Serinin ikinci kitabı. Nasıl hissettiğimden tam emin olmadan yazıyorum; çünkü kitabı daha 5 dakika önce bitirdim ve bu duyguları biraz sindirmem gerekiyor. Ben, yazar iyi yazıyorsa her tip erkeğe çekilebilen biriyim ama bazıları var ki ilk anda vurur. Blake onlardan biri. Bu da muhtemelen terapiye gitmem gerektiğini gösteriyor Çünkü Swan’ın yazdığı erkekler aşırı: gerçek dışı, yürüyen felaketler… hem hayran bırakıyorlar hem tiksindiriyorlar. Blake’te en sevdiğim şey (yatak klişesi dışında) ne istediğini bilmesi. Daha en başta anlamıştı. Bu hoşuma gitti. Zaten ilk kitapta Rebecca–Blake için ipuçları vardı ama ben sonlara doğru fark ettim. İlk kitapta Blake’i sevmiştim, bu kitapta bayıldım. Kim ne derse desin, bence Rebecca onu hak etmedi. Hatta Henley’den bile daha çok çekildim Blake’e. Kızın yaralı olduğu belliydi; bunu ilk kitaptan biliyorduk. Yaşadıklarına üzüldüm ama böyle büyük bir aşkı taşıyacak kadar güçlü yazılmamıştı bence. Çok bağ kuramadım, sevemedim. Yer yer sinir etti hatta Zaman atlamaları benim için hassas bir konu ve Swan bu işi iyi yapamıyor.genelde kitaplarinda Bir haftada aşık olup sonra beş yıl acı çekmeleri bana inandırıcı gelmiyor. Bunu tüm kitaplarında yapıyor ama kalemi güzel diye görmezden geliyorum.bu kitaptada sonlarda boyle ayli haftali atlamalar oldu...can sikiciydi Kitapta geçen bir cümle çok çarpıcıydı: “Yaralı insanlar başkalarını da yaralar, istemeden bile olsa.” Doğru… ama dünyada yaralı olmayan kim var ki? Başları yavaştı, hatta bazı yerleri göz ucuyla geçtim. 150–200. sayfalardan sonra tempo yükseldi. Özellikle iki arkadaşın ilişkiye ve şehvete doğru attığı adımlar ilgimi çekti.kız pasif ve yaralıydı, ne istediğini bilen Blake’i fazlasıyla yordu. “Vay be ne güzel yazmış” dediğim yerler de oldu, “of çok saçma” dediklerim

My RulesT.L. Swan · Montlake Publishing House · 202411 okunma