Puan
8.910 üzerinden
10/10
Beğendi
·2017 33. kitabı
Okuma alışkanlığı kazanmama vesile olan bu kitaba inceleme yapmayı, bir borç değil de bir görev bilirim.
2017 yılıydı. Her sene çıkan 
John Flanagan'ın kitaplarını okumak dışında kitap okumakla uzaktan yakından hiçbir alakam yoktu. Kardeşim vizyona giren bir korku filmi olduğunu söyledi ve benim de gelmem için ısrar etti. Uyarlama filmin adı ''O'' ve kitabın yazarı ise Stephen King... Stephen King ismini çok fazla duyuyordum; malum Yeşil Yol, Esaretin Bedeli, Medyum, Mahşer, Hayvan Mezarlığı gibi kitapları yazan adam olması ve bu kitapların çoğunun filme veya diziye uyarlanmasından dolayı aklımda yer etmiş. Merak ettim ve ''tamam, arkadaşları da alıp geliyorum'' dedim. Vardık salona bizimkiler bana en köşedeki yeri ayarladı. Sinema ve film çok izlemediğimden ilk başta sebebini anlayamadım ama 5 dakika sonra film başlayınca oturduğum yerin hoparlörün hemen altı olduğunu çok acı bir şekilde anladım. Tabi bunun yanı sıra filmin korku-gerilim türünden kaynaklı olmasından dolayı önümde ve arkamda da sevgililer vardı da o konulara girmiyorum, sonra inanılmaz düzeyde konudan sapıyorum.
Film başladı ve ben nedense Pennywise'a karşı inanılmaz düzeyde bir samimiyet duydum. Neden bilmiyorum, oldum olası palyaçolardan nefret etmişimdir ve Pennywise sayesinde bu nefret kat kat arttı; ama Pennywise'a karşı nefretten doğan bir sempati duydum. Filmin konusu da fena olmayınca ne yalan söyleyeyim çok hoşuma gitti ve 2019 yılında çıkacak olan devam filmine kadar kitabı okuma kararı aldım.
Yanlışlıkla aldığım en güzel karardır diyebilirim. Bir yerden kitap okumaya başladığınız an bahaneler çerçevesinde bu durum git gide ilerliyor; ama bu bahaneler sizi olumlu yönde ilerletiyor, nasıl mı ?
Aklımda sadece bu kitabı okumak vardı. Yakınlardaki bütün
John Flanagan'ın kitaplarını okumak dışında kitap okumakla uzaktan yakından hiçbir alakam yoktu. Kardeşim vizyona giren bir korku filmi olduğunu söyledi ve benim de gelmem için ısrar etti. Uyarlama filmin adı ''O'' ve kitabın yazarı ise Stephen King... Stephen King ismini çok fazla duyuyordum; malum Yeşil Yol, Esaretin Bedeli, Medyum, Mahşer, Hayvan Mezarlığı gibi kitapları yazan adam olması ve bu kitapların çoğunun filme veya diziye uyarlanmasından dolayı aklımda yer etmiş. Merak ettim ve ''tamam, arkadaşları da alıp geliyorum'' dedim. Vardık salona bizimkiler bana en köşedeki yeri ayarladı. Sinema ve film çok izlemediğimden ilk başta sebebini anlayamadım ama 5 dakika sonra film başlayınca oturduğum yerin hoparlörün hemen altı olduğunu çok acı bir şekilde anladım. Tabi bunun yanı sıra filmin korku-gerilim türünden kaynaklı olmasından dolayı önümde ve arkamda da sevgililer vardı da o konulara girmiyorum, sonra inanılmaz düzeyde konudan sapıyorum.
Film başladı ve ben nedense Pennywise'a karşı inanılmaz düzeyde bir samimiyet duydum. Neden bilmiyorum, oldum olası palyaçolardan nefret etmişimdir ve Pennywise sayesinde bu nefret kat kat arttı; ama Pennywise'a karşı nefretten doğan bir sempati duydum. Filmin konusu da fena olmayınca ne yalan söyleyeyim çok hoşuma gitti ve 2019 yılında çıkacak olan devam filmine kadar kitabı okuma kararı aldım.
Yanlışlıkla aldığım en güzel karardır diyebilirim. Bir yerden kitap okumaya başladığınız an bahaneler çerçevesinde bu durum git gide ilerliyor; ama bu bahaneler sizi olumlu yönde ilerletiyor, nasıl mı ?
Aklımda sadece bu kitabı okumak vardı. Yakınlardaki bütün
Bu incelemeyi bir çocuk yazmıştır!
Bu kitapla çocuk olduğumu hatırladım ben. Çocuk olmak.. Ne kadar güzel bir hediye..
Hiç dönüp geriye baktınız mı, karanlıktan korktuğunuz zamanlara? O anlarda kalbim ne kadar hızlı çarpardı, bacaklarım sözüme bakmazdı, son hızla kapıya doğru koşardım ve varınca "Ohh.." diye seslenirdim içimden. Ama bazen savaşırdım. Şarkı söylerdim, mesela, canavarlar kaçsın diye. Evet, kaçarlardı. Çünkü ben buna inanıyordum. İşte o bazenlerdir, o içten gelen inanıştır çocuğu çocuk yapan.
Hadi bir az ileri gidelim, bisiklet sürmeği öğrendiğim zamanlara. Bisikletim küçüktü, sokağa çıkmak istemezdim onunla, ama yine de onu severdim. Sabahtan akşama kadar bahçede turlardım onunla. Benim de "Gümüş"üm oydu işte. Bir gün yine son hız ilerlerken, ayağım bir taşa takıldı, önce ne olduğunu anlamadım. Ayağım mı sıyrılmıştı? Bakayım diye eğildim, bir de ne göreyim?! Tırnağımın birisi kopmuş! O anda bir cesaret geldi bana, dedim ki, "Sen kahramansın, kahramanlar ağlamaz!" Evet, ağlamadan gittim eve. Eve gittim gitmesine de, işte o zaman başladım çığlıklarla ağlamaya! Ama şimdi bunları yazdığımda gülümsüyorum, çünkü acı da olsa bir zaferdi bu! Ben yaralanmıştım, ağlıyordum, ama bundan daha güzel bir şey olmuştu.. Bu yara bana bisiklete binmeyi öğretmişti, sadece bunu değil, inanmayı, pes etmemeği öğretmişti.
Kahraman derken aklınıza kim gelir? Herkül? Büyük İskender? Onlar en az bir kere tereddüt yaşamışlardır, ama çocuklar tereddüt etmez ve kazanırlar. İşte bu kitapta da çocukların nasıl kahramanlar olduğunu öğreneceksiniz. İncelememi kitaptan bir cümleyle bitirmek isterim: "Kaykayın üstünde dikkatli olamazsın, dostum!"
Keyifli okumalar!..
Reklam
Kitap Derry isimli bir kasabada yaşayan “Kaybedenler” adındaki 7 kişilik arkadaş grubunun başından geçenleri, birbirlerine olan bağlılıklarını ve Pennywise adındaki palyaçonun (kitabın baş kötü karakteri) yaptıklarını anlatıyor. Ben daha öncesinde kitaptan uyarlanmış filmleri de izlemiş biri olarak kitabı çok sevdim, benim için tek eksisi biraz fazla detaylara girilmiş olmasıydı. Kitabın türü korku ve gerilim olarak geçiyor ama korkutucu bir kitap olduğunu söyleyemem. Hatta benim için en korkutucu kısmı tünel bölümüydü, o bölüm olmasaydı tam puan alırdı. Yazarın daha öncesinde 
Hayvan Mezarlığı eserini de okumuştum ve çok sevmiştim, o da çok farklı bir kitaptı. Sayfa sayısı gözünüzü korkutmasın, her ne kadar bir ara hiç bitmeyecek sansam bile kitabı okumaya başladığımda okumak bir şekilde akıcı hale geldi ve nasıl ilerlediğini fark etmedim bile. Eğer filmini sevdiyseniz ya da 
Stephen King’in eserlerini genel olarak seviyorsanız bence kitabına da şans verin.
Hayvan Mezarlığı eserini de okumuştum ve çok sevmiştim, o da çok farklı bir kitaptı. Sayfa sayısı gözünüzü korkutmasın, her ne kadar bir ara hiç bitmeyecek sansam bile kitabı okumaya başladığımda okumak bir şekilde akıcı hale geldi ve nasıl ilerlediğini fark etmedim bile. Eğer filmini sevdiyseniz ya da Stephen King’in eserlerini genel olarak seviyorsanız bence kitabına da şans verin.
9/10
2025 89. kitabı
Herkese selam. Senanın uzun zamandır okuyalım okuyalım diye direttiği İt kitabını sonunda okuduk. Aslında kızlarla başlamıştık Şevval ve Merve de vardı ama Mervenin yoğunluğu Şevval'in hem yoğunluk hem rs vurunca biz senayla birlikte bitirdik. (Senanın ikinci okuyusu )
Kitap korku gerilim kategorisine giriyor ama konu olarak bir korku unsuru yok. Olay olarakta yok aslında. Yazarın yaptığı tek şey yazdığı betimlemelerle okuyucuyu germek. Öyle buram buram bir gerilme beklemeyin evet 1200 sayfa kitap ne okuyacağız derseniz zaten konu ilgi çekici olduğu için bir şekilde akıp gidiyor sadece betimlemeleri anlamanız gerekiyor ve bu da aslında ayrı bir keyif veriyor insana. Korkarım diye düşünmeyin korkmazsiniz. 1200 sayfa nasıl biter demeyin 10 güne bölünce bitiyor. Sonuyla gerçekten kalbimi kıran bir kitap oldu benim... Stephen King'in bu kitabını kesinlikle okuyun.
Uzun soluklu bir okuma oldu sonunda bitirebildim. O kadar güzeldi karakterleri o kadar benimsedim ki sayfa sayısı bunun 2 katı olsa yine sıkılmadan okurdum. Olayların akışı, anlatım o kadar iyiydi ki her sayfayı ayrı bir heyecanla okudum. Kitaba öyle alıştım ki sonsuza kadar bitmeyecek sandım. En çok Millenium Serisi ve Harry Potter okurken böyle hissetmiştim.
Reklam
Reklam