Tahmini Okuma Süresi:
13 sa. 36 dk.
Sayfa Sayısı:
480
Basım Tarihi:
Ekim 2024
Yayınevi:
Martı Yayınları
ISBN:
9786253661717
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kelebeğin ömrü...1000Kitap
Neye yorum yapacağımı ne anlatacağımı bilmeden bir incelemeye daha giriş yapalım, merhaba!
Alıntılarını, paylaşımlarını şuyunu buyunu görüp durduğum bir kitaptı 
Oyunbaz, haliyle mükemmel bir kurgu okuyacağım diye düşündüm istemeden de olsa... Kurgu iyiydi (mükemmel değildi, ama evet, iyi düşünülmüştü, verilen emeği gördüm), gizemli bir havası vardı ama bu havayı çok dağıttı. Tempoyu ha yakaladık diyorum akabinde doldurma konuşmalar giriyor araya, çok heyecanlı dediğim an bir şekilde kesiliyor duygu falan.
Kitabın yarısına kadar altı erkeğe hiç mi hiç adapte olamadım. İsimleri kişilikleri hareketleri kısacası hepsini birbirinden ayıran çizgiler silikti. Ve bana göre çok gereksiz diyalog (bazen güldüm, komikti gayet) ve hareket vardı. Buna neden olan olayların gerçekleştiği mekandı. Koca evde hiçbir şeyleri yok. Yani kavga etmeyip ne yapacaklar? O yüzden kısıtlanmış olmaları, tutsak olmaları neden bu kadar abartılıyor ne var bunda dedim birkaç kez. Çünkü o duyguyu gerçekten alamadım. Yemeklerinin sınırlı olması son sahnelerde çok üzdü ama mesela yumurta sahnesinde (hata bulacak kadar) giremedim olayın içine.
Aklımda kalan şekilde bazı karakterler hakkında düşüncelerim şöyle: Gökhan... Gökhan'ın kendi hikayesini anlattığı tüm sahneleri alıntıladım sanırım. Çok iyi yazılmıştı. Yazarı tebrik ediyorum. Afra... Başta direkt olarak tüm erkekler potansiyel tacizcidir yaklaşımı beni irite etmişti, geçmişte yaşadığı şeyleri bilmiyordum (hâlâ tam olarak bildiğimi sanmıyorum gerçi). O sebeple altı boş gibi gelmişti ama kitap ilerledikçe, kişiliğini yavaş yavaş anlamaya, en azından düşünce şeklini çözmeye, kişiliğini oluşturan olayları görmeye başladıkça baştaki korkusunun kendince hak verilecek tarafları olabileceğini fark ettim. Büyürken yaşadığı olaylar ve bunlara verdiği
Oyunbaz, haliyle mükemmel bir kurgu okuyacağım diye düşündüm istemeden de olsa... Kurgu iyiydi (mükemmel değildi, ama evet, iyi düşünülmüştü, verilen emeği gördüm), gizemli bir havası vardı ama bu havayı çok dağıttı. Tempoyu ha yakaladık diyorum akabinde doldurma konuşmalar giriyor araya, çok heyecanlı dediğim an bir şekilde kesiliyor duygu falan.
Kitabın yarısına kadar altı erkeğe hiç mi hiç adapte olamadım. İsimleri kişilikleri hareketleri kısacası hepsini birbirinden ayıran çizgiler silikti. Ve bana göre çok gereksiz diyalog (bazen güldüm, komikti gayet) ve hareket vardı. Buna neden olan olayların gerçekleştiği mekandı. Koca evde hiçbir şeyleri yok. Yani kavga etmeyip ne yapacaklar? O yüzden kısıtlanmış olmaları, tutsak olmaları neden bu kadar abartılıyor ne var bunda dedim birkaç kez. Çünkü o duyguyu gerçekten alamadım. Yemeklerinin sınırlı olması son sahnelerde çok üzdü ama mesela yumurta sahnesinde (hata bulacak kadar) giremedim olayın içine.
Aklımda kalan şekilde bazı karakterler hakkında düşüncelerim şöyle: Gökhan... Gökhan'ın kendi hikayesini anlattığı tüm sahneleri alıntıladım sanırım. Çok iyi yazılmıştı. Yazarı tebrik ediyorum. Afra... Başta direkt olarak tüm erkekler potansiyel tacizcidir yaklaşımı beni irite etmişti, geçmişte yaşadığı şeyleri bilmiyordum (hâlâ tam olarak bildiğimi sanmıyorum gerçi). O sebeple altı boş gibi gelmişti ama kitap ilerledikçe, kişiliğini yavaş yavaş anlamaya, en azından düşünce şeklini çözmeye, kişiliğini oluşturan olayları görmeye başladıkça baştaki korkusunun kendince hak verilecek tarafları olabileceğini fark ettim. Büyürken yaşadığı olaylar ve bunlara verdiği
Mükemmel bir gerilim kitabıyla geldim. Bir gün içinde bitirdim kitabı yazarın dili çok akıcı üstelik konu merak edici olunca haliyle çabucak bitiriliyor. 6 erkek 1 kadın aynı eve tutsak edilirse ne olur. Onları tutsak eden ölüm hepsinin birer katil olduğunu iddia ediyor. Kitabı okudukça bunun sebebini anlamaya başlıyoruz. Üstelik ölümün Afra'ya olan saplantısı işleri daha da zorlaştırıyor. Evde bulunan herkesin sakladığı karanlık bir sırrı vardır. Diğer kitaba başlamak için sabırsızlaniyorum. 
Işıl Limae Oyunbaz
Işıl Limae Oyunbaz
Serinin ikinci kitabı henüz basılmamış bunu göz önünde bulundurarak okuyun uyarısı ile => Oyunbaz ;)
Teşekkürler Işıl Limae , iliklerimi ve kanımı dondurmadınız ama birazcık merak ettirdiğiniz için...
Oyunbaz ;)
Teşekkürler Işıl Limae , iliklerimi ve kanımı dondurmadınız ama birazcık merak ettirdiğiniz için...
Kitabı ilk gördüğümde çok daha farklı bir konu beklemiştim açıkçası. Daha alışılmış ama psikolojik olarak daha ön plana çıkan...
Konusuna gelirsek başrol kızımız Afra bir gün proje ödevi için bir arkadaşının evine gidiyor fakat orda beklemediği bir şeyle karşılaşıyor. Her köşede kameralı silahlar kulpu bile olmayan bir kapı ve maskeli bir adam zorla eve sokulduktan sonra hikaye başlıyor. O evde Afrayla beraber 6 kişi daha yaşıyor. Egemen, Çağrı, Gökhan, Kutay, Sarp, Mete. Tabi bir de ölüm var. Ölüm onları bu eve sokan kişi kendisini bir şekilde tanrı gibi görüyor ve kendine ölüm diyor. Ölüm hepsinin birer katil olduğunu söylüyor ve hikaye bu şekilde devam ediyor. Bu tutsaklar aynı anda gelmemiş bu arada en uzun kalan Mete diye hatırlıyorum yaklaşık bir bir buçuk yıldır orda yaşıyor televizyon vs yok koğuş gibi yatma kalkma saatleri belli, sürekli aynı şeyleri yiyorlar ve her dakika kameralı silahlar aracılığıyla izleniyorlar, tuvalette bile. Neyse kendi düşüncelerimden bahsedecek olursam başları aşırı heyecanlıydı acaba ne olacak kim ne yapacak felan gibisinden. Sonra sıkmaya başladı evet olaylar mantık çerçevesinde iyiydi Afra'nın psikolojisi çok iyi işlenmişti ama bir şekilde sıkıcıydı. Bölüm başlarında tarih tutsak 7 felan yazdığını gördüğümde aa demekki digerlerinden de okuycaz diye düşünmüştüm ama öyle olmadı umarım ikinci kitapta diğer karakterlerdende okuruz özellikle Egemen'i çok okumak istiyorum açıkçası. Sonlara doğru yine kitap merak uyandırdı ve gayet güzel bitti bence. Yavaş yavaş okuyun acele etmeyin kitap kendisi zaten acele etmiyor sakin sakin ilerliyor.
1 Kız, 6 Erkek ve Maskeli Manyak Adam1000Kitap
Bu kitap Türk bir yazarın elinden çıkan bir gizem-gerilim romanı. Aslında ben herşeye rağmen sevdim başlarda evet kitap biraz acemice gelmişti, artık karakterler mi, onların diyalogları mı, yoksa hikayenin ilerleyiş şekli mi buna neden oldu bilmiyorum hatta bir ara konusunu kötü korku filmlerine bile benzettim yinede ilerledikçe ve olaylar geliştikçe fikrim değişmeye ve farkında olmadan kitabı sevmeye başladım.
Konusundan biraz bahsedeyim ondan sonra da nesini sevdim nesini sevmedim faslına geçeriz.
Afra Ahsen Çakmak lise son sınıf öğrencisi, tek derdi her ne kadar kafası derslere basmasa da çalışmak ve sınavına hazırlanmak, ufukta ise bitirmesi gereken bir proje ödevi var. Bir gün proje partneri ona şu şu yerde buluşup işte proje için görüşelim mi ne diyor bizimki de ta neredeki o malum buluşma noktasına gidiyor. Eh gidince tabi ne büyük bir salak olduğunu anlıyor çünkü anasının gözündeki evin içi silah ve bilumum maskeli herifle dolu, aynı zamanda kendisi gibi tutsak 6 şahsiyet daha var ve bunu da oraya hapsetmesinler mi. Öyle bişeyler işte buradan çıkarılacak ders herkesin her dediği yere hemen gitmemek olacaktır ki görüyorsunuz buradaki son ortada. Yani tabi herkes Ölüm adındaki manyak bir adam tarafından alıkonulup tanrıcılık oynadığı oyuncaklarından biri olmaz ama her an başka bir çılgına denk gelme ihtimaliniz de bayağı bir yüksek hatırlatayım.
Neden bu kitabı sevdim derseniz yani öncelikle ilginçti. Sonuçta hergün 6 erkekle beraber bir eve hapsedilip manyağın tekinin parmağında oynatılmıyor insan. Biraz Testere ve 
Angels of Death, Vol. 1 (Satsuriku no Tenshi) hissiyatı veriyor tabi daha insaflı versiyonu gibi. Neticede henüz kimse ölmedi (en azından ana karakterlerden yani, yan kadrodan öldürülen iki kişi için ise en ufak bir üzüntü duymadım.)
Onun dışında başlarda
Angels of Death, Vol. 1 (Satsuriku no Tenshi) hissiyatı veriyor tabi daha insaflı versiyonu gibi. Neticede henüz kimse ölmedi (en azından ana karakterlerden yani, yan kadrodan öldürülen iki kişi için ise en ufak bir üzüntü duymadım.)
Onun dışında başlarda
Bakın bu kitap bir kaç gündür benim psikolojimi bozdu. 7 değil benimle beraber 8 tutsaktı. Böyle bir kurgu olamaz. Ama ben kitaba daha başlamadan dedim. Hepsinin kesin bir sırrı var diye. Sadece garipsediğim tutsak olmalarına rahmen erkekler çok rahattı. Sanki kamptaymışlar gibi bir muhabbetleri vardı. Biraz daha delirmiş olmalarını beklerdim. bir de kitabı okurken gerçekten herkes den her şeyi bekledim. Sonlarına doğru zaten tüylerim diken diken oldu. Sonun da zaten böyle bir yerde de bitirilmez ki dedim. Of of, Gel de şimdi 2.kitabı bekle.
Herkese selam. Çok uzun zamandır okuduğum ve hala ben yeri özel olan kitabın basılmasını görmek o kadar mutlu etti ki beni. Her satırını altını işaretlemek ve arada açıp açıp kitabı okuyup durmak istiyorum .
Konusundan şöyle bahsedecek olursam; proje ödevi için arkadaşının evine giden Afra, basit bir projeyi halledip evine gitmeyi düşünürken bir anda kendini 6 erkek dolusu olan 13 numaralı bir eve hapsedilirken bulur. Ve Afra'nın gelmesiyle evdeki tutsaklar tamamlanır ve kirli, akılalmaz, bir oyun başlar.
Afra, 6 erkeğin arasında 13 numaralı dairede tutsak kalırken neden burada olduklarını bilemez.
Kitap o kadar iyi ve detay dolu ki, ilk başta göremediğim ipuçları ikinci kez okuduğumda fark etmiştim. Her bir tutsağa sarılıp sarmalayasım geliyor. Hepsinin sırları var ve bu Ölüm'ün onları seçmesiyle anlatmaya başlıyorlar. Gökhan'ın hikayesi misal. Aslında yargılanacak olması, korkması zorbalığa uğraması.
Aslında bu kitap bize kimseyi yargılamamayı gösteriyor. Kimse ne kadar iyi ne kadar kötü bu durumda... herkesin acısı kendisine büyük ya da küçük. Doğrusu ya da yanlışı onlara göre şekilli.
O yumurtalar var ya travmam hala çok teşekkürler gerçekten Işıl.
Afra bir gün PES oynamayı öğrenecek pes etmek yok. Adaszzzzad
Çağrı, tam bir yavşak ama o olmazsa o ev çekilmez valla. Neşe kaynağım benim. Kutay, Gökhan, Mete, Egemen, Sarp, Afra hepsinin aslında ortak bir noktası var ve kendisine Ölüm denen herif, psikopat onlarla öyle bir oynuyor ki yeri geliyor siz deliriyorsunuz. Psikoloji bırakmadı bu kitap ben de... Ne desem spoi oluyor. O yüzden pek bir şey demeyeceğim ama okumayı o kadar hak eden bir kitap ki kendisi.
Kitabın sonunda Kıyı zaten beni bir kere daha mahvetti, bitirdi. Bir an önce ikincisi çıkması lazım. (İki sene oldu okuyalı ve ilk günkü gibi hala çok
Yeni nesil Türk yazarların kitaplarıyla arası iyi olmayan biri olarak beğendim.
6 erkeğin arasına düşen bir kız hikayesini duyar duymaz eyvah dedim. Şimdi aşk üçgeni, dörtgeni, beşgeni olacak. Kızın için sesi sürekli "o yakışıklı" "ah bu daha yakışıklı"diye konuşup duracak ve içlerinde bulundukları kötü duruma ve sebebine odaklanmayıp aşna fişne derdine düşecekler diye korktum ve kitap beni çok şükür yanılttı.
Karakterleri tanıtmaya bolca yer vermesini, her şeyin yavaş ilerlemesini çok sevdim. Sevmediğim kısımları biraz sonları olabilir ama özellikle ortalarında benim için çok ilgi çekiciydi.
Çok soru işareti var tabi ama kalanların hikayesini ve tabi ki ölümü çok merak ediyorum. Umarım yazar güzel bağlamıştır.
Diline gelirsek beğendim. Ne böyle gereksiz betimleme yapıp anlamsız cümleler kuruyor ne de sadece diyaloglardan oluşuyor. Her şey kararındaydı. Yazarın yetenekli olduğu aşikar. Devam kitaplarına bakalım.
𝘽𝙞𝙧𝙞𝙣𝙞 𝙠ı𝙧𝙢𝙖𝙣ı𝙯 𝙞𝙘̧𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙧 𝙯𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙜𝙪̈𝙘̧ 𝙜𝙚𝙧𝙚𝙠𝙢𝙚𝙯. 𝙆𝙚𝙡𝙞𝙢𝙚𝙡𝙚𝙧𝙞𝙣 𝙣𝙖𝙢𝙡𝙪𝙨𝙪 𝙙𝙖𝙝𝙖 𝙨ı𝙘𝙖𝙠𝙩ı𝙧.
Spoiler var!
Selam dostlar. Yine çok sevdiğim bir kitap incelemesi ile geldim. Bu kitabı arkadaşım 
Veronika çok sevmişti. Bende o yüzden bir şans verdim ve beklentimin üstünde çıktıı açıkcası. İlk önce onu söyleyeyim ki, kitaba puanım 8,9 arası. Yani 8,5. Öyle bir puanlama olmadığı için direkt 8 verdim.
Kısaca konusundan bahs edeyim. Lise son sınıf öğrencimiz olan Afra kendi kendine geçinen normal (şüpheli) bir insandır. Bir gün Afra sınıf arkadaşı tarafından gelen mesaj nedeni ile İstanbulun diğer ucuna gider. Binaya girdiği anda bi gariplik olduğunu anlar ancak artık çok geçtir... Siyah maskeli adamlar tarafından 6 erkeğin bulunduğu bir eve kapatılır. 7 tutsak tamamlandığı zaman ise akıl almaz ve korkunç oyunlar oynanmaya başlar. Ve evdeki kimse sandığınız kadar masum değildir. Afra bile...
Şimdii geçelim düşüncelerime. İlk olarak yazarın dili çok iyi. Aşırı akıcı. Hatta bu yere kadar böyle akıcı bir yazım dili okuduğumu sanmıyorum. Bence yazarın ilk basılı kitapına göre kitap çok iyi. İlk kitaplar her zaman mükemmel olmuyor. İlk basılı eseri olduğunu biliyorum ama wattpadde başka hikayeleri varmı bilmiyorum. Belki uzun zamandır yazıyordur.
Bilirsiniz ki kitapların giriş kısımları, kitap hakkında fikir oluşturmamız için çok önemlidir. Yani benim fikrimce böyle. Ama bu kitabın girişi istediğim gibi değildi maalesef. Çünkü çok klassikdi. Böyle bir kitap için daha garip bir giriş beklerdim. Bilmiyorum belki de ben psikopatımdır :D
Kitapta son sahnelerden başka ters köşe yoktu. Bana göre her şey çok tahmin edilirdi. Bir olay olucak misalen, onun sonrasını ve ya sonucunu tahmin edebiliyorsunuz. Yani kitap da öyle çokta şok olabileceğiniz ve ters köşe sahneler aramayın. Son
Veronika çok sevmişti. Bende o yüzden bir şans verdim ve beklentimin üstünde çıktıı açıkcası. İlk önce onu söyleyeyim ki, kitaba puanım 8,9 arası. Yani 8,5. Öyle bir puanlama olmadığı için direkt 8 verdim.
Kısaca konusundan bahs edeyim. Lise son sınıf öğrencimiz olan Afra kendi kendine geçinen normal (şüpheli) bir insandır. Bir gün Afra sınıf arkadaşı tarafından gelen mesaj nedeni ile İstanbulun diğer ucuna gider. Binaya girdiği anda bi gariplik olduğunu anlar ancak artık çok geçtir... Siyah maskeli adamlar tarafından 6 erkeğin bulunduğu bir eve kapatılır. 7 tutsak tamamlandığı zaman ise akıl almaz ve korkunç oyunlar oynanmaya başlar. Ve evdeki kimse sandığınız kadar masum değildir. Afra bile...
Şimdii geçelim düşüncelerime. İlk olarak yazarın dili çok iyi. Aşırı akıcı. Hatta bu yere kadar böyle akıcı bir yazım dili okuduğumu sanmıyorum. Bence yazarın ilk basılı kitapına göre kitap çok iyi. İlk kitaplar her zaman mükemmel olmuyor. İlk basılı eseri olduğunu biliyorum ama wattpadde başka hikayeleri varmı bilmiyorum. Belki uzun zamandır yazıyordur.
Bilirsiniz ki kitapların giriş kısımları, kitap hakkında fikir oluşturmamız için çok önemlidir. Yani benim fikrimce böyle. Ama bu kitabın girişi istediğim gibi değildi maalesef. Çünkü çok klassikdi. Böyle bir kitap için daha garip bir giriş beklerdim. Bilmiyorum belki de ben psikopatımdır :D
Kitapta son sahnelerden başka ters köşe yoktu. Bana göre her şey çok tahmin edilirdi. Bir olay olucak misalen, onun sonrasını ve ya sonucunu tahmin edebiliyorsunuz. Yani kitap da öyle çokta şok olabileceğiniz ve ters köşe sahneler aramayın. SonKilitli Kapıların Ardında Saklanan Gerçek Kim?
Sadece bir roman değil, adeta zihinle oynayan bir labirent. Her adımda yeni bir kapı açılıyor, her kapının ardında bir sır, bir korku, bir yüzleşme saklı.
Başlangıçta sıradan bir genç kızın hayatına dahil oluyoruz. Afra… Üniversiteye hazırlanan, hayalleri olan, sıradan bir genç kız. Ama bir proje ödeviyle çıktığı yolculuk onu sıradanlığın çok ötesine savuruyor. Bir anda kendini, tanımadığı altı kişiyle birlikte kapana kısılmış buluyor. Ancak bu bir esaret hikayesi değil. Bu, kim olduğunla, kim olabileceğinle, hatta kim olman gerektiğiyle yüzleştiğin bir akıl oyununa dönüşüyor.
Onları tutsak eden figür ise, insanın en temel korkusunu simgeliyor: "Ölüm." Ama bu, sadece bir isim değil. Ölüm, burada bir karakter olarak hayat buluyor. Sınayan, cezalandıran, izleyen, karar veren… Kimi zaman acımasız, kimi zaman ürkütücü derecede adil. Ve o evde, kimse masum değil. Herkesin bir sırrı var. Herkesin geçmişinde sakladığı bir karanlık var.
Karakterler öylesine derin yazılmış ki, bir noktadan sonra kim haklı, kim suçlu ayırt edemez hale geliyorsunuz. Afra'nın korkularıyla yüzleşmesi, Mete’nin duygusal çatışmaları, Gökhan’ın sert kabuğunun ardındaki acı, Sarp’ın gizemli duruşu… Her biri bir katman, her biri ayrı bir hikaye.
Evdeki oyunlar ise fiziksel değil, zihinsel bir savaşa dönüşüyor. Ölüm’ün verdiği görevler sadece hayatta kalmak için değil, insanın içindeki karanlığı ortaya çıkarmak için tasarlanmış sanki. Hayatta kalmak mı daha önemli, yoksa insan kalmak mı? Kitap tam da bu soruyu defalarca sorduruyor.
Sonlara yaklaştıkça nefes almak bile zorlaşıyor. Okuyucu da Afra ve diğerleriyle birlikte o evin duvarları arasında sıkışıp kalıyor. Kimin dost, kimin düşman olduğu bulanıklaşıyor. Ve final… İşte orada kitap son darbeyi vuruyor. Beklenmedik, sarsıcı ve kalıcı.
"Oyunbaz"
Yazar Hakkında
Işıl LimaeYazar · 0 kitap
Limaei mahlası ile on yılı aşkın süredir sosyal mecralarda hikayeler yazan yazan Işıl Limaei, 2002 yılında doğdu. On üç yaşında ilk öyküsü bir hikaye kitabında yer aldı. Erken yaşlarında kendi evrenlerini yaratıp romanlar yazmaya başladı. Zamanla Wattpad adlı sosyal medya uygulamasında büyük kitlelerce beğeniyle karşılandı. İlk kitabı olan korku - gerilim türündeki 7 Tutsak 1 Ölü serisinin ilk kitabı Oyunbaz, 2024 yılında okuyucularıyla buluştu. Kurgusal dünyaları 'gerçek huzur' olarak adlandıran yazar, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesinde lisans eğitimine devam etmektedir.
instagram: instagram.com/isillimae
x: twitter.com/ilimaei
youtube: youtube.com/channel/UC6c3Bi...
