Puan
9.310 üzerinden
Sezgin Kaymaz hayranlığım sorgulanamaz :))
Medet
Beş tane öyküden oluşan, klasik bir 
Sezgin Kaymaz kitabı olan Medet yine keyifliydi. En çok kitaba da ismini veren Medet isimli öyküyü sevdim. Çünkü Sezgin Kaymaz ın vazgeçilmez Hülya’lı, köpekli öykülerinden biriydi.
Son öykü “Tevzadze Kim?” de çok keyifli ve bir o kadar dokunaklıydı. (Ebaannenin bedduaları beni benden aldı :)) )
Sezgin Kaymaz kitapları için yaptığım her incelemede küfür ve argonun bol bol olduğunu belirtiliyorum. Ancak bu kitapta biraz fazla vardı sanki… Birazcık fazla kaçırmış :)) Sezgin Kaymaz severlere tavsiyemdir. Ancak yazarın daha iyi kitaplarını okuduğumu belirtmem lazım…
Keyifli okumalar herkeslere efenim…Edebiyat
Klasik Sezgin Kaymaz tarzı, bol küfürlü, şaşırtıcı bazen mide bulandıcı ve farklı tarzıyla yazılmış beş hikayeden oluşuyor. Bu tarz çoğu insana olduğu gibi banada keyif veriyor. Farklı birşeyler denemek isteyenlere Sezgin Kaymaz her türlü tavsiye olunur..
Hani bazı yazarlar vardır ne yazsa okumak istersiniz, işte Sezgin Kaymaz da benim için öyle... Hele de onun kitaplarını Emre Melemez seslendiriyorsa.
Bu sefer öyküleriyle karşı karşıyayız, her biri birbirinden eğlenceli, her biri birbirinden düşündürücü.. Emre Menemen de her zamanki gibi muhteşem seslendirmiş. Çok keyifle dinledim.
Ters Köşe Bir Gol Sevinci: Medet ÜzerineEdebiyat
Düz Dünyacılar adlı romanını okuyunca aldım Medet’i. Muhteşem bir yazar. İyi ki yazıyor. Romanlarını yazıp çekmecede biriktiriyormuş. Sonra bir arkadaşı, (Can Kozanoğlu) bu romanlar yayınlanmalı demiş. Her ikisine de minnettarım.
‘Medet', muhteşem bir öykü. ‘Onlara İyi Davran’ kategori dışı, olağanüstü. Dili ve ters köşesi bugüne kadar gördüklerimin çok ilerisinde.
Sezgin Kaymaz, kurguladığı dünyayı öyle güzel anlatıyor ki okurken kendimi o dünyaya ait hissedip, kendime yabancılaşıyorum, kim olduğumu, ne yaptığımı unutuyorum. Sözlerim kulağınıza abartıyormuşum gibi gelmiş olabilir ama inanın bana abartmak istesem bu cümleleri kuramazdım.
Ters köşesi de gol sevinci yaşatıyor. Gerçi “gol sevinci"nin ne olduğunu da kendi deneyimimden değil (takım sporları ile pek alakam olmadığından) ustanın ‘Hayırlı Yolculuklarınız Olsun…’ adlı öyküsündeki duygu durumla metaforlaştırdım. İyi ki yazmış, umarım daha uzun yıllar yazar.
Uzun bir aradan sonra bu kitapla yeniden başladım Sezgin Kaymaz okumaya. Nasıl da özlemişim…
“Medet” öyküsünde tanıdık bir yüze, Hülya’ya rastlayıp mutlu oldum. Sezgin abimizle atışmaları, “pisss” demesi, hepsi yüzümde tatlı bir tebessüme dönüştü. Her ne kadar bu öykünün sonunda inceden bir ürpersem de birçok yerinde kahkahalara boğuldum. Bu mizahi dilini çok seviyorum Sezgin Kaymaz’ın.
“Hayırlı Yolculuklar” da bir diğer tanıdık hikayeydi çünkü yine Sezgin abimizin lise yıllarına bir yolculuk yapıyorduk bu hikayeyle. Diğer kitaplarını okuyanlar bilir, çocukluk yıllarına ait çokça hikaye vardır ve her biri beni bolca güldürmüştür. İşte bu hikaye o yüzden tanıdık geldi bana. Sanki diğerlerinin devamı gibi. Diğer öykülerini de sevdim ama bu ikisi benim daha çok hoşuma gitti diyebilirim.