Bismillahirrahmanirrahim, Hepimizin zaman zaman sinirlerine hakim olamadığı, bazen boşluğuna denk geldiği için yakınlarımızın kalbini kırdığımız sonradan pişmanlık hissetsek de aslında pişmanlığın pek bir çaresi olmadığı anlar yaşıyoruz. Eğer öz eleştiri yaparsak dışarıdaki insanlara karşı, ailemizden, kardeşlerimizden, evlatlarımızdan neredeyse on kat daha fazla tahammül ve sabır gösteriyoruz. İşte burada içinin ve dışının bir olmasının önemi ortaya çıkıyor. En iyi halimizi dışarıya yansıtıyorsak eve gelince evdekilerle de bir türlü anlaşamıyor ve huzursuzluk yaşıyorsak, dışarıda Allah rızası için tuttuğumuz öfkemizin, yada kullandığımız sabrın ne manası kalır. En çok hürmet göstermemiz gereken kişiler anne ve babalarımız, haksızlığa maruz kalsak bile onlar tarafından onlara karşı olan davranışlarımız da hiçbir şekilde bir değişikliğin meydana gelmemesi gerekiyor. Biraz yorulsak hemen "of ne kadar yorucu bir gün" diyebiliyoruz, bu kelimeyi bu kadar basit kullanabiliyorken, annemize bu kelimeyi kullanacak kadar sitem etmememiz gerektiğini Peygamber efendimizin söylediğini unutuyoruz. Sabrımızın bu kadar az olduğu bu çağda da, öfkemize, sinirlerimize başta en yakınlarımıza sonra müslüman olan her kardeşimize karşı hakim olmamız gerekiyor. "Kim gazabını tutarsa, Allah Teâlâ onun ayıbını örter." "Pehlivan rakibini yenen değildir; asıl yiğit kızdığı anda kendine hakim olan kimsedir." diyor Peygamber efendimiz. "Kıyamet günü ateşin kime haram olduğunu biliyor musunuz? O, her sade, yumuşak, kolay geçimli ve cana yakın kimsedir." "Bir adam Hz. Peygamber'e hangi şey en şiddetlidir? diye sorduğunda, 'Allah'ın gazabıdır.' cevabını alıyor. Bundan korunmanın cevabı olarak da 'Kızma.' diyor Peygamberimiz." "Sizden biri kızdığında su ile abdest alsın çünkü kızgınlık

Öfke Ateşiİmam Gazali · Semerkand Yayıncılık · 202265 okunma

Yazar Hakkında

İmam GazaliYazar · 302 kitap

Gazzâlî (Farsça: الغزّالی) (d. 1058, Tus - ö. 18 Aralık 1111, Tus), Büyük Selçuklu Devleti devrinin İslam âlimi, filozofu, mutasavvıfı ve müderrisi. Fars asıllı olduğu sanılan Gazzâlî'nin lakapları Hüccetü’l-İslâm ve Zeynüddîn'dir. Genel olarak Gazzâlî ve İmam-ı Gazzâlî isimleriyle tanınmaktadır. Gazzâlî Hicri 450 (Miladi 1058) yılında Horasan'ın Tus şehrinde doğmuştur. İlk öğrenimini Tus'ta Ahmed bin Muhammed er-Razikânî’den almış, daha sonra Cürcân şehrine giderek Ebû Nasr el-İsmailî’den eğitim görmüş daha sonra 28 yaşına kadar Nişabur Nizamiye Medresesi’nde öğrenim görmüş, itikadî düşünce olarak Ebü'l Hasan Eş'arî’den ve ameli görüş olarak ise Şafiî'den etkilenmiştir. Hocası İmam-ı Harameyn lakaplı Abdülmelik el-Cüveynî 1085 yılında ölünce Nişabur’dan Büyük Selçuklu Devleti’nin veziri Nizamülmülk’ün yanına gider. Nizamülmülk'ün huzurunda olan bir toplantıda verdiği cevaplarla diğer bilginlerden üstünlüğünü kanıtlayarak 1091 yılında Bağdat’taki Nizamiye Medresesi'nin baş müderrisliğine tayin edilir. Burada bilgisi ve edindiği öğrenci topluluğuyla kısa sürede ün ve saygınlık kazandı. Tasavvuf'a yöneldi ve Ebû Alî Farmedî'nin tesiriyle bu alanda yoğunlaştı. Bu ilgi ve hac arzusuyla medresedeki vazifesini bırakarak 1095 yılında Bağdat'tan ayrıldı ve Şam'a gitti. Şam da iki yıl kaldıktan sonra 1097 yılında hacca gitti. Hac sonrası Şam'a döndü ve buradan Bağdat yoluyla Tus'a geçti. Şam ve Tus'ta bulunduğu sürede uzlet yaşamı sürdü ve tasavvuf alanında ilerledi. Bağdat'tan ayrılışından on bir yıl sonra 1106 yılında Nizamülmülk’ün oğlu Fahrülmülk'ün ricası üzerine Nişabur Nizamiye Medresesinde tekrar eğitim vermeye başladı. Buradan kısa süre sonra Tus'a dönerek yaptırdığı tekkede müritleriyle birlikte sufi yaşamı sürdü. Gazzâlî 1111 (Hicri 505) yılında doğum yeri olan İran'ın Tus şehrinde öldü. Gazzâlî’nin yaşadığı dönemde İslam âleminde siyasî ve fikrî büyük bir karmaşa hakimdi. Bağdat’ta Abbasi halifelerinin gücü zayıflamasına karşın Büyük Selçuklu Devleti’nin sınırları genişliyor ve nüfuzu artıyordu. Melikşah’ın veziri Nizamülmülk savaş meydanlarında zaferler kazanıyor, ilim meclisleri denilen tartışma ortamlarını ve medreseleri açıyordu. Bu dönemde Mısır tahtında Şiî-Fâtımî hanedanı vardı. Avrupa’da ise Endülüs Emevi Devleti gerilemekte idi. İlk Haçlı Seferi de Gazzâlî döneminde yapılmış, Gazzâlî 40 yaşında iken Antakya haçlılarca kuşatılmış bir yıl sonra da Kudüs ele geçirilmiştir. Hasan Sabbah ve Ömer Hayyam da Gazzâlî ile aynı çağda yaşayan tanınmış kişilerdir. İslam âlemindeki bu karışıklığı fikrî bir çöküntü tamamlıyordu. Gazzâlî'nin öğrenme merakı onun çok sayıda dini ve fikrî akımları araştırmasına neden oldu. Yaşadığı dönemde hakikati bulmak isteyen insanların dört kısıma ayrıldığını ve her birinin hakikati kendi yolunda aradığını gördü. Bunlar; felsefeciler, kelâmcılar, sûfiler, bâtınîlerdi. Hepsinin görüşlerini inceleyerek; kelâm, felsefe ve Bâtınîlik yolunu kitaplarında ayrıntılarıyla tenkit etti ve sûfilerin yolu olan tasavvufa yönelerek hakikati bu yolda aradı.