen kitabı bitirdikten sonra incelemeyi okuyunuz.·479 syf.·
9/10
2023 2. kitabı
Kün yani Arapça dilinde ‘Ol!’ kitabın içeriğini çok manidar yansıtan bir kitap adı olsa gerek. Sezgin Kaymaz bu romanında Ömer adında küçük bir çocuğun etrafında gelişen olayları okuyucuya din, aile, memleket, zorbalık, hayvanlar, ölüler ve diriler gibi birçok yönden yaklaşarak aktarıyor. Hüdai Ağa, Muzaffer hoca, Çeto, Aşut, Şeref, Hacı Naci Kalaycı, Menderes hepsi de romanın nev-i şahsına münhasır karakterlerini oluşturuyorlar. Roman çoğunluğu Konya olmak üzere Konya ve Ankara illerinde geçiyor. Konya ağzının hakim olduğu romanda karakterlerin günlük konuşmaları, alışkanlıkları, hareketleri tüm doğallığıyla okuyucuya sunuluyor. Hüdai Ağa, aslen babası olmadığı halde Gülsüm’ü kendi kızı gibi severken, diğer yandan Şeref kendi çocuğu Ömer’i sadece dövmekle kalmayıp aç, susuz da bırakıyor. Ebeveynlik sadece çocuğu doğurarak onun üzerinde söz hakkı sahibi olmak mıdır? Babalık ya da annelik sadece biyolojik bir olgu mudur? Çocukları bu dünyaya getirdikten sonra hayata olan sinirlerini onlardan çıkartmak, eziyet etmek, dövmek, hor görmek ya da sadece psikolojik olarak onları görmezlikten gelmek, yok saymak gibi yıpratıcı, üzücü ve çocuk üzerinde hayatının sonuna kadar travma oluşturacak davranışlar sergilemek yerine onları sadece sevseler çok daha psikolojisi sağlam çocuklar yetişecek. Çünkü dünyayı sevginin kurtaracağına inanıyorum.
Rüyasının üzerine kapısında bulduğu sarı saçlı, siyah gözlü Ömer’i kendine emanet kabul eden Hüdai Ağa, sevgisiyle ve merhametiyle hepimize örnek oluyor. Romandaki en sevdiğim karakter olan Çeto, konuşabilen köpek ama sadece bazı insanlarla iletişim kurabiliyor; Ömer ve Hüdai Ağa. Yazarın hayvan sevgisini çok güzel işlediği bu romanda köpeklerin içimizi ısıtan hareketleri, gerçek hayatta köpekler aslında bizimle konuşuyorlar dedirten
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öncelikle bu güzel eseri okumama vesile olan Serpil KAVAK Hocama sonsuz teşekkür ve şükranlarımı sunarak başlamak istiyorum.
Rüyaların gerçeğe dönüşme aşamasında, hayata dair bir melodrama şahitlik ediyorsunuz. Kâh gülüyor, kâh gözleriniz dolu, dolu oluyor. Yazım dilinde Konya şivesinin tercih edilmesi daha bir farklı kılmış romanı, yazarımız böylece okuma esnasında akıcılığı sağlamış. Her ne kadar zaman, zaman küfürler yer alsa da romanda yöresel şiveyle aralarda kaybolup gidiyor. Sevgisizliğin ve dayağın insan hayatına etkisi ile bir taraftan da karşılığında merhametin ve sevginin her şeyi nasıl değiştirebileceği anlatılmış. Açgözlü Hacı Naci Kalaycı’ nın mezarlığı bile ranta çevirme planları tutmayınca iğrenç tezgâhlarını, mezarlarından edilen ölülerin şaşkınlık ve çaresizliklerine hayretler içerisinde okuyorsunuz. Her geçen gün yeşilliğin biraz daha hoyratça ve acımasızca beton yığını haline getirildiği ülkemizde, korkuyorum bu Hacı Naci Kalaycı gibi alçaklar türerse maazallah gömülecek mezar yeri de bulamayız artık. Kahramanımız Çeto da sadakati, Ömer ile sevgiyi, şerefsiz Şeref ile sevgisizliği ve kabalığı, Hüdai Efendi, Muzaffer Hoca ve Menderes Komiserle vefayı hatırlıyoruz, düzenbaz Aşut’ un ezan sesini sanki hisseder iken cami bahçesindeki fuar alanına döndürdüğü tezgâhından alış veriş yapıyorsunuz. Sizleri unuttuk sanmayın, Hacı Naci Kalaycı, yeğeni Samet, uşaklık yapan Behnan ve Tahir sizleri de alçaklıklarınızla hatırlayacağız yumruklarımız sıkılı. Yazım diliyle fark yaratan, akıcı ve güzel bir roman olduğunu düşünüyorum iyi okumalar değerli kitap dostları…
Ne Okudum Ben.
Nasıl yazmalıyım, nasıl ifade edebilirim bilemiyorum. 
Sezgin Kaymaz in Sevinç Kuşları serisini sevdiğim için bir kitabını daha okumak istedim. İyiki istemişim. Bu kadar sayfada bir insan bu kadar konuyu nasıl anlatabilir. Tamamen memleketimden insan manzaraları desem yeridir. Okumak isteyenler için kitap hakkında fazla spoiler vermek istemiyorum ama bir çocuk üzerinden eski, kendi çocuğunu hiç sevmeyen bir aile, kendisinin olmayan çocuğunu çok seven bir insan, ateist ama muhteşem bir insanın, cami imamı ile anlaşması, din üzerinden geçim sağlayanlar, kanun ve görev etiği ile doğru olduğuna inandığı duyguları arasında kalan polis....
Bütün bunların eski Konya da ve Ankara Mamak da geçen hikayesi. Muhteşem bir şive kullanımı.... Fantastik öğelerle muhteşem bir birleşim.
Okumak isteyenlere kesinlikle tavsiye edeceğim bir kitap.
Sezgin Kaymaz in Sevinç Kuşları serisini sevdiğim için bir kitabını daha okumak istedim. İyiki istemişim. Bu kadar sayfada bir insan bu kadar konuyu nasıl anlatabilir. Tamamen memleketimden insan manzaraları desem yeridir. Okumak isteyenler için kitap hakkında fazla spoiler vermek istemiyorum ama bir çocuk üzerinden eski, kendi çocuğunu hiç sevmeyen bir aile, kendisinin olmayan çocuğunu çok seven bir insan, ateist ama muhteşem bir insanın, cami imamı ile anlaşması, din üzerinden geçim sağlayanlar, kanun ve görev etiği ile doğru olduğuna inandığı duyguları arasında kalan polis....
Bütün bunların eski Konya da ve Ankara Mamak da geçen hikayesi. Muhteşem bir şive kullanımı.... Fantastik öğelerle muhteşem bir birleşim.
Okumak isteyenlere kesinlikle tavsiye edeceğim bir kitap.KünEdebiyat
Kün, Sezgin Kaymaz’ın İletişim Yayınları’ndan çıkan Tanıl Bora’nın editörlüğünü yaptığı, kapak fotoğrafının Sarp Soysal’a ait olduğu muazzam bir kitap. Zaten bir eserin içinde Tanıl Bora varsa gönül rahatlığı ile alıp okuyabilirsiniz.
Kitap ile ilgili ne diyeceğimi bilemiyorum. Çok uzun zamanda okudum, ki aslında bir çırpıda bitecek bir kitap. Son cümlesini okuduğumda elimle ağzımı kapatıp yerimden zıpladım ve evin içinde dolanmaya başladım. Çünkü öyle çok anlamı beynime hücum ettirdi ki…
Sezgin Kaymaz okumayı zaten çok severim. Okurken çok eğleniyorum. Bu zamana kadar okuduğum kitaplarının hepsinde ölüm olgusu vardı. Kün’de de var. Dini, felsefeyi, gündelik hayatı çok güzel harmanlıyor.
Kün’ e gelecek olursak. Hiçbir şey demek istemiyorum. Sanki Kün ile ilgili bir cümle kurarsam damağımdaki tat gidecek, sanki bir şeyler eksilecek gibi hissediyorum. “Gaç!”
Sapsarı saçlı, kömür gözlü Ömer’in hikayesini okuyoruz. Bu hikayeye mezarlarından olan ölüler, Efraim Dayı, muhtar ve yeğenleri, Menderes, Muzaffer Hoca, Hüdai Nabit, şeref’siz, Aşut ve daha niceleri eşlik ediyor. Çok katmanlı bir kitap Kün. İçinde fizik de var, metafizik de. Dini ögeler çok fazla. Önce bunları anlamamak ve bu kadar çok olması rahatsız etti, ama sonra alışıyor insan. Konya şivesine de alışıveriyorsunuz. Bende günlük hayatta kullanma isteği bile oluştu. Anadolu’yu okuyoruz aslında, bildiğimiz insanları. Hiçbiri bize uzak değil, hepsini tanıyoruz. Ama bilmediğimiz bir yerden okuyoruz. Çok katmanlı, hüzünlü, komik, kendi atmosferinin içine çekip yaşanılanları izlettiren bir kitap. Keşke filmi çekilse, ne güzel olur!
Çeto, sen muhteşem bir detaysın. “Annah!”