Yarın, yarından sonra bir yarın, bir yarın daha
Sürüp gidiyor günden güne küçük adımlarla;
Geçmiş günlerimiz ise nice sersemlere ışık tutmuş,
Ölüm yolunda toz toprak olmadan önce.
Reklam
Kan istiyor: Kan kanı çağırır; derler.
Taşlar kımıldar, ağaçlar dile gelirmiş
Fallar, esrarlı bağıntılar içinden
Saksağanlar, kargalar, kuzgunlar konuşurmuş
Kan dökeni bulup çıkarmak için...
Gece ne sularda? Sabaha çok var mı?
Sön, cılız kandil, sön! Hayat dediğin ne ki:
Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede;
Oysa hep bilirsiniz nedir
Ölümlülerin başını yiyen:
Kendine fazla güven.
Reklam
Reklam